Spektakularnie zmarnowana szansa. Pierścienie Władzy, sezon 3. - opinia

Minęło pięć lat od dramatycznych wydarzeń z finału 2. sezonu „Pierścieni Władzy”. Śródziemie pogrążyło się w wojnie; Sauron (Charlie Vickers) umacnia swoją pozycję i przygotowuje się do realizacji najważniejszego celu - stworzenia Jedynego Pierścienia, który pozwoli mu podporządkować sobie pozostałe Pierścienie Władzy i przejąć kontrolę nad wolnymi ludami.

W obliczu rosnącego zagrożenia Galadriela (Morfydd Clark), Elrond (Robert Aramayo) i pozostali elfowie próbują znaleźć sposób na powstrzymanie Mrocznego Władcy. Nie mogą jednak liczyć wyłącznie na własne siły - sęk w tym, że wpływy Nieprzyjaciela sięgają coraz dalej.

Tymczasem w królestwie krasnoludów narastają napięcia związane z walką o władzę, a Númenor pogrąża się w politycznym i religijnym konflikcie, który może przesądzić o przyszłości całej wyspy. Z kolei Gandalf (Daniel Weyman), coraz lepiej rozumiejący swoje przeznaczenie, musi zmierzyć się z tajemniczym Mrocznym Czarodziejem (Ciarán Hinds) i zagrożeniem ze strony sił działających na wschodzie. Wygląda zatem na to, że stawka jest wyższa niż kiedykolwiek, a destrukcyjne działania Złego - wyniszczające Śródziemie, zarażające wolne serca lękiem, nieufnością, ciemnością - prowadzą do wielkiej konfrontacji, która zmieni losy świata. Emocje pulsują, a widz kurczowo zaciska palce na fotelowych podłokietnikach.

Tyle, że nie do końca. 

Wydaje się, że twórcy rzeczywiście przenieśli środek ciężkości opowieści. W pierwszych dwóch sezonach poświęcali mnóstwo czasu tajemnicom dotyczącym tożsamości bohaterów, ukrytym motywacjom i przygotowywaniu kolejnych zwrotów akcji - które, swoją drogą, niekoniecznie okazywały się satysfakcjonujące. Trzeci sezon rezygnuje z tej formuły. Wiemy, kto jest kim i czego chce. Zamiast kolejnych podchodów dostajemy historię rosnącej potęgi Nieprzyjaciela i przygotowań do stworzenia Jedynego Pierścienia.

Dzięki przeskokowi czasowemu, serial może z miejsca wrzucić nas w wir rozpędzonej już opowieści, w centrum trwającej wojny. I poniekąd to robi. Oto Sauron wreszcie stał się pełnoprawnym antagonistą - nie musi już ukrywać się za kolejnymi maskami ani udawać kogoś, kim nie jest. Jego działania mają konkretny cel, a kolejne wydarzenia wynikają z prób realizacji tego planu. Śródziemie nie jest już miejscem, w którym do bohaterów dopiero dociera wizja zagrożenia - teraz mierzą się już z konsekwencjami konfliktu. Zmienia się atmosfera. Jest - przyznaję - mroczniej, brutalniej.

Niestety - mimo tego produkcja niezmiennie przeplata naprawdę ekscytujące fragmenty opowieści scenami nużącymi, męczącymi i niezręcznymi. Twórcy wciąż nie potrafią rozłożyć akcentów i znaleźć właściwej równowagi w zatrzęsieniu wątków. Niektóre postacie znikają na całe odcinki, inne pojawiają się na chwilę tylko po to, by nieco popchnąć fabułę w określonym kierunku. Brakuje - i to jest kluczowy problem - ciągłości emocjonalnej. Zdarza się, że wydarzenie, które powinno być dla bohatera przełomowe, które powinno mieć szansę wybrzmieć, wnet zostaje porzucone, ponieważ scenariusz postanawia przenieść naszą uwagę w zupełnie inne, drastycznie mniej interesujące miejsce. Co gorsza: przy tak dużej liczbie głównych postaci i teoretycznie istotnych podwątków, niektóre historie rozwijają się jedynie fragmentarycznie. W efekcie - przykładowo - bohaterowie nie otrzymują wystarczająco dużo czasu, by nabrać głębi, a całość nie potrafi zbudować przekonującego poczucia wynikających z wojny napięcia i grozy. Przeładowanie lokalizacjami, postaciami i informacjami z mitologii nie pomaga, a szkodzi. Najsłabiej wypada tu niewątpliwie Númenor - twórcy próbowali uczynić z tego motywu polityczny thriller, ale ewidentnie brakuje im umiejętności. Wątek Rhûnu i czarodzieja niezmiennie sprawia natomiast wrażenie doklejonego do reszty historii.

Wizualnie serial wciąż potrafi zachwycić, choć i tu bywa diablo nierówno. Niektóre sekwencje batalistyczne to telewizyjny peak, inne natomiast budzą podejrzenia, że komuś tu potężnie zredukowano budżet. Miłym zaskoczeniem okazują się nowe postacie. Eddie Marsan jako Thráin wnosi do serialu energię i charakter, a Adam Young w roli orka Marnûkha okazuje się jednym z ciekawszych dodatków. Ten drugi przełamuje stereotyp bezmyślnego, anonimowego sługi zła. Jego relacja z Arondirem daje początkowym odcinkom trochę humoru, nieprzewidywalności i świeżości. Choć, oczywiście, zdaję sobie sprawę, że dla ortodoksyjnych miłośników prozy Tolkiena współpraca elfów z orkami - nawet tymczasowa i, być może, odpowiednio umotywowana - będzie czymś niedopuszczalnym. No, ale nikt już chyba od produkcji Amazona nie oczekuje czołobitności względem mitologii Śródziemia.

Przy okazji - rozwieję wątpliwości. Serial wciąż nie jest wiernym odtworzeniem kronik Drugiej Ery, lecz autorską interpretacją, która łączy różne postacie i wydarzenia, zmienia i kondensuje chronologię oraz dopisuje własne historie. I ponownie: w niektórych przypadkach można docenić odwagę twórców i ich pomysły na rozwój mitologii, w innych (niestety: w większości) okazuje się, że kolejne dopiski oddalają produkcję od literackiego pierwowzoru bez konkretnego powodu - i nie wychodzi jej to na dobre. Zwłaszcza, gdy tytuł próbuje dopowiadać pochodzenie elementów, które wcale nie potrzebują dodatkowych wyjaśnień. Nie da się też ukryć: Tolkiena jest tu mniej niż kiedykolwiek wcześniej.

Doceniam to, że 3. sezon bywa bardziej bezpośredni w opowiadaniu o walce dobra ze złem. Najlepsze fragmenty „Pierścieni Władzy” to te, gdy serial skupia się na prostszej, ale emocjonalnie mocniejszej opowieści: Sauron chce podporządkować sobie Śródziemie, a bohaterowie próbują mu się przeciwstawić. Bez nadmiernego, w tym wypadku najczęściej nieudolnego komplikowania zależności; bez niepotrzebnego nadbudowywania i kombinowania. W tym kontekście rodzi się też pytanie: czy tak szczegółowa, wielowątkowa opowieść o całej Drugiej Erze i powstawaniu Pierścieni Władzy nie wykłada się już na poziomie koncepcji?

Na potrzeby tego tekstu Amazon udostępnił mi przedpremierowo siedem z ośmiu odcinków 3. serii.

Czytaj więcej w Spider's Web: