Tak udane kontynuacje to rzadkość. Jedna z nich już za moment w VOD

„Diabeł ubiera się u Prady 2” nie jest sequelem doskonałym. Ma swoje wady, problemy, potknięcia. Mimo tego udała mu się rzadka sztuka: z jednej strony, mimo potężnego fanserwisu, nie jest nachalny w swej nostalgii (która w tej formie jest całkiem przyjemna), z drugiej - udaje mu się uchwycić ducha czasu, choć cały motyw dotyczący kryzysu dziennikarstwa przedstawiony jest w sposób bardzo naiwny (jakkolwiek przewidywania i obawy mają, niestety, swoje podłoże w rzeczywistości). Tak czy inaczej: nie jest idealnie, ale zabawnie i atrakcyjnie. I ta obsada!

Pozwolę sobie przypomnieć: akcja rozgrywa się dwadzieścia lat po wydarzeniach z pierwszego filmu. Świat tradycyjnych magazynów modowych przeżywa kryzys, a legendarna redaktorka Miranda Priestly musi walczyć o przetrwanie pisma „Runway” w epoce mediów cyfrowych. Na jej drodze staje dawna asystentka Emily Charlton, która wyrosła na jedną z najpotężniejszych postaci w branży i kontroluje budżety reklamowe. Do gry wraca także Andy Sachs, która ponownie trafia do świata mody i zostaje wciągnięta w konflikt. 

Film okazał się jednym z lepiej przyjętych hollywoodzkich tzw. „legacy sequeli” ostatnich lat. W serwisie Rotten Tomatoes zdobył 78 proc. pozytywnych recenzji od krytyków oraz 84 proc. pozytywnych ocen od widzów, co oznacza, że spodobał się zarówno recenzentom, jak i publiczności (choć nie mówimy tu o odbiorze zanadto entuzjastycznym czy o jakichkolwiek zachwytach).

Co się udało? Po pierwsze: Meryl Streep, która bez trudu wróciła do jednej ze swoich najbardziej ikonicznych ról. Miranda Priestley pozostaje niezmiennie fascynująca i odpychająca naraz. Do tego chemia całej obsady (powrót Anne Hathaway, Emily Blunt, Stanleya Tucciego - co za skład!) czy aktualizacja tematyki. Zamiast kopiować pierwszą część, sequel pokazuje zmieniający się świat mediów, upadek prasy drukowanej, wpływ mediów społecznościowych i walkę o uwagę odbiorców. Robi to w sposób bardzo uproszczony, ale mimo wszystko ma coś do powiedzenia. No i wisienka na torcie: strona wizualna. Kostiumy, moda, Nowy Jork i elegancka realizacja ponownie należą do najmocniejszych elementów filmu. Wady? Mimo wszystko nieco zbyt wiele fanserwisowych odwołań, nierówne tempo (środek jest zdecydowanie zbyt rozwleczony), bardzo bezpieczny scenariusz (film nie wykorzystuje w pełni potencjału konfliktu między bohaterkami i wybiera przewidywalne rozwiązania).

W samym pomyśle drzemał potencjał na znacznie lepszy film - zabrakło odwagi i zdolniejszych scenarzystów. W nowym „Diable” kryje się przecież opowieść o przemijaniu i konieczności odnalezienia się w świecie, który zmienia się szybciej niż jego bohaterowie; historia o starzeniu się ikon, walce o zawodową tożsamość, cenie sukcesu oraz o tym, czy w epoce algorytmów, mediów społecznościowych i cyfrowej rewolucji wciąż jest miejsce dla tradycyjnego dziennikarstwa, autorytetów i wysokiej jakości pracy.

Tak czy siak: rozrywka całkiem niezła, a fani „jedynki” mimo wszystko powinni poczuć się jak w domu. Film dostępny w Disney+ od środy, 29 lipca.

Czytaj więcej: