Nie było w tym roku jak na razie zbyt wielu filmów, co do których wysokiej jakości panował powszechny konsensus - w dobie tak chętnie podkręcanej polaryzacji wydaje się to wręcz praktycznie niemożliwe. Tymczasem "Club Kid", bywalec niejednego tegorocznego festiwalu w różnych zakątkach świata, zdawał się udowadniać, że jest inaczej - praktycznie nigdzie nie mogłem znaleźć złego słowa na jego temat. Byłem w związku z tym ciekaw, czy film Jordana Firstmana uczyni ze mnie jedynego Smerfa Marudę w branży. Uspokajam: tak się nie stało.

Kanada, Wielka Brytania, Francja, a teraz - dzięki pokazom organizowanym w ramach trwającego we Wrocławiu American Film Festival - Polska. Jordan Firstman w ostatnich miesiącach pracuje na miano wielkoekranowego Midasa: gdziekolwiek wyreżyserowany przez niego "Club Kid" się pojawia, tam pozytywnie jednoczy zwykle podzielonych krytyków i widzów. Sam doświadczyłem tego na własnej skórze - przemierzając korytarze kina w ciągu kilku dni, natykałem się na niejedną znajomą osobę (albo związaną z branżą, albo taką, która po prostu chciała doświadczyć dobrego filmu), a na moje pytanie o "Club Kid" każdy odpowiadał w kluczu: "świetny, niesamowity, najlepszy seans festiwalu". Jako, że jestem z tych, co wolą zobaczyć, żeby uwierzyć, podchodziłem do tej produkcji z minimalną rezerwą.
Club Kid - recenzja filmu. Tylko mnie kochaj, narkomanie
Gdyby szukać właściwego określenia pracy, jaką wykonuje Peter (Jordan Firstman), zapewne najłatwiej byłoby powiedzieć, że jest promotorem/organizatorem imprez - zwykle tych suto zasypanych wszelkiej maści narkotykami, chętnie zażywanymi i sprzedawanymi przez głównego bohatera. Jego życie przypomina jeden wielki ciąg, w którym wciąganie kolejnych kresek równa się niemal zażywaniu posiłku, bez którego nie da się wytrzymać dnia. Dalsza przyszłość hedonistycznego, wypełnionego używkami i przygodnym seksem trybu życia Petera staje pod znakiem zapytania w momencie, gdy dowiaduje się, że jest ojcem 10-letniego Arlo (Reggie Absolom) oraz, po śmierci matki chłopca, jego jedynym "naturalnym" opiekunem.
Choć kino queerowe niekoniecznie jest tym gatunkiem, który ma specjalne miejsce w moim sercu, w tym roku radzi on sobie wręcz imponująco - jeszcze kilka miesięcy temu udało mi się dostać na festiwalowy pokaz "Czarnej kuli", stanowiącej znakomite, wielopoziomowe, poetyckie wręcz rozliczenie z poświęceniem i trudem egzystencji dawnych pokoleń gejów, którym nie było dane móc żyć w zgodzie z samym sobą, a którzy zamiast tego musieli egzystować w strachu czy zamknięciu przed światem zewnętrznym. "Club Kid" obiera zupełnie inny kierunek - choć w pewnym sensie czerpie z przeszłości, koncentruje się wyłącznie na teraźniejszości.
W tym konkretnym przypadku - teraźniejszości wypełnionej beztroską i brakiem odpowiedzialności. Gdy poznajemy Petera, trudno nie czuć do niego czegoś będącego połączeniem żałości i pogardy. Jest jedną z tych osób, która czerpie z życia w najbardziej dosłowny sposób - jego prawdziwe życie toczy się nocą: na parkiecie rozsadzanym przez głośną muzykę, w ciasnych i wilgotnych kabinach klubowych toalet, pomiędzy jedną a drugą wciągniętą kreską. Jeśli na czymś się zna (oprócz imprezowania), to na właściwościach i rodzajach narkotyków, na sprzedaży których zarabia. Jordan Firstman nie przebiera w środkach i rzuca widzowi pozornie nierealne wyzwanie, polegające na znalezieniu pokładów wiary, że ktoś taki jak ten bohater, może zmienić się na lepsze, wyprostować własne życie i na dodatek dać radość cudzemu.
Nie jest żadną tajemnicą to, że sporą część "Club Kida" stanowią właśnie, uskuteczniane przez głównego bohatera, niełatwe próby odnajdywania się w ojcowskim fachu. Choć sam fakt istnienia syna Petera jest oczywiście dla niego samego zaskoczeniem, widz dostaje bardzo nieśmiałe sygnały (z czasem rozwijające się w coś głębszego), że gdyby główny bohater nie przećpał tylu lat swojego życia, mógłby znacznie częściej eksponować głęboko schowane w nim dobro. Firstman, będący również autorem scenariusza, zaskakująco wiarygodnie przeprowadza filmowego ojca i syna przez etap wzajemnego poznawania się, docierania, rozumienia.

Z czasem okazuje się chociażby, że chłopak wie więcej, niż powinien, a jego nowy opiekun skrywa w sobie więcej mądrości i emocjonalnej dojrzałości, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. To właśnie ich relacja jest nie tylko centralnym punktem filmu, ale przede wszystkim - najsprawniej działającym trybikiem w maszynie stworzonej przez Firstmana. Reżyser pozwala nam spędzić dużo czasu z Peterem i Arlo, w autentyczny sposób pokazać rodzącą się między nimi bliskość. Serwuje istny rollercoaster, nieraz w krótkim odstępie czasu dostarczając wybitne komediowo sceny, obrazy trudne do spokojnego patrzenia, a także chwile, które przynoszą ścisk żołądka ze wzruszenia.
Im dalej w las, tym "Club Kid" uwiarygadnia się jako opowieść o zbyt późnym dorastaniu, konsekwencjach straconego czasu, odnajdywaniu na nowo swojej tożsamości.
Sporo czasu poświęca również nocnemu życiu, a naszkicowana w scenariuszu perspektywa obejmuje różne strony medalu - z jednej strony jest ono kuszące i odurzające, z drugiej potrafi także zbliżać do przekracania granic, dosłownego i metaforycznego wysysania życiowej energii. Reżyser stara się również namalować barwny i naprawdę różnorodny portret queerowej społeczności, która - w oku Firstmana - choć pogrąża się w równie wyzwalających co wyniszczających imprezach, potrafi zapewnić emocjonalną bliskość bardziej namacalną, niż niejedna "tradycyjna rodzina". Biali geje, lesbijki, osoby transpłciowe, a wśród nich ci oczekujący szalonej przygody, a także ci w głębi duszy pragnący stabilności.
Twórca świetnie panuje nad ciepłym tonem filmu, ale nigdy nie próbuje podążać w kierunku cukierkowości, mamić przesłodzonymi wizjami rozwoju relacji Petera i Arlo. Nawet, gdy to, co widzimy, jawi się jako piękne, pełne uroku i kiełkującej miłości rodzica oraz syna, czuć, że w powietrzu wisi coś, co nie ułatwi im żywota, nawet mimo ujmujących starań głównego bohatera by zapewnić chłopcu największe rodzinne ciepło, na jakie stać kogoś takiego jak on. Mężczyzna w autentycznym tempie dostrzega w nowo poznanym synu nie tylko powód do zmiany dotychczasowego sposobu życia czy zmierzenia się z własnymi demonami, ale również szansę na to, by móc pomóc komuś innemu, wiedząc, że samemu jest zbyt daleko od szansy na pełne odkupienie.
Wszystko to mogłoby na papierze brzmieć jak płaska historia o tym, co wszyscy wiemy - że tryb życia prowadzony przez Petera skazuje na fizyczną i psychiczną autodestrukcję, a rodzicielstwo potrafi wydobyć z człowieka to, co najlepsze. Mogłoby, gdyby nie zniewalające swoją prawdziwością aktorstwo dwóch największych gwiazd tego filmu. Choć dla Jordana Firstmana zapewne zabraknie miejsca w gronie nominowanych za najlepszy męski pierwszy plan, aktor zasługiwałby na przynajmniej takie wyróżnienie. W jego wykonaniu Peter to ktoś więcej niż duży dzieciak - początkowo widzimy w nim odpychającego, zaćpanego przegrywa, którego życie stało w miejscu, pogrążało się w pozbawionej perspektyw zgniliznie.

Aktorstwo Firstmana bezbłędnie zachęca do tego, by nie podziwiać głównego bohatera, ale przynajmniej pozwolić mu zawalczyć o odkupienie.
Warto jednak zwrócić uwagę nie tylko na niego, ale również na młodego towarzysza nowego życia. Arlo może i mógłby zostać ciut bardziej zgłębiony jako samodzielna postać, ale nastoletni Reggie Absolom jest świetny, wystarczająco pełny chłopięcej żywotności i charyzmy, by zapomnieć o powyższym zastrzeżeniu. Wyróżnia się również Cara Delevigne, której Sophia na przestrzeni filmu waha się pomiędzy byciem głosem rozsądku a kimś pogrążającym się w nałogu jeszcze mocniej niż Peter.
Po seansie nie mam wątpliwości co do tego, że "Club Kid" zasłużył na miażdzącą większość pochwał, którymi go obsypano. To obezwładniające kino, które potrafi wywoływać skrajnie różne odczucia w krótkich odstępach czasu i wypada w tym autentycznie. Jordan Firstman stworzył wyjątkową, elektryzującą, naraz pełną ciepła i bolesną historię, która wciąga bez reszty oraz angażuje emocjonalnie. Jeśli tak wygląda jego debiut reżyserski, przed nim naprawdę świetlana przyszłość.
Premiera filmu jest zaplanowana na 1 stycznia 2027 roku. Recenzja opublikowana w związku z pokazem filmu na 17. TAURON American Film Festival we Wrocławiu.
Czytaj więcej w Spider's Web:
- Tak się robi męskie kino. Przemytnicy są świetni
- Polacy odkrywają kryminał, który wciąga od 1. minuty. Nie da się oderwać
- Serial lepszy niż The Boys wraca na Prime Video. Wygląda niesamowicie
- Tak mogły wyglądać początki Robin Hooda. Film historyczny ominął kina i trafił na VOD
- Thriller, który zainspirował Reachera, wraca z 2. sezonem. Dość się naczekaliśmy
W serwisie zajmuje się przede wszystkim recenzjami filmowymi i informacjami ze świata kina. Student dziennikarstwa i politologii. Miłośnik kina grozy, który na maratony horrorów chodzi rzadziej, niż chciałby. Wielbiciel musicali, z których piosenki wypełniają większość playlisty na Spotify. Wcześniej publikował w Ostatniej Tawernie oraz Movies Room.