Filmy

Miłość od wielu wieków staje się inspiracją dla artystów różnego formatu. Niektórzy tworzą przepiękne symfonie, inni kręcą wzruszające filmowe ody, a grupa wieszczy przelewa swoje uczucia na papier, tworząc niezapomniane poematy bądź sztuki. I gdy w dzisiejszych czasach ta bezinteresowna adoracja piękna nie zyskuje światowej sympatii, tak na przełomie XVI i XVII wieku sytuacja prezentowała się zupełnie inaczej. Był to okres znakomitych brytyjskich dramaturgów (patrz Szekspir, Marlowe) oraz poetów, którzy eksperymentowali z ówczesnym stylem. Moda ta dotarła również do Francji, a jednym z głównych przedstawicieli gatunku był Jean-Baptiste Poquelin, znany również jako Molier. W sierpniu do polskich kin trafił film przedstawiający nieudowodniony historycznie fragment z jego życia.

Ci, którzy znają w większym stopniu kino francuskie, zapewne znają też postać Luca Bessona. Najpopularniejszy francuski reżyser i pomysłodawca scenariusza do filmów takich jak "Leon Zawodowiec", "Taxi" czy "Purpurowe rzeki II: Aniołowie apokalipsy" zabierał się także za filmy akcji, w których motywem głównym była walka. Na myśli mam tu filmy "Pocałunek smoka" albo "Yamakasi".

Lars Von Trier jest jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci kina europejskiego. I nie mam tu na myśli formy kręcenia filmów czy też wartości, które się tam przewijają. Z tym artystą wyjątkowo ciężko się współpracuje. Takie wspomnienia miała między innymi Nicole Kidman, która zagrała u reżysera w "Dogville". Po zakończeniu zdjęć aktorka miała skrajne załamanie nerwowe i zdecydowała, że już nigdy nie zagra w żadnym jego obrazie. Powodem była atmosfera panująca na planie. Trier cały czas wydzierał się na biedną Kidman i często przerywano pracę, gdyż jej psychika nie wytrzymała ciągłych upokorzeń (na ten temat powstał nawet specjalny dokument "Wyznania z Dogville"). Tłumacząc swoje własne zachowanie, Lars stwierdził, że taka jest jego natura. Krzyk i pewnego rodzaju "terror" jest zauważany na każdym jego planie filmowym. Gdyby tych elementów zabrakło, duński reżyser prawdopodobnie byłby niezadowolony z każdego swojego dzieła (jak sam to przyznał w jednym z wywiadów).

Według artykułu zawartego w tygodniku Variety Weekly, Hollywood ma już dosyć horrorów opierających się na krwawej jatce. W najbliższym czasie producenci zaoferują nam zmniejszenie ilości tego typu obrazów, głównie z powodu słabych wyników finansowych filmów "Hostel 2" i "Sadysta". Zamiast tego twórcy obiecują, że zwiększy się liczba "ghost stories" oraz "klimatycznych produkcji" o wampirach bądź wilkołakach. Oznacza to, że historie typu "Underworld", "Buffy" czy "Krew Jak Czekolada" pomimo, iż zbierają słabe recenzje, będą się ciągle mnożyły. "Zew Krwi", który zawitał do nas na początku sierpnia, jest horrorem z tej właśnie dziedziny.

Ostatnimi czasy nastąpiła niesamowicie dziwna gloryfikacja filmów amerykańskich. Powodem tego może być fakt, że wielkie multipleksy przesiąkają komercyjnymi wytworami hollywoodzkich rzemieślników, a małe kameralne kina, odwiedzane przez niewielki odsetek ludności, w specjalnych seansach prezentują obrazy bardzo często niedocenianych europejskich twórców. Dlatego, przechadzając się po wypożyczalniach czy sklepach, możemy być zdziwieni ilością pozycji, o których wcześniej nie słyszeliśmy. Tak było z duńskim filmem "Jabłka Adama", który, pomimo delikatnego rozgłosu (został wydany pod koniec maja w dwutygodniku Przekrój), wydaje się być nadal mało rozpoznawalny. Czy jest on wart zauważenia?

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, co byście zrobili, gdyby Bóg obdarował Was boską mocą? Nie? To dobrze, bo niektórym (w tym mnie) wystarczą wrażenia z filmu/ów. Wolę, gdy mnie nosi na bujanie w obłokach, włączyć "Bruce'a Wszechmogącego", gdzie główny bohater został obdarowany specjalną mocą, dzięki której mógł czynić cuda niewidy. A jak ktoś nie ma dość, to zapraszam dalej. Twórca powyższej produkcji zdecydował nie rozstawać się z tą tematyką i poczęstował nas, widzów, kolejnym filmem z cyklu "Wszechmogący", tym razem Bruce został zastąpiony Evanem. Czy wyszło to na dobre? To zależy...

Zastanawiacie się już, jaka jest najlepsza komedia tego lata? Macie ochotę na dobry ubaw w kinie? Chcecie obejrzeć coś lekkiego, a zarazem zabawnego i nie powodującego znużenia po jednej czwartej filmu? I nie wiecie, na co się wybrać, co jest godne polecenia? Oto jedyny wybór - "Gang dzikich wieprzy". Czy słuszny? O tym już sami musicie się przekonać. Mnie wystarczy rzec, że komedia ta autentycznie bawi, nie nudzi i jest - w moim mniemaniu - jedną z lepszych w ostatnich tygodniach. A może nawet miesiącach.

Z Zakonem Feniksa nie wiązałem szczególnych nadziei. Ot - sukcesem byłoby, gdyby udało się nakręcić wysokobudżetowy, w sumie przeciętny film, który będzie można oglądać bez bólu zębów i wyjść z seansu bez piany na ustach. Reżyser, David Yates, dokonał niemożliwego i po projekcji naturalnie udałem się w stronę zachodzącego słońca zirytowany, ale również usatysfakcjonowany. Choć nowy Harry Potter to film pełen sprzeczności - może się podobać.

"Harry Potter i Zakon Feniksa" to kolejna ekranizacja kultowej serii, która budzi mieszane uczucia. Film pełen jest skrótów i pominięć, ale jednocześnie zachwyca muzyką, reżyserią i świetnymi kreacjami aktorskimi. David Yates stworzył widowisko, które może zarówno irytować, jak i satysfakcjonować widza.

Z czym kojarzy się David Fincher? Z kinem brudnym, niemoralnym, podważającym opinie o tym, jaki świat jest piękny i uroczy. Jednakże w przeciwieństwie do takiego np. Eli Rotha (piję tu szczególnie do jego Hostel I i II), Fincher potrafi cały ten syf pokazać na ekranie w sposób szokujący wykonaniem, opatrzony niepowtarzalnym klimatem, dynamiczny, niezwykły i niepowtarzalny. I pomimo że dotychczas na jego koncie jest tylko 6 pełnometrażowych produkcji, zdecydowanie możemy już teraz włączyć go do grona jednego z najoryginalniejszych i najbardziej utalentowanych współczesnych reżyserów.

"Simpsonowie: Wersja kinowa" to długo wyczekiwana ekranizacja kultowego serialu, która bawi, choć momentami rozczarowuje. Film pełen jest nawiązań popkulturowych, ciętego humoru i satyry na amerykańską rzeczywistość. Czy jednak dorównuje najlepszym odcinkom serii?

Quentin Tarantino wraca w wielkim stylu z "Grindhouse: Death Proof", tworząc film pełen świetnych dialogów, porywającej akcji i hołdu dla kina klasy B. To połączenie brutalności, silnych kobiecych postaci i mistrzowskiego prowadzenia fabuły. Czy rzeczywiście to jeden z najlepszych filmów 2007 roku?

Jeśli masz do wyboru obejrzeć "Detonatora" albo inny film – wybierz ten drugi. Produkcja z Wesleyem Snipesem zawodzi na każdym polu, oferując przewidywalną fabułę, słabe dialogi i chaotyczne spowolnienia akcji. Czy warto poświęcić na nią czas?

Danny Ocean i jego ekipa powracają, by raz jeszcze udowodnić, że potrafią dokonać niemożliwego. "Ocean’s 13" to powrót do korzeni serii, oferujący inteligentną intrygę, humor i doskonałą obsadę. Czy warto go obejrzeć?

Stworzenie dobrego filmu kryminalnego to dziś nie lada wyzwanie, ale "Mr. Brooks" z Kevinem Costnerem stara się podjąć to ryzyko. Produkcja łączy w sobie elementy psychologicznej gry, thrillerowego napięcia i klasycznej opowieści o seryjnym mordercy. Czy ten eksperyment się udał?

Sandra Bullock wraca na ekrany w thrillerze "Przeczucie", który miał szansę stać się wciągającym dramatem psychologicznym. Niestety, zamiast trzymającej w napięciu opowieści, widzowie dostają chaotyczną historię z niepotrzebnym morałem.

David Fincher, reżyser kultowych filmów "Se7en" i "Fight Club", podjął się ekranizacji jednej z najbardziej tajemniczych spraw kryminalnych w historii USA. "Zodiak" to thriller oparty na prawdziwych wydarzeniach, który skupia się na dziennikarskim śledztwie w sprawie seryjnego mordercy. Czy niemal trzygodzinny seans dostarcza emocji na miarę wcześniejszych dzieł Finchera?

Po dwunastu latach przerwy Bruce Willis powraca jako John McClane w "Szklanej pułapce 4.0" – filmie akcji, który stawia na klasyczne, bezkompromisowe widowisko. Czy nowoczesne efekty specjalne odbierają mu ducha serii? Sprawdźmy, czy McClane nadal ma w sobie to, za co go pokochaliśmy.

"Happy wkręt" to animacja, która miała nawiązywać do sukcesu "Shreka", ale czy udało jej się dorównać legendzie? Film pełen bajkowych odniesień i humoru próbuje odwrócić klasyczne zakończenia, ale czy wychodzi mu to na dobre? Sprawdźmy, czy warto poświęcić mu czas.

"Shrek Trzeci" – czy kontynuacja kultowej animacji spełniła oczekiwania widzów? Choć film przyciągnął tłumy do kin i zachwyca animacją, nie obyło się bez rozczarowań. Sprawdź, co poszło nie tak i czy warto zobaczyć kolejne przygody zielonego ogra!