Czy żart opowiedziany 6 razy jest tak samo zabawny? The Office PL - recenzja

Sprawa jest bardziej skomplikowana, niż mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać. „The Office PL” wraca na Canal+ już po raz szósty. Mamy więc do czynienia z produkcją, która już zdążyła zadomowić się w Polsce. Co roku nowy sezon, stała baza widzów i oczekiwania, którym z jednej strony łatwo sprostać (bo znani bohaterowie, rozpoznawalny styl), a z drugiej – trudno uniknąć posądzenia o odcinanie kuponów, a przy okazji łatwo wpaść w rutynę. Doskonale wiedzą o tym widzowie amerykańskiej wersji „The Office”, która właśnie w okolicach 6. serii złapała poważną zadyszkę. Czy naszym bohaterom z Siedlec też to grozi?

Tak, oczywiście. Pracownicy Kropliczanki mogą stać się ofiarami wypalenia zawodowego, braków pomysłów czy trudniejszego do zdefiniowania zaniku „magii”, która od premierowego sezonu towarzyszy serialowi. Na szczęście żadna z tych rzeczy nie dotyczy 6. sezonu.

Wracamy do Kropliczanki, a więc na stare śmiecie. Wszystko jest tu po staremu, ale to przecież telewizja, która jest odpowiednikiem „comfort food”. Wracamy właśnie po to, aby poczuć się dobrze w lubianym przez nas towarzystwie. Zmiany są kosmetyczne i wynikają z naturalnego rytmu ludzkiego życia. W pierwszym odcinku dochodzi do rewolucji w życiu Darka Wasiaka (Adam Woronowicz), a nasza serialowa para (Asia i Adam) szuka mieszkania. Są to więc metamorfozy naturalne, które nie pozwalają bohaterom tkwić w miejscu i dać nową przestrzeń do żartów.

Czytaj więcej: Byłam na Dniach Siedlec i widziałam kontener Darka Wasiaka. Szczera opinia

Świeża krew w postaci Michała Sikorskiego i jego stażysty/korporacyjnego szefa daje serialowi dodatkowego kopa. Kopa bardzo potrzebnego, bo powiązanego z Michałem Holcem (Piotr Polak), który – jakby nie było – jest centralnym punktem serialu. A jasne jest, że niezręcznego Michała lubi się najbardziej, gdy obok tej niedostosowanej społecznie twarzy pokazuje również swoją ludzką, cierpiącą stronę.

Dowcip nie stępił się ani trochę, ale też cały czas krąży w pobliżu tego, do czego przyzwyczaił nas serial. Holc jest dalej Holcem, Levan Levanem, a Darek Wasiakiem jest do kwadratu. Te bezpieczne żarty, choć ciągle wywołują zażenowanie, nie mają do zaoferowania w zasadzie nic nowego. Ot, bezpieczny i powtarzalny humor. Nawet zmiana konfiguracji towarzyskich niewiele zmienia w sposobie i treści opowiadanych tu żartów.

I to w gruncie rzeczy prawda. Ale serialowi jakoś udaje się nie tracić nic ze swojej świeżości i bezceremonialności. Raz jeszcze przyglądamy się pasjom Wasiaka i żenującej nieporadności Holca i ciągle, i ciągle jest to zabawne.

Brzmi paradoksalnie, ale tak właśnie jest. Wydaje mi się, że kluczem do zrozumienia, jak to się dzieje, że „The Office PL” jest tak wtórne, a jednocześnie w ogóle nie nudzi, są bohaterowie. Jeśli czymś różni się polska wersja od amerykańskiej i brytyjskiej, to tym, że twórcy bardzo wcześnie zrozumieli, że kluczem do sukcesu nie są wcale gagi, lecz siła, która drzemie w bohaterach.

Po premierowym, dość chaotycznym sezonie, scenarzyści przeprowadzili lekką korektę. Jedna postać została wymieniona, inni bohaterowie zostali dopracowani i od tej pory daje się im przestrzeń na rozwój. Nie jest to oczywiście wielkie transformacje czy zmiany postaw, ale bardzo wcześnie w ich biografiach zaczęły pojawiać się wątki, które można z czasem rozwijać. Nie za szybko, we własnym tempie, ale dzięki temu ma się wrażenie, że postacie to ludzie z krwi i kości. I nawet jeśli czasem trudno ich lubić, to bardzo łatwo poczuć ich emocje i zacząć im – mimo licznych wad – współczuć. A od współczucia jest już tylko krok od sympati.

Serialowi bardzo pomaga fakt, że scenariusz sprawia wrażenie bardzo świadomego społecznie. Choć z pewnością nie będzie on zarzewiem rewolucji, to mam poczucie, że rozumie, co trapi Polaków nie tylko w pracy, ale w każdej z dziedzin życia, na którą praca ma wpływ. W tym sezonie mamy na przykład wątki  kredytów hipotecznych, mobbingu w pracy czy nawet bezdomności.

I choć trudno uwierzyć, że to już 6. sezon, to przez cały seans, nie mogłem pozbyć się wrażenia, że wcale nie mam ochoty, aby produkcja dobiegła końca. I to niech wystarczy za całą rekomendację. 

Czytaj więcej w Spider's Web: