3. sezon serialu „Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy” rozpoczął stopniowe ujawnianie tożsamości Nazgûli. Jeśli chodzi o materiał źródłowy, to od dekad stanowi ona jedną z największych zagadek w twórczości Tolkiena. A jak jest w serialu Amazona?

W czasach przygód Froda imiona i pochodzenie Upiorów Pierścienia było już dawno zapomniane. Co więcej, mówi się, że nawet sami Nazgûle nie pamiętali, kim byli przed przemianą. Tolkien pozostawił bardzo niewiele wskazówek, wymieniając z imienia tylko jednego z nich. Twórcy „Pierścieni Władzy” musieli więc wykazać się sporą kreatywnością.
Przypomnę: we „Władcy Pierścieni” dziewięciu Nazgûli nie ma już fizycznej postaci. Pierścienie Władzy Saurona przywiązały ich ciała i dusze do świata niewidzialnego, a oni sami zapomnieli, co tak naprawdę oznaczało bycie człowiekiem. W serialowym prequelu Prime Video sytuacja wygląda jednak inaczej. Na tym etapie bohaterowie nie są jeszcze upiorami. Dlatego ludzi noszących Dziewięć Pierścieni określa się mianem Nazgnagôl, czyli dosłownie sług Pierścieni. Prawdopodobnie przez kolejne lata pozostaną w tej formie, choć serial nieuchronnie zmierza do pokazania ich tragicznej przemiany. Na razie jednak zachowują jeszcze resztki własnej woli.
Pierścienie Władzy: 3. sezon ujawnia tożsamość Nazgûli

Do szóstego odcinka nowej odsłony „Pierścieni Władzy” Sauron rozdał już cztery ze swoich Pierścieni. Wiedzieliśmy, że ich odbiorcami będą królowie i możni spośród ludzi, ale okazuje się, że przynajmniej w serialowej wersji historii Sauron dość swobodnie podchodzi do tej zasady. Nie trzeba bowiem wcześniej sprawować władzy, by otrzymać Pierścień. Wystarczy go zdobyć, a obdarowany sam staje się władcą.
Proces ten jest wyjątkowo krwawy. Mroczny Władca oferuje Pierścienie grupom ludzi, a następnie zmusza ich do walki na śmierć i życie. Zaszczyt otrzymania jednego z darów przypada temu, kto jako jedyny pozostanie przy życiu i udowodni swoją bezwzględność.
W kolejnych odcinkach poznamy tożsamość pozostałych pięciu Nazgnagôli. Najbardziej znanym spośród nich jest oczywiście Czarnoksiężnik z Angmaru, którego pokonała Éowina podczas bitwy na Polach Pelennoru w „Powrocie króla”. Jego prawdziwa tożsamość pozostaje tajemnicą, choć powszechnie uważa się, że pochodził z Númenoru.
Na razie Sauron zdołał jednak wybrać ludzi z różnych zakątków Śródziemia. Nic dziwnego: zależy mu przecież na rozmieszczeniu swoich Nazgnagôli w wielu strategicznych regionach.
Nazgnagôl z Haradu
Wśród Nazgnagôli przedstawionych w 3. sezonie „Pierścieni Władzy” znajduje się człowiek pochodzący z Haradu. To rozległy region na południe od Mordoru, w którym znajduje się m.in. portowe miasto Umbar oraz inne duże ośrodki miejskie. We „Władcy Pierścieni” dowiadujemy się, że Aragorn podczas swoich wędrówek jako Strażnik Północy również dotarł w te strony.
W „Powrocie króla” widzimy z kolei Haradrimów - m.in. jako korsarzy z Umbaru, którzy stanowią część Czarnej Floty Saurona.
Nie wiadomo jednak, czy człowiek z Haradu był królem lub możnym jeszcze przed otrzymaniem Pierścienia. Sauron wybrał go bowiem podczas pięcioletniej przerwy między drugim a trzecim sezonem serialu. Nie mamy więc pewności, jak wyglądała jego wcześniejsza pozycja. Według kanonu Tolkiena Harad stał się później domem Czarnych Númenorejczyków, czyli tych, którzy odrzucili Valarów.
Nazgnagôl z Lossoth
W pewnym momencie Galadriela dochodzi do wniosku, że Nazgnagôl, z którym mierzy sięw walce, pochodzi z ludu Lossothów. W przeciwieństwie do Haradrimów nie jest to społeczność o długiej historii lojalności wobec Saurona.
Lossothowie zamieszkują lodowate tereny Gór Błękitnych, położonych między Eriadorem a Beleriandem. Łatwo zrozumieć, dlaczego Sauron zainteresował się właśnie tym regionem, mimo że jego mieszkańcy tradycyjnie prowadzili raczej pokojowe życie. Góry Błękitne zapewniają bowiem cenny dostęp do krain zdominowanych przez Elfów, które Mroczny Władca zamierza sobie podporządkować.
Lossothowie są luźno wzorowani na Inuitach. Przystosowali się do ekstremalnie niskich temperatur panujących w Górach Błękitnych i prawdopodobnie żyją w niewielkich, silnie zintegrowanych społecznościach, a nie wielkich miastach czy królestwach. Wyznaczony przez Saurona władca Lossothów mógł być już wcześniej przywódcą swojego ludu. Oznaczałoby to, że Mroczny Władca może liczyć na wsparcie części tej społeczności. Warto też pamiętać, że według kanonu Tolkiena Lossothowie stali się później jedną z grup najbardziej prześladowanych przez Czarnoksiężnika z Angmaru.
