Johnny Depp wciska bujdę w niezłym stylu. Opowieść wigilijna - recenzja

Trudno mieć jakiekolwiek zarzuty do samego Johnny'ego Deppa. Nawet w tonie makijażu nadaje tytułowemu bohaterowi własną wrażliwość. Jego rola to pierwsza atrakcja, jaka rzuca się w oczy w nowej "Opowieści wigilijnej". Można ją nawet uznać za swego rodzaju powód, aby film obejrzeć. Bo samą fabułę opowiadania Charlesa Dickensa, która wielokrotnie była już przenoszona na ekran, wszyscy dobrze znamy, a scenarzysta Nathaniel Halpern nie ma ambicji, żeby przeprowadzać w niej rewolucje. Woli podbijać to, co zawsze w niej było.

Jako dziecko nie miałem problemu z "Opowieścią wigilijną", bo to była po prostu opowieść o wstrętnym starcze, który przechodzi pozytywną przemianę. Z czasem jednak dostrzegłem coś niepokojącego. Dickens tak naprawdę opowiada bowiem o kapitaluchu, który staje się człowiekiem. To zbyt naiwne, by było prawdziwe. Przypomina nam jedynie, że mamy do czynienia z fikcją. A jednak to jest coś, co twórcy "Ebenezera Scrooge'a" lubią uwydatniać. Dlatego głównego bohatera poznajemy jak w wigilię siedzi z nosem w księgach swojego kantoru i razem z biznesowym partnerem Marleyem śmieją się z pracownika, oczekującego wolnego dnia w święta.

Marley oczywiście szybko umiera, żeby zapowiedzieć Ebenezerowi, że w wigilijną noc odwiedzą go trzy duchy. To właśnie one mają zmienić podejście głównego bohatera, którego zubożały pracownik Bob Cratchit nie ma co liczć na wolne i choćby sobie flaki wypruwał może zapomnieć o podwyżce. Scrooge zachowuje się, jakby zamierzał wstąpić do Konfederacji - dłużników wysłałby do więzienia, które sam przecież utrzymuje ze swoich zbyt wysokich podatków, i narzeka, że przedsiębiorcy ciągle mają pod górkę. Znacie ten typ: to archetyp polskiego prywaciarza.

Skoro Ebenezer rzuca powiedzonka wprost wyjęte z wokabularza twojego szefa, tym trudniej jest uwierzyć w czekającą go przemianę. Stojący za kamerą Ti West z uporem rozczeniowego pracownika, który ma czelność upominać się o pieniądze za nadgodziny, podąża mimo wszystko dalej fabularną ścieżką narracyjną wydeptaną przez Dickensa. Głównego bohatera odwiedzają więc trzy duchy, abyśmy mogli dowiedzieć się, czemu jest jaki jest. W przeszłości reżyser doszukuje się powodu, dla którego Scrooge znienawidził Boże Narodzenie, w teraźniejszości analizuje jego wpływ na innych, a w przyszłości pokazuje, dokąd życie skąpca zmierza. Aż idzie wzruszyć ramionami. Ot, kolejna adaptacja "Opowieści wigilijnej".

West stawia na stylówę. Od początku bierze swoją opowieść w nawias, bo wchodzimy do szarego, wypłowiałego z kolorów świata. Barwy pojawiają się tylko, gdy trzeba podkreślić magię świąt, która dotyka każdego prócz głównego bohatera. Ebenezer snuje się więc pomiędzy kolejnymi czasami, coraz bardziej żałując popełnionych przez siebie błędów. Johnny Depp może się wtedy popisać aktorskim warsztatem, choć nie robi niczego, czego jeszcze byśmy w jego wykonaniu nie widzieli. Ucieka w groteskę, acz jego Scrooge'owi bliżej do "Bezwstydnego Mortdecaia" niż do Raoula Duke'a z "Las Vegas Parano". Stroi miny i wygłupia się dla samego wygłupiania się. Przez charakteryzację ma przez to urok zgryźliwego tetryka.

W przypadku pozostałych postaci trudno o jakikolwiek urok. Grający ich aktorzy nie mają nawet szans roztoczyć swej charyzmy. Ian McKellan jako Marley błyskawicznie znika z obrazka, a znany z roli Rona Weasleya Rupert Grint jako Bob Cratchit może jedynie spoglądać ze smutkiem i narzekać na swojego szefa. Bo worldbuilding akurat leży i kwiczy. Wszyscy bohaterowie istnieją tylko w odniesieniu do Ebenezera. Jego zachowanie jest nawet tematem rozmów przy wigilijnym stole jego siostrzeńca. Świat przedstawiony nie żyje własnym życiem. Wiarygodności w nim tyle samo, co w szefie, który wmawia pracownikowi, że firma splajtuje jeśli pójdziesz na tygodniowy urlop.

Pomimo wszystkich niedociągnięć "Ebenezer Scrooge. Opowieść wigilijna" pozostaje filmem całkiem przyjemnym. Zdjęcia, scenografia i kostiumy robią wrażenie i na czas seansu pomagają kupić przedstawiane wydarzenia. Może potrzebowałby więcej odwagi, bo West ewidentnie próbuje zrobić z produkcji coś własnego. Twórcy trylogii "X" groza ciągle w duszy gra. Pewnie wchodzi nawet na tereny body horroru, gdy pokazuje ludzi uwięzionych w piersi Ducha Teraźniejszych Świąt. Bywa strasznie, ale strasznie w sposób familijny, żeby młodsi widzowie nie mieli potem problemów ze snem. Niemniej nadaje to opowieści charakteru.

"Ebenezer Scrooge. Opowieść wigilijna" ma w sobie wystarczająco magii, żeby seans upływał całkiem przyjemnie. Nie na tyle, aby film wszedł do klasyki produkcji świątecznych i chciało się do niego wracać. Ogląda się bez bólu, który pojawić się może tylko, gdy przypomnimy sobie, że w prawdziwym świecie prywaciarze pokroju głównego bohatera nawet od święta nie przemawiają ludzkim głosem.

Premiera filmu "Ebenezer Scrooge. Opowieść wigilijna" w piątek, 13 listopada w kinach.

Więcej o Johnnym Deppie poczytasz na Spider's Web: