Muzyka

Ani to oryginalne, ani nie piękne, nawet ciężko w tym doszukiwać się jakiejś iskierki geniuszu. Ot, zespół jak zespół taki trochę nie na czasie. Ale jakże wspaniały to zespół, jak cudne, słodkie i bliskie sercu rzeczy wyczynia, i nawet zapowiada kolejne już za miesiąc!

Niezła gratka trafiła się fanom The Beatles korzystającym ze sklepu Apple. Do katalogu wydawnictw nagranych przez The Fab Four dołączyło kolejne, wyjątkowo ważne.

Miło mi poinformować, że sPlay podjął współpracę z serwisem Tuba.fm.

Jeśli urodziliście się po roku 1987 jest wysoce prawdopodobne, że zostaliście poczęci właśnie przy brzmieniu Massive Attack. Wiodący brytyjski magazyn muzyczny przeprowadził w 2008 roku ankietę na najlepszą ścieżkę dźwiękową w czasie seksu, MA zdetronizowało m.in. Joe Cockera, Franka Sinatrę i zespół Bayer Full (na ankietę załapała się już fala polskiej emigracji).

Arctic Monkeys swego czasu byli rewolucją na brytyjskim rynku muzycznym. Grupka młodziutkich chłopaków przed dwudziestką nagle trafiła na czołówki gazet, zaczęła zamykać największe muzyczne festiwale i być porównywana do samych The Beatles. Ale jak to zwykle bywa z młodocianymi gwiazdami, schody zaczęły się dopiero później...

Kiedy trzynaście lat temu Simon Green ułożył z dźwięków „Animal Magic”, longplay przeszedł właściwie bez echa. Dopiero dwa lata po premierze w Wielkiej Brytanii, już pod skrzydłami Ninja Tune, debiutancki krążek Greena zawitał do Polski i zaczął powoli przebijać się do świadomości słuchaczy etnicznymi dźwiękami wplecionymi w długie sample. Od tego czasu kompozytor i DJ z Bringhton przeszedł bardzo długą drogę, którą wraz z nim podążało co raz więcej osób. Najnowsza płyta Bonobo jest kwintesencją tej podróży przez Krainę Oz dźwięków. Drogi zawsze krętej, wznoszącej się na wyżyny maestrii i zniżającej do dolin niezrozumienia, ale z celem wyznaczonym jeszcze ponad dziesięć lat temu.

Po tym jak z dużym entuzjazmem przyjęliście soundtrack z Suits mamy dla Was playlistę z serialu, w którym muzyka odgrywa jeszcze większą rolę, a nawet ma wydźwięk... fabularny. 

Zeszły tydzień przejęły premiery wydawnicze. Pierwsza piątka OLiS udowadnia, że Polacy zbierają fundusze, by kupić długo oczekiwane albumy ulubionych muzyków. Ostatnie siedem dni to istna bomba! 

Yeah Yeah Yeahs swego czasu byli prawdziwą rewelacją indierockowej sceny muzycznej. W zalewie identycznych zespołów grających podobną, grzeczną gitarową muzykę, jedynie pozujących na skore do autodestrukcji gwiazdy rocka, trio z Nowego Jorku potrafiło punkową energię i szaleństwo zamknąć w swojej muzyce, a nie materiałach prasowych.

28 marca 1986 roku w Nowym Jorku urodziła się jedna z ikon współczesnej muzyki pop. Lady Gaga to postać, która lubi szokować swoim wizerunkiem scenicznym, ale - mimo wszystko - wzbudza dość powszechną sympatię wielu środowisk. 

Danny Boyle powraca z najnowszym filmem Trans. Zanim posądzi się go bycie złapanym w sidłach komercyjności trzeba przyznać jedno – dobiera niecodzienną tematykę obrazów. Od kilku dni na platformach streamingowych dostępna jest ścieżka dźwiękowa do nadchodzącego dzieła skomponowana przez Ricka Smitha. 

Był kiedyś taki piękny czas, którego młodsi czytelnicy mogą nie pamiętać, kiedy określenia “muzyka niezależna”, “indie rock” czy “rock alternatywny” nie oznaczały wcale setnego z kolei identycznego zespołu złożonego z ładnie ubranych chłopców z grzywkami, brzdąkających coś na gitarkach.

Nie nowe Depesze, nie The Strokes, a Retro Stefson jest przełomem tygodnia. Gdy repertuar starych wyjadaczy zawodzi, trzeba sięgnąć po inspiracje świeżaków. Od pierwszych dźwięków, kupili mnie!

Serial Suits trafia do coraz szerszych rzesz widzów i to już nie tylko studentów prawa spod znaku "być jak Harvey Specter". Poza świetną fabułą, wielowymiarowymi bohaterami czy znakomitymi dialogami coraz częściej doceniacie też jego oprawę dźwiękową. 

Polacy uwielbiają zagranicznych artystów. Rodzimych też wspierają, ale po piątce na OLiS z tego tygodnia ewidentnie widać, że czarują nas rytmy, których sami nie potrafimy tworzyć.

Jeśli nadchodzący krążek wspiera deklaracja, że będzie on wypadkową dwóch najlepszych produkcji zespołu, to nietrudno o wyśrubowane oczekiwania. Trio z Basildon notorycznie składa lukratywne obietnice, wodząc na pokuszenie kolejne pokolenia fanów. Znów ich dezorientuje, nie przynosząc co prawda rewolucji, a satysfakcjonując ich w znany sobie sposób.

Kocham Daft Punk jak dwóch własnych braci, których nigdy nie miałem (dowód: last.fm). Zespół w całym swym niecodziennym wizerunku ma jednak jedną sporą wadozaletę - do studia wchodzi, kiedy ma wenę i ochotę. Czyli... sporadycznie. 

Obudziłem się dziś rano ciągle śpiący, a raczej jeszcze nie do końca siebie świadomy. Słońce zaglądało przez okna dotykając mojej twarzy i wtedy ogarnął mnie głęboki smutek, nagle przywracając mnie do życia i uświadomiłem sobie – My Chemical Romance zakończył działalność.

Depeche Mode to jedna z tych kapel, o których nie da się pisać bez obawy, że zostanie się zmiażdżonym w komentarzach przez zagorzałych fanów uzurpujących sobie wyłączne prawo do dyskutowania o kultowym zespole. Tym bardziej jeśli recenzuje się kolejną słabą płytę mistrzów.

Ubiegły tydzień na WiMP minął pod znakiem wielkich powrotów – Justin Timberlake po 7 latach wydał nowy krążek, a brytyjska kapela Suede aż po 11. Prawdziwymi bohaterami minionych siedmiu dni są jednak ciche przeboje, które mimo swej niezwykłej siły przeszły całkowicie niezauważone.