Khamûl ze Wschodu. Jedyny Nazgûl znany z imienia
Khamûl ze Wschodu to jedyny Nazgûl, którego Tolkien wymienił z imienia. Nic więc dziwnego, że „Pierścienie Władzy” poświęcają mu nieco więcej uwagi. Khamûl jest pierwszym bohaterem, którego widzimy w serialu, jak faktycznie zakłada Pierścień. Dzięki temu twórcy po raz pierwszy pokazują na ekranie początkowy etap przemiany w Nazgûla - a przynajmniej własną interpretację tego procesu.
Khamûl i jego ludzie zostali przeklęci przez Mrocznego Czarodzieja. Ciało bohatera pokrywały od stóp do głów bolesne, krwawiące wrzody. Kiedy założył Pierścień, zmiany skórne zniknęły, a Sauron nazwał go najpiękniejszym spośród Nazgnagôli.
Początkowo Khamûl został wysłany do Mordoru, by zdobyć Pierścień dla Mrocznego Czarodzieja. Sauron nie zamierzał jednak oddawać tego zaszczytu jednemu z Istarich. Pallando, podobnie jak sam Sauron, jest Majarem, a więc dysponuje zbyt wielką mocą, by można było bezpiecznie powierzyć mu Pierścień.
Mroczny Władca postanowił zatem wywyższyć Khamûla Easterlinga i powierzyć mu władzę nad Rhûn. Podobnie jak Harad, region ten ma długą historię współpracy z siłami zła w Śródziemiu. Jego mieszkańcy służyli niegdyś Morgothowi, a później wspierali Saurona zarówno w Drugiej, jak i Trzeciej Erze.
Theo. Kandydat na Nazgûla
Od początku „Pierścieni Władzy” pojawiały się teorie, że Theo ostatecznie stanie się jednym z Nazgûli. Nie bez powodu. Bohater, choć nieświadomie, odegrał istotną rolę w wybuchu Góry Przeznaczenia i przemianie Południowych Ziem w Mordor. Okazuje się również, że Theo pochodzi ze starożytnego rodu królewskiego. To podobna historia do tej, którą Sauron sam wymyślił na swój temat, kiedy w pierwszym sezonie posługiwał się imieniem Halbrand. Prawdę przed synem ukrywała jego matka, Bronwyn. Sauron ujawnia ją jednak, gdy Theo przybywa w trzecim sezonie, by zdobyć jeden z Pierścieni.
W Theo niewątpliwie tkwi pewien mrok, ale głównym powodem, dla którego zainteresował się darami Saurona, jest gniew na opresyjnych Númenorejczyków. Theo i pozostali mieszkańcy jego regionu byli traktowani przez Kemenа oraz innych przybyszów z wyspy niemal jak niewolnicy. Przyjęcie oferty Saurona wydawało się jedyną drogą ucieczki od tego losu.
Mroczny Władca obiecał mu również, że Pierścień pozwoli mu rozmawiać ze zmarłymi. Nie wszystko potoczyło się jednak zgodnie z obietnicą. Pierścień ostatecznie sprawił, że Theo nie potrafił oprzeć się bezpośrednim rozkazom Saurona. Doprowadziło to do śmierci Arondira, którego bohater zabił pod wpływem Mrocznego Władcy.
Później Theo odnajduje Galadrielę i prosi ją o pomoc. Elfce udaje się zdjąć z niego Pierścień, ale bohater nadal zmaga się z jego wpływem. Być może dzięki pomocy Galadrieli zdoła ostatecznie uwolnić się spod kontroli Saurona, a jego miejsce wśród Nazgûli zajmie inny człowiek. Na razie jednak pozostaje jednym ze sług Pierścieni.
3. sezon PIERŚCIENI WŁADZY znajdziesz w Prime Video. Ostatnie dwa odcinki trafią tam w środę, 25 listopada.
Czytaj więcej w Spider's Web:
- Prime Video ma swoje Stranger Things, o którym nie słyszałeś. Serial fantasy wymiata
- Polski thriller w dobę podbił Netfliksa. Nie ma sobie równych
- O co chodzi z ośrodkiem dla bestii? Przypominamy prawdziwe wydarzenia
- Łatwogang zostanie komentatorem piłkarskim. Zadebiutuje przy hicie Premier League
- Michał Pawlik gra główną rolę w Prawie bestii. Podjął się niemożliwego
Dla Rozrywka Spider’s Web najchętniej bloguje o branży filmowej, krytycznym (lub pełnym uwielbienia) okiem przyglądając się nowościom na ekranach kin i w serwisach streamingowych. Kinoman, filmoznawca, szczerze miłujący zarówno arthouse, jak i naszpikowane akcją popcorniaki. Niemal cały swój czas wolny poświęca kulturze w najróżniejszych jej formach. Wciąż dokształca się filmoznawczo; o sztukach wizualnych pisze od lat, początkowo raczej hobbystycznie, a od dłuższego czasu – zawodowo. Gościł w Radiowej Czwórce czy telewizji publicznej; można go było przeczytać m.in. w miesięczniku „Kino”, „Nowej Fantastyce” czy na łamach innych serwisów (recenzje, felietony, newsy, wywiady).