Gdybym miała oceniać "Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek" wyłącznie sercem, bez namysłu przyznałabym 10 na 10 gwiazdek - nie zliczę momentów, które oglądałam ze ściśniętym ze wzruszenia gardłem. Tym bardziej z bólem muszę przyznać, że ta produkcja pod pewnymi względami po prostu mnie zawiodła.

"Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek" stanowi sequel "Ballady ptaków i węży" i prequel oryginalnej serii filmowej. Akcja adaptacji najnowszej powieści Suzanne Collins w reżyserii Francisa Lawrence'a rozgrywa się 24 lata przed wydarzeniami z oryginalnych "Igrzysk śmierci" i tym razem skupia się na Haymitchu Abernathym (Joseph Zada). Wiemy już, że ten bohater przeżył Głodowe Igrzyska i ponad 20 lat później stał się mentorem Katniss Everdeen i Peety Mellarka z Dystryktu 12. Poznaliśmy Haymitcha jako gburowatego i cynicznego alkoholika, który wydaje się nie przejmować losem swoich podopiecznych. Nie było do końca jasne, co doprowadziło do jego ruiny. "Wschód słońca w dniu dożynek" sprawił, że wszystko stało się jasne. To, co mu się przydarzyło, złamałoby każdego.
Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek - recenzja filmu
Akcja produkcji rozpoczyna się w dniu 16. urodzin Haymitcha, które są jednocześnie dniem losowania do 50. Głodowych Igrzysk. Jubileuszowa edycja jest wyjątkowa, ponieważ wymaga ona wytypowania nie dwóch, a czterech trybutów, którzy będą walczyć na arenie na śmierć i życie. Kiedy wydaje się, że Drusilla Sickle (Glenn Close) nie wylosuje kartki z jego nazwiskiem, dochodzi do zamieszania. Haymitch, stając w obronie swojej ukochanej Lenore Dove Baird (Whitney Peak), zostaje wybrany do udziału w jubileuszowych igrzyskach wraz z Maysilee Donner (Mckenna Grace), Wyattem Callowem (Ben Wang) oraz Louellą McCoy (Molly McCann). Młodzi mieszkańcy Dwunastki zostają zabrani do Kapitolu, gdzie spędzą ostatnie dni przed walką.

Dystrykt 12 nie jest traktowany poważnie przez innych przeciwników, ale Haymitch ma inny plan. Zamiast skupić się na zabijaniu innych uczestników, podąża w myśl zasady "don't hate the player, hate the game" i postanawia rozwiązać problem igrzysk u źródła: niszcząc arenę. Przy pomocy Beetee Latiera (Kelvin Harrison Jr.), jego syna Amperta (Percy Daggs) i mentorki Wiress (Maya Hawke) postanawiają odnaleźć mechanizmy sterujące areną, aby ją uszkodzić i zatrzymać igrzyska. Nie będzie to jednak takie proste - nad wszystkim czuwa bezwzględny prezydent Coriolanus Snow (Ralph Fiennes), który nie cofnie się przed niczym, aby Kapitol wciąż był u władzy, a mordercze walki były organizowane ku uciesze ludu Panem.
Nowe "Igrzyska śmierci" chwytają za serce, co do tego nie mam wątpliwości. Nie zliczę, ile razy miałam ściśnięte ze wzruszenia gardło. W dużej mierze jest to zasługa doskonałej gry aktorskiej Josepha Zady, młodego aktora z Australii, który nie ma na swoim koncie zbyt wielu ról. Jego kariera nabrała rozpędu dopiero w ostatnich 2 latach i czuję, że "Igrzyska" otworzą mu drzwi do Hollywood, choć po zwiastunach można było mieć wątpliwości. Zada miał jednak pomoc w postaci mocnego drugiego planu - łatwiej byłoby policzyć, kto ze słynnych aktorów nie zagrał w tej produkcji. Wspomniani już Fiennes, Hawke i Close w rolach Snowa, Wiress i Drusilli, Jesse Plemons jako Plutarch Heavensbee, Elle Fanning jako Effie Trinket czy Kieran Culkin jako Caesar Flickerman dali wspaniałe występy.

Zadzie partnerowała Mckenna Grace, o której z kolei niewiele dobrego mogę powiedzieć. Biorąc pod uwagę, jak głośno mówiło się o niej podczas trasy promującej film i jak olśniewała swoimi kreacjami inspirowanymi "Igrzyskami", wyobrażałam sobie, że bardziej zaznaczy swoją obecność na ekranie. Tymczasem było ją widać tylko na początku, jeszcze przed rozpoczęciem zmagań, oraz na samym końcu. Nie miała ona wielu okazji, by zbudować głębszą relację z Haymitchem, dlatego nie było czuć między nimi chemii. Maysilee mogłaby być trybutką z jakiegokolwiek innego dystryktu - trudno było uwierzyć w tę więź i wzruszać się w ważnych momentach. Podobne odczucia miałam zresztą z Lenore, która rozmawiała z Haymitchem, używając głównie metafizycznych wniosków o życiu po śmierci. Nie czułam tej relacji.

Z nowymi "Igrzyskami śmierci" mam jeszcze jeden problem
W oryginalnych produkcjach walki trybutów na śmierć i życie były dużo bardziej brutalne - widać było, jak tworzą się między nimi sojusze, jak zabijają innych, by chronić siebie. Dzięki temu czuć było to napięcie, kiedy Katniss chowała się w koronie drzewa, ale nie mogła spać spokojnie - wiedziała, że na dole mogą czyhać inni zawodnicy, którzy mogliby ją wyeliminować. Każdy uczestnik miał jakieś charakterystyczne cechy oraz broń, którą posługiwał się najlepiej. Generalnie było więcej napięcia związanego z tym, że można było zginąć na arenie. W przypadku "Wschodu słońca w dniu dożynek" miałam wrażenie, że po sygnale trybuci się rozbiegli i zniknęli. Mało było sytuacji, kiedy Haymitch mógł zostać przez kogoś zaatakowany, a przecież było 2 razy więcej trybutów.
Przez to, że nie było widać walk, było dużo mniej przemocy. To może nawet nie byłby tak duży problem, gdyby nie to, że do widocznych na ekranie śmierci sojuszników głównego bohatera dochodziło przez sterowane na arenie niebezpieczne zwierzęta. Zagrożenie pojawiało się znikąd i po prostu atakowało trybutów. Zero napięcia, zero zwrotów akcji i zero walki, a przez to zero emocji. CGI w wielu momentach - szczególnie przy okazji leśnych zwierząt - po prostu raziło w oczy, choć sama arena wyglądała spektakularnie.
"Igrzyska śmierci" wciąż zajmują specjalne miejsce w moim sercu
Prawda jest taka, że zawsze z przyjemnością będę wracać do tego uniwersum. Szczególnie do tego filmu, gdzie gościnnie pojawili się również oryginalni odtwórcy. Mimo że były elementy, które mi się nie podobały, to wyszłam z kina z ogromem emocji. Chciałabym, żeby ta franczyza wciąż się rozwijała, a Collins dostarczała kolejne historie do adaptacji, bo już czuję pustkę. Obyśmy nie musieli długo czekać.
Czytaj więcej w Spider's Web:
Absolwentka studiów dziennikarskich. Robi to, co lubi, czyli pisze – o serialach i filmach. Miłośniczka kryminałów tych na ekranie i na papierze. W słuchawkach raczej rap, ale często też metal. Na co dzień poukładana, chociaż często zdarza jej się nabałaganić w słowach. Zakochana w Norwegii, dobrej, czarnej kawie i świeczkach z Pepco. Uwielbia rozmawiać i słuchać ludzi, dlatego marzy jej się napisanie reportażu, tylko jeszcze nie wie, o czym.