Przemysław Pająk

Autorem wpisu jest  Maciej Wróblewski. Doczekałem się w końcu serii, która potrafiła dorównać prekursorowi doskonałości, za jaki stawiam „Rodzinę Soprano”. Bo w porównaniu do filmów seriale nie powinny być napełnione efektami specjalnymi, służącymi tylko do utrzymania widza w siedzeniu przez 2 godziny. One muszą pochłonąć człowieka na kilka lat, wciągnąć go tak głęboko, że głównego bohatera zaczyna rozumieć lepiej niż samego siebie. Tyle, że samego siebie trudno jest zaskoczyć, a panowie pokroju Tony’ego Soprano czy Waltera White’a są nieprzewidywalni i jednocześnie niesamowici.

Sporo sobie obiecywałem po Iron Manie 3, szczególnie ze względu na ciepłe recenzje poważnych krytyków, zarówno tych po lewej, jak i prawej stronie Atlantyku, którzy mieli okazję widzieć najnowszy obraz twórcy "Zabójczej Broni" Shane'a Blacka, ale chyba nie aż tyle. Tymczasem "Iron Man 3" zaskakuje kapitalną fabułą oraz niezwykle interesującą próbą odpowiedzi na pytanie, czym powinna być nowoczesna technologia w życiu współczesnego człowieka.

Kuba Kralka, czyli redaktor prowadzący sPlay.pl, popełnił świetny tekst na łamach "Pulsu Biznesu".

Miło mi poinformować, że sPlay podjął współpracę z serwisem Tuba.fm.

Depeche Mode to jedna z tych kapel, o których nie da się pisać bez obawy, że zostanie się zmiażdżonym w komentarzach przez zagorzałych fanów uzurpujących sobie wyłączne prawo do dyskutowania o kultowym zespole. Tym bardziej jeśli recenzuje się kolejną słabą płytę mistrzów.

W tym wieku, po tylu wielkich płytach, po tylu fantastycznych koncertach, po tylu zakrętach życiowych Eric Clapton już nic nikomu nie musi udowodniać. Może po prostu zagrać na gitarze i zaśpiewać. Tak jak chce, a nie tak jak chcą tego od niego krytycy i publiczność.