Seriale

To nie tak, że od serialu złożonego z kilkuminutowych odcinków i wyprodukowanego przez TVP specjalnie pod Euro 2020 oczekiwałem nie wiadomo czego. A jednak czuję się niebywale sfrustrowany, odkrywając, że kolejny twór polskiej telewizji publicznej, „Gra na Maksa”, musi bazować na tak przestarzałych, skrajnych i nudnych stereotypach. I wprawiać w tak ogromne zażenowanie.Gdyby jeszcze twórcy zdecydowali się te stereotypy wyśmiać, pokazując, że nie warto traktować ich poważnie – w porządku. Niestety, „Gra na Maksa” to kolejny festiwal seksistowskiego humoru, tego z najniższej półki, co więcej: krzywdzącego zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn (bo ze wszystkich robiące idiotów). Nie żeby ktoś miał się czuć seansem tego serialu obrażony (chociaż mógłby, bo inteligencję widzów to bezczelnie obraża). Zastanawia tylko, ile wody w Wiśle musi jeszcze upłynąć, zanim publiczna telewizja w końcu nadgoni współczesność, przestanie się ośmieszać i zadba, by podobne rozrywkowe materiały nie bazowały wyłącznie na związanych