W ten weekend zobacz jeden z najlepszych horrorów XXI wieku. Jest w streamingu

Reżyserem, scenarzystą i kompozytorem muzyki do filmu „Inni” z 2001 r. jest Alejandro Amenábar, hiszpański twórca znany wcześniej z thrillerów „Teza” i „Otwórz oczy”. To był jego anglojęzyczny debiut pełnometrażowy - tym bardziej imponujące, że odniósł tak duży sukces komercyjny i artystyczny, gwarantując twórcy ogólnoświatową rozpoznawalność. Bez cienia wątpliwości: należało się.

Jeśli jakimś cudem jeszcze nie widzieliście tego filmu - unikajcie fabularnych szczegółów!

Akcja rozgrywa się w 1945 r. na wyspie Jersey, tuż po zakończeniu II wojny światowej. Grace Stewart (Nicole Kidman) mieszka z dwójką dzieci w odizolowanej, ponurej posiadłości, wyczekując powrotu męża z frontu. Anne i Nicholas cierpią na rzadką nadwrażliwość na światło, dlatego dom musi pozostawać pogrążony w ciemności. Wszystkie drzwi i okna mają być szczelnie zamknięte, a każde pomieszczenie wolno otworzyć dopiero po zamknięciu poprzedniego. Te rygorystyczne wymogi mają chronić dzieci, ale jednocześnie sprawiają, że dom zaczyna przypominać więzienie. Kiedy pojawiają się nowi służący, a Anne zaczyna wspominać o tajemniczych postaciach widywanych w pokojach, matce coraz trudniej utrzymać porządek. Pytanie brzmi: co tak naprawdę dzieje się w posiadłości?

„Inni” konsekwentnie budują atmosferę niepokoju z rzeczy pozornie banalnych. Mówimy o filmie rozgrywającym się niemal wyłącznie w ciemnościach. Mrok stanowi podstawową zasadę funkcjonowania domu, a zarazem ogranicza wiedzę bohaterów i widzów. Skrzypiące drzwi, odgłosy dobiegające z pustych pomieszczeń, zasłonięte okna i dziecięce opowieści o niewidzialnych gościach stają się źródłem gęstniejącej atmosfery - Amenábar genialnie wykorzystuje przestrzeń, ciszę, światło i dźwięk.

Drugim filarem filmu jest rola Kidman. Jej bohaterka to kobieta surowa, religijna, przywiązana do zasad i przekonana, że dzięki dyscyplinie może utrzymać świat w ryzach. Bywa nieprzyjemna, kontrolująca, a nawet okrutna wobec dzieci, ale aktorka sprawia, że nie da się jej sprowadzić do jednego wymiaru. Za fasadą chłodu kryją się rozpacz, samotność i desperacka potrzeba ochrony rodziny. Emocjonalna wiarygodność, wielowymiarowość Grace sprawiają, że nadprzyrodzona historia ma tak mocny ludzki wymiar.

I wreszcie: nie sposób nie docenić naprawdę inteligentnie napisanego skryptu. Ta mistrzowska narracja zmusza widza do ponownego przeanalizowania wszystkiego, co dotychczas zobaczył. Reżyser starannie rozdziela i dawkuje informacje; podrzuca szczegóły, które początkowo wydają się nieistotne, i pozwala, by pozornie sprzeczne elementy stopniowo zaczęły do siebie pasować. Finałowa reinterpretacja wydarzeń jest jednym z najmocniejszych atutów filmu - tym bardziej dlatego, że nie służy jedynie zaskoczeniu. Nadaje wcześniejszym scenom dodatkowy sens; wiąże grozę z poczuciem winy, żałobą, wyparciem oraz niemożnością pogodzenia się z rzeczywistością. To dlatego obraz dobrze znosi ponowne seanse: znajomość rozwiązania zagadki zmienia sposób odbierania zachowania bohaterów i poszczególnych sekwencji.

Niezmiennie znakomita rzecz.

CZYTAJ WIĘCEJ W SPIDER'S WEB: