Polacy, znów mamy się czym chwalić. Fair Weather Friends - "Hurricane Days", recenzja sPlay

Będę teraz cukrzyć i mam do tego prawo. Trochę obawiałem się jak "Hurricane Days" będzie brzmieć i zastanawiałem się, czy ta wspaniałość Fair Weather Friends nie objawiała się tylko w singlach. Na szczęście już nie mam czego się bać, obok Kamp!, Fair Weather Friends z pewnością wyróżniają się na polskim rynku electro popu (i nie tylko), a niełatwe to zadanie, bo przedstawicieli tego gatunku jest coraz więcej.

Nie zawsze jednak za tą ilością stoi jakość i czasami za przyjemną otoczką kryje się banał i pretensjonalność. Nie u Fair Weather Friends. Oni nie idą na łatwiznę, nie polegają wyłącznie na przebojowych hookach i dyskotekowych rytmach, a bawią się brzmieniem, wplątują udziwnienia w proste kawałki. Pokazują zacięcie i poziom dorównujący starszym kolegom, np. z The Rapture. Przyjemnie robi się na duszy, gdy piosenka, która mogłaby mieć budowę cepa i wbijać się mocnym rytmem w głowę (oraz inne części ciała), dostaje interesujący upbeatowy groove. Tego doświadczamy np. w Earth Is Flat, There’s No Coming Back.

Mówienie o Fair Weather Friends, jako o kolejnym electro popowym zespole, byłoby bardzo nie… fair. Kwartet z Czeladzi jest nieprzewidywalny w swoich kompozycjach i to chyba najlepsza rzecz w "Hurricane Days". Gdy wydaje się, że już znamy zakończenie kawałka, nagle następuje zwrot i zabawa pauzą, rytmem jak w In The Way. A zaraz po takim czymś dostajemy wpadające w ucho Fill This Up z funkowym podbiciem i przebojowością disco. W tej piosence przekonujemy się, jak bardzo głos Michała Maślaka pasuje do klimatu, jaki tworzą syntezatory i gitary na "Hurricane Days". Może nie mam tu do czynienia z najlepszym wokalem na polskim rynku muzycznym, ale na pewno bardzo interesującym i oryginalnym.

Nie jest to jednak najważniejszy element na płycie.  Co zatem nim jest? Na pewno różnorodność. Raz jesteśmy pochłonięci przez głębokie pady, mnogość sampli, trochę housowy beat, a następnie z tego modernistycznego brzmienia, jesteśmy zabierani do lat 70-tych i 80-tych z prostymi gitarowymi riffami i dance’ową sekcją rytmiczną. Dlatego też posługiwanie się terminem electro czy synth pop w przypadku Fair Weather Friends to pójście na nieakceptowalną łatwiznę. No bo jak tu za taką terminologią odnieść się np. do Gravity, które pachnie na kilometr dubem, a momentami elektroniczną wersją nu-hula? Albo instrumentalnego Inhumanity z (co najwyżej) dodatkiem wokalu.

A wisienką na torcie są teksty, które nie bolą, nie powodują mdłości i chociaż nie zostają w głowie na długo, to bez wątpienia są immanentną częścią utworów. Trochę brakuje mi w tym wszystkim hitów pokroju Fortune Player, ale z drugiej strony cieszę, że Fair Weather Friends uciekli od banału, wzbogacili swoje brzmienie i podążają własną ścieżką.