Dlaczego warto posłuchać nowego Robbiego Williamsa?

Wystarczy przez pół godziny posłuchać dowolnej radiostacji - czy to Eski, czy to Trójki, czy to Antyradia - by przekonać się, że elektroniczne wpływy są wszędzie. Dlatego warto zrobić sobie od tego urlop. Robbie na "Swing Both Ways" trzyma się klasyki - wszecobecne dęciaki, perkusja wybijająca równy rytm do potupania, gitara też tylko klasyczna, i gdzieniegdzie pianino. A nad wszystkim głos Robbiego, który wciąż brzmi nieskazitelnie uwodzielsko.

Wiemy wszyscy że największe sukcesy artystyczne i komercyjne Robbie już dawno miał - bo "Feel", Rock DJ" czy "Tripping" znamy wszyscy. Trochę mniej już osób kojarzy "Bodies" czy "Candy". A Robbie zamiast dalej robić hity - zrobił muzykę bez konieczności podbijania playlist. Warto sprawdzić, jak wychodzi mu takie niekoniecznie eskowo-zetkowe-rmfowe granie. Bo, jak dla mnie, wychodzi mu wyśmienicie.

"Swing Both Ways" nie jest pierwszym takim stylistycznym wyskoskiem wokalisty. W 2001 nasz bohater wydał "Swing When You're Winning" - stylistycznie identyczny co jego tegoroczny "braciszek". Z tego krążka zapewne kojarzycie cover "Something Stupid" nagrany z Nicole Kidman. Tamten album zawierał jednak tylko covery klasyki jazzu. Na "Swing Both Ways" Robbie oprócz własnych interpetacji klasycznych utworów, takich jak "Dream a Little Dream" czy "I Wan'na Be Like You", przygotował również nowe autorskie piosenki. Jedne i drugie mają moc wyrywania na parkiety. A dla fanów artysty jest sympatyczna gratka. Zgadnijcie bez odsłuchiwania - przeróbką jakiego dawnego hitu Robbiego jest "Swing Supreme"?

Obok Robbiego na albumie słyszymy niemałą plejadę gwiazd. W "I Wan'na Be Like You" zaśpiewał Olly Murs, w "Little Green Apples" słyszymy Kelly Clarskon, "Dream a Little Dream" to duet z samą Lily Allen, a w "Soda Pop" Robbie buja się z Michaelem Buble. Każdy z gości dostał spore pole do popisu.

Do jasnej cholerki, to Robbie Williams. Żywa legenda, która od zawsze robiła muzykę przez wielkie M. Po rozpadzie Take That, które rozpalało serca brytyjskich nastolatek, najlepiej sobie poradził solowo - co udowadniały multiplatynowe nakłady płyt i do dziś nieśmiertelne hity. Czy kogoś jeszcze mam bardziej zachęcać? Mam nadzieję, że nie.