Użytkownicy Netfliksa oglądają szkodliwy film. Chcę o nim zapomnieć

Spodziewałam się, że "Moja genialna przyjaciółka" będzie komedią, która w ciepły i zabawny sposób przedstawi życie kobiet w średnim wieku. Liczyłam, że produkcja pokaże dwie dojrzałe kobiety z szacunkiem, ale na luzie, eksplorując ich zażyłą relację, skryte pragnienia i wielkie marzenia. Tymczasem reżyserka Susana Garcia postanowiła machnąć na to ręką, realizując film o dwóch nastolatkach uwięzionych w ciałach dorosłych kobiet, które pod płaszczykiem żartu i siostrzeństwa prezentują szkodliwe zachowania. Teraz myślę tylko o tym, by jak najszybciej o tej produkcji zapomnieć.

Clara (Ingrid Guimaraes) i Julia (Monica Martelli) są najlepszymi przyjaciółkami od wielu lat. Choć prowadzą odmienne życia - Clara jest mężatką i właścicielką agencji nieruchomości, a Julia jest singielką i pracuje jako prezenterka telewizyjna - łączy je posiadanie dwóch córek, z którymi mają bardzo dobry kontakt. Tym bardziej bolesne będzie pożegnanie z dziewczynami, które decydują się na opuszczenie rodzinnej Brazylii, by podjąć studia w Portugalii. Po ich wyjeździe Clara i Julia postanawiają zasmakować szaleństwa w swoim monotonnym życiu i wpadają na pomysł, by odwiedzić córki w Lizbonie. Na miejscu realizują swój plan na spędzenie babskiego wyjazdu, za sprawą którego twórczyni zapewne chciała przedstawić główne bohaterki jako szalone "pięćdziesiątki", lecz osiągnęła efekt zupełnie odwrotny.

Clara i Julia reprezentują kobiety sukcesu. Mają dobrze płatne prace, piękne mieszkania i zdolne dzieci. Stać je na to, by właściwie z dnia na dzień polecieć z Brazylii do Portugalii, ubierają się stylowo, a ponadto są zadbane, pewne siebie i otwarte. Na tym perfekcyjnym obrazku pojawiają się jednak rysy, które zupełnie zaprzeczają temu, jak Clara i Julia zostały widzom przedstawione. Jeszcze przed przekroczeniem granicy kraju, kiedy wybierają swoją destynację, rozmyślają o tym, gdzie nie musiałyby rozmawiać po angielsku. Trudno mi uwierzyć, że tak wykształcone i otwarte kobiety obawiałyby się wyjazdu do miejsca, gdzie trzeba dogadać się w innym języku. Nawet jeśli ich umiejętności związane z angielskim byłyby wątpliwe, to przy pomocy swojej charyzmy załatwiłyby każdą sprawę, choćby na migi lub z tłumaczem w telefonie. W tym przypadku scenarzystki - Guimaraes, Martelli i Patricia Leme - mogły od razu wprowadzić rozwiązanie odwiedzin córek.

Julia jako singielka liczy na to, że przeżyje wakacyjny romans. Po przyjeździe do Portugalii w oko wpada jej pewien mężczyzna, o którym nie przestaje myśleć aż do końca wyjazdu. Problem pojawia się, w momencie gdy Clara również zaczyna myśleć o romansie, choć jej mąż został w Brazylii. Bohaterka usprawiedliwia to tym, że w jej związku już od dłuższego czasu się nie układa - co nie do końca zostało zaznaczone w filmie - i dlatego pozwala sobie na flirt z innymi mężczyznami. Niesmak towarzyszył mi w trakcie wielu scen z tą bohaterką. Jedną z nich była wizyta w sklepie z bielizną, kiedy Clara przymierzała seksowny komplet, twierdząc, że w tej sytuacji w ogóle nie myśli o swoim mężu. Tego rodzaju domysłami dała sobie przyzwolenie właściwie na zdradę, co oczywiście zostało opakowane w komediowy papierek, jednak dla mnie nic zabawnego w jej zachowaniu nie było. Miałam zresztą wrażenie, że robi, zazdroszcząc swojej przyjaciółce statusu życiowego.

Byłam zaskoczona, jak dwie dojrzałe, wykształcone i zamożne kobiety mogą tak bardzo nie ogarniać tego, co się wokół nich dzieje. I znów: rozumiem, że film utrzymany jest w konwencji komedii, a bohaterki miały być postawione w centrum zabawnych sytuacji. Mimo to trudno mi było uwierzyć, że mogły one znaleźć się sytuacji, kiedy nie potrafiły dowiedzieć się w jaki sposób kupić bilet parkingowy czy zapomniały kluczyków do jadącego auta. Ponadto zachowywały się one niekonsekwentnie, jeśli chodzi o relacje damsko-męskie: z jednej strony oczekiwały szalonej przygody i chciały odpiąć wrotki, a z drugiej, kiedy już przyszło co do czego, robiły krok w tył. Julia ze strachu, a Clara, bo przypomniała sobie, że jeszcze jest mężatką.

"Moja najlepsza przyjaciółka" to okropny film. Nie dość, że mnie nie porwał, to jeszcze udało mu się mnie zirytować za sprawą tego, jak zostały przedstawione główne bohaterki. Uważam, że to szkodliwa produkcja, która pod płaszczykiem żartu przemyca zakrzywiony obraz kobiet po pięćdziesiątce. Pokazuje je na siłę jako wyzwolone i niebojące poruszać się tematów tabu, co daje odwrotny efekt i wypluwa na ekran karykaturalne postaci ukierunkowane wyłącznie na atrakcyjnych mężczyzn. To bardzo płytka i krzywdząca produkcja, o której chciałabym jak najszybciej zapomnieć.

Czytaj więcej w Spider's Web: