Ten film mnie roztopił. Gwiazdorska perła już w CANAL+

Canal+, jeśli chodzi o ofertę filmową na listopad, jest w zdecydowanej czołówce. W serwisie można już obejrzeć "Norymbergę", "Guru" czy "American Psycho", a teraz do tego szeregu solidnych (lub więcej) tytułów dołącza kolejny - "W pokoju obok". Wyjątkowy jak na Almodovara, bowiem anglojęzyczny. Mający pewne wady, ale nietracący jakości.

Ingrid (Julianne Moore) jest uznaną, odnoszącą sukcesy i wydającą właśnie nową książkę pisarką. W trakcie jednego ze spotkań dowiaduje się, że u jej dawnej przyjaciółki, Marthy (Tilda Swinton) zdiagnozowano niemożliwego do wyleczenia raka. To wydarzenie staje się impulsem do odnowienia dawnej relacji. Wkrótce jednak Martha poprosi swoją nową-starą towarzyszkę, żeby towarzyszyła jej w podróży. Nie byle jakiej, bo ostatniej, przed oczekiwaną i zaplanowaną śmiercią.

Hiszpańskiemu twórcy najlepiej wychodzi to, z czego jest szczególnie znany - estetyka. "W pokoju obok" dysponuje sporą paletą barw, które zmieszane ze sobą tworzą absolutnie piękny wizualnie świat. Kostiumy zostały dopieszczone ponad stan, zobaczymy bohaterki w najróżniejszych kolorach ubrań - zieleń, róż, szarość, żółć, czerwień. Wszystko to tworzy wysmakowany obraz, którym Almodovar wciąż potrafi zainteresować, przyciągnąć uwagę i ponownie udowodnić, że nikt nie ma takiego oka, jak on.

Reżyser nieraz poruszał w swojej karierze tematy trudne, nie boi się tego robić. "W pokoju obok" opowiada historię mocno egzystencjalną, przyglądającą się takim tematom jak godzenie się ze śmiercią, pytanie o to czy da się na nią przygotować, ciężar odpowiedzialności najbliższych osób, wreszcie kwestia moralności samej eutanazji. Almodovar na całe szczęście zbytnio nie politykuje, patrzy na tę problematykę przez pryzmat losów Ingrid i Marthy, ich wzajemnych rozważań, ciężaru emocjonalnego dotykającego zarówno tę, która chce odejść, jak i tę, która ma być jej powierniczką do samego końca. 

Choć sama historia ma swoje słabsze momenty, a czynienie z filmu szerokiego, ambitnego, metafizycznego traktatu, nie zawsze działa, siłą "W pokoju obok" są przede wszystkim aktorki. Tilda Swinton, nie na darmo mająca status największego kameleona Hollywood, świetnie portretuje pogrążoną w pragnieniu godnego odejścia z tego świata Marthę, wprawiając widza w zastanowienie, czy na pewno można wierzyć w pełną poczytalność i świadomość decyzji, którą chce podjąć. Julianne Moore ma tu do zagrania znacznie "łagodniejszą" rolę niż te, z których ją znamy. Widać, że choć niekoniecznie czuje się w tej konwencji w pełni wolna, stara się, a jej chemia ze Swinton jest wiarygodna. To dzięki nim obu "W pokoju obok", oprócz pięknego stylistycznie kina, nabiera wiarygodności na poziomie treści.

Czytaj więcej w Spider's Web: