Nowy Ród Smoka mnie poskładał. 3. sezon nie ma nic wspólnego z poprzednim

Adaptowanie tekstu tak specyficznego, jak „Ogień i krew” George’a R.R. Martina - prozy stylizowanej na kronikę, niemal pozbawionej dialogów, niespecjalnie pogłębiającej charaktery większości bohaterów i ograniczających je do kilku najbardziej dominujących cech - nie jest łatwą sztuką. By ożywić te postacie, uwiarygodnić, umożliwić im żywe dyskusje, a jednocześnie zachować względną wierność oryginałowi, twórcy siłą rzeczy musieli dodać sporo od siebie - narażając się tym samym na nieprzychylność fandomu.

W 1. sezonie udało im się to świetnie, w 2. zaś - niekoniecznie. I o ile sam należę do tych odbiorców, którego bawią oskarżenia o „niezrozumienie postaci” czy „spłaszczenie ich” (błagam - tam naprawdę nie było czego spłaszczać), a odcinki sprzed dwóch lat i tak oglądał ze względnym zainteresowaniem, ostatecznie nie mogłem nie dołączyć do grona malkontentów. Taniec Smoków - wojna domowa Targaryenów - rozgrywał się głównie na dalszym planie i w dialogach. Twórcy nie dostarczyli widzom obiecanych, wyczekiwanych bitew, wprowadzili zupełnie niepotrzebne, rozwlekające całość wątki i uczynili z wartkiej historii snuja - owszem, atrakcyjnego wizualnie, znakomicie zagranego, ale jednak: snuja. Z jakiegoś powodu uwikłali też jedną z najbardziej lubianych, charyzmatycznych postaci - Daemona Targaryena portretowanego przez Matta Smitha - w absolutnie najnudniejszy motyw w historii franczyzy.

Po seansie pierwszych czterech odcinków 3. serii, udostępnionych przedpremierowo przez HBO Max (4. epizod nie był jeszcze nawet w pełni wykończony postprodukcyjnie) mogę jednak donieść - z nieskrywaną radością - że największe problemy „dwójki” zostały już zażegnane. 

Pierwszy odcinek 3. sezonu rozpoczyna się dokładnie tam, gdzie zakończył się sezon 2. W Dolinie Arrynów Rhaena tropi dzikiego smoka - Owcokrada. Daemon, wspierany przez Oscara Tully’ego, kroi wrogów w imieniu swojej żony i królowej. Aemond zasiada na Żelaznym Tronie po zaginięciu Aegona, który - w strachu przed bratem - czmychnął ze stolicy w towarzystwie Larysa, a Rhaenyra informuje swoją Małą Radę o obietnicy Alicent, która zadeklarowała oddanie Królewskiej Przystani jej stronnictwu. Oczekując czegoś w zamian, rzecz jasna. Słowa królowej nie spotykają się jednak z entuzjazmem. Jej wizerunek i decyzje budzą coraz więcej wątpliwości.

Fabuła nie błądzi już bez wyraźnego celu, za to podbija stawkę i - mimo pewnych zmian - znów wykazuje się zrozumieniem materiału źródłowego. Przede wszystkim za sprawą powrotu do stawiania przed bohaterami skomplikowanych wyborów - teraz ponownie mogą podejmować nieoczywiste, egoistyczne decyzje, które spotkają się z konkretnymi, nieraz bardzo rozległymi konsekwencjami. Te skutki (m.in. utrata poparcia, nowe konflikty, śmierć) bywają odczuwalne w skali makro - na całym kontynencie. Podoba mi się też, że znacznie częściej odbijamy od wielkiej polityki i dworskich intryg, by rzucić okiem na to, jak w obliczu wojny kształtuje się rzeczywistość mniejszych rodów, a nawet niższych sfer. Liczba bohaterów dalszego planu rośnie - a ich losy śledzi się z zainteresowaniem. 

Również charaktery głównych postaci ruszają z miejsca. Dworskie rozgrywki przeważnie wydobywają z kolejnych postaci więcej mroku, odsłaniają okrutniejsze oblicza. Najbardziej widać to po Rhaenyrze (Emma D’Arcy daje tu bodaj najbardziej imponujący popis aktorstwa z całej obsady) - niebywale fascynująca dynamika jej relacji z Daemonem wywiera na nią wpływ, który istotnie rozwija postać, pogłębia ją, wzbogaca o nowe odcienie. Litość stopniowo z niej wyparowuje, ustępując miejsca nowej sile i niebezpiecznej świadomości zyskanych możliwości.

Nowy i - przy okazji - znacznie dojrzalszy „Ród Smoka” dba o to, by skutecznie odeprzeć stawiane wcześniej serialowi zarzuty. Dzieje się, dzieje - i to sporo. Uspokoję jednak: to nie tak, że teraz akcja bezmyślnie pędzi na złamanie karku, a twórcy sztucznie ją podkręcają, popadając ze skrajności w skrajność. Po prostu wreszcie dostajemy to, co powinniśmy otrzymać uprzednio: kolejne konflikty, zdrady, nowe intrygi, przewroty, wreszcie - oszałamiające audiowizualnie, spektakularne bitwy. A stawka nieustannie rośnie. 

Jasne, do dopiero połowa sezonu, ale na tym etapie 3. rozdział „Rodu Smoka” spełnia obietnicę wyraźnej poprawy i wreszcie pokazuje nam brutalną, emocjonalnie wyniszczającą wojnę domową Targaryenów w pełnej skali. Wybucha ona widzom w twarz już w 1. odcinku (tak, wyczekiwana przez fanów bitwa zapiera dech w piersi swoim rozmachem); twórcy przestali rozwlekać tę opowieść i odkładać na później kluczowe wydarzenia. Nie tracą czasu na portretowanie kolejnych przygotowań do konfliktu - wolą wrzucić odbiorcę w centrum wydarzeń, te zaś nie są chaotyczne, a przemyślane, starannie zaplanowane i efektowne. Osobiście jednak najbardziej doceniam bardziej kameralny, skupiony niemal wyłącznie na Rhaenyrze epizod 3. - prawdziwą narracyjną perłę. Myślę, że zrozumiecie, o co mi chodzi.

Uwagi? A i owszem. Zdarzają się - rzadko, ale jednak - momenty, w których czuć, że twórcy starają się nadrobić stracony czas. Poza tym we znaki daje się rozproszenie uwagi pomiędzy zbyt dużą liczbę bohaterów. Przy tak rozbudowanej obsadzie część kluczowych postaci schodzi, niestety, na dalszy plan. Nie mam też wątpliwości co do tego, że część zmian w materiale źródłowym może wywołać kontrowersje wśród najbardziej ortodoksyjnych fanów prozy George’a R.R. Martina.

Ostatecznie jednak - póki co - 3. sezon „Rodu Smoka” dał mi to, czego oczekiwałem. Niecierpliwie wypatruję kolejnych odcinków.

Premiera w HBO Max już w poniedziałek, 22 czerwca. Kolejne odcinki będą wpadać do serwisu co tydzień.

Seriale z uniwersum GRY O TRON obejrzysz tutaj:

GRA O TRON

HBO Max

Nowe twarze:

Ważne role drugoplanowe

Czytaj więcej w Spider's Web: