"Dalsze perypetie Cliffa Bootha" zapewne zasługują na miano jednego z najdziwniej promowanych filmów, jeśli chodzi o 2026 rok. Rzadki przypadek połączonych sił Davida Finchera oraz Quentina Tarantino najprawdopodobniej okazał się bardzo dobrą decyzją - ci, którzy mieli już możliwość obejrzenia filmu, w dużej mierze chwalą to, co widzieli.

Cliff Bootha (Brad Pitt) po raz pierwszy poznaliśmy w "Pewnego razu... w Hollywood" Quentina Tarantino. W wyreżyserowanych przez Finchera "Dalszych perypetiach..." bohater ten pełni inną niż dotychczas rolę w hollywoodzkich korytarzach. Jest tzw. "fixerem" - działając w ukryciu i po cichu, pomaga filmowym elitom unikać skandali i trzymać najciemniejsze sekrety jej członków w ukryciu, aby ciemna strona złotej ery Hollywood pozostała nieodkryta. Jego ciekawość wzbudza telefon od agentki talentów Karen Crosby (Elizabeth Debicki), która kontaktuje się z nim w imieniu swojego klienta, telewizyjnego gwiazdora Charliego Petersa (Scott Caan) - aktora znanego z wykonywania własnych scen kaskaderskich. Z czasem główny bohater bardziej zagłębia się w mroczny świat, co przynosi mu kolejne problemy do rozwiązania.
Dalsze perypetie Cliffa Bootha chwalone przez krytyków. Wielki powrót Pitta
W momencie pisania tego tekstu, "Dalsze perypetie Cliffa Bootha" mogą się poszczycić naprawdę solidnymi ocenami - średnia nota krytyków w Rotten Tomatoes wynosi obecnie 84%, co, przy ponad 70 recenzjach, zdecydowanie nie jest przypadkiem. Gdy ogłaszano powstanie tego filmu, wielu obserwatorów było bardzo zaskoczonych, że w ogóle zdecydowano się na taki projekt, ale już wówczas było jasne, że jeśli siły łączą David Fincher, Quentin Tarantino i Brad Pitt, to nie ma szans, że ten projekt będzie przeciętny. Co mówią na temat filmu krytycy?
Clayton Davis z Variety zwraca uwagę na wysoką jakość duetu twórczego Fincher & Tarantino, a także radzącej sobie świetnie obsady:
To dziki, przezabawny film [...]. Brad Pitt wraca do swojej uwielbianej roli, która przyniosła mu Oscara, i daje najlepszą kreację od czasu „Pewnego razu... w Hollywood”. Elizabeth Debicki wnosi upajającą zmysłowość, a Scott Caan i Peter Weller są tak wielką przyjemnością, że mogliby mieć potrójną ilość czasu ekranowego. Zdjęcia są przepiękne. Jeśli film z 2019 roku był listem miłosnym do L.A., to ten jest pełnym sonetem. To także miłe przypomnienie, że nie każdy reżyser musi pisać własne filmy, ani nie każdy scenarzysta musi je reżyserować. Fincher i Tarantino nie byli tak zabawni od lat.
Griffin Schiller z The Film Speak nie jest tak zachwycony połączeniem pracy kultowych reżyserów, ale docenia klimat filmu:
Osobliwy, niepasujący do siebie miks tarantinowskiego przesadyzmu i fincherowskiej precyzji, który czasami dostarcza całkowicie rozrywkowych sekwencji, ale w większości zmaga się z połączeniem fincherowskiej powściągliwości z luzem tarantinowskiego scenariusza [...] Mimo to, jest najlepszy, gdy staje się inspirowanym „Długim pożegnaniem” noir z LA, napędzanym czystą siłą naturalnego uroku i charyzmy Pitta, gdy przechodzi obok olśniewającej fasady miasta i wchodzi w nocny zgiełk, który je napędza.

Inny z krytyków, Simon Thompson, zdaje się przychylać do słów poprzednika:
"Dalsze perypetie Cliffa Bootha" Davida Finchera pękają, pulsują i trzaskają. Podobnie jak „Pewnego razu w Hollywood…”, to list miłosny do LA. Eklektyczna, nieco chaotyczna obsada czyni to błyszczącą i seksowną przygodą.
Mick LaSalle z San Francisco Chronicle chwali rozrywkowy charakter filmu oraz to, jak - ponownie - korzysta on z charyzmy Brada Pitta:
To czysta rozrywka i być może najlepszy jak dotąd pokaz uroku Brada Pitta. Jego zdolność do brzmienia jak głos rozsądku, gdy jednocześnie wykazuje się najbardziej szalonym zachowaniem, to główny żart filmu, i to bardzo skuteczny.
David Jenkins z portalu Little White Lies podkreśla, że największym zwycięzcą tego filmu jest jego reżyser - David Fincher:
Miłośnicy kina mogą nawet chcieć zamknąć to w kategorii: co by było, gdyby Paul Thomas Anderson nakręcił "Licorice Pizza" i "Jedną bitwę po drugiej" jako jeden film [...] Wszyscy występujący tu aktorzy doskonale wpisują się w zamysł filmu, a chemia między nimi jest precyzyjna niczym jeden z eksperymentalnych koktajli Cliffa. To prawdopodobnie Fincher jest największym zwycięzcą, jednak jego jedwabista reżyseria i wyczucie szalonego tempa napędzają ten film niczym gigant. Miejmy nadzieję, że da on do myślenia w wyścigu o Oscara w 2027 roku.
Wyłączna premiera "Dalszych perypetii Cliffa Bootha" w niektórych kinach IMAX jest zaplanowana na 25 listopada, a 23 grudnia film trafi do oferty streamingowej Netfliksa.
Więcej o Netfliksie poczytasz na Spider's Web:
- Ile kosztuje Netflix w 2026 roku? Cena, plany, pakiety
- Norweska odpowiedź na Znieczulenie. Netfliksa ogarnia medyczne szaleństwo
- Widzowie Netfliksa pokochali film wojenny. Nadchodzi sequel - też wymiata
- Na Netfliksa wleciał genialny film akcji. John Wick może się schować?
- Oto najdłuższy serial Netfliksa. Nowy sezon w drodze
W serwisie zajmuje się przede wszystkim recenzjami filmowymi i informacjami ze świata kina. Student dziennikarstwa i politologii. Miłośnik kina grozy, który na maratony horrorów chodzi rzadziej, niż chciałby. Wielbiciel musicali, z których piosenki wypełniają większość playlisty na Spotify. Wcześniej publikował w Ostatniej Tawernie oraz Movies Room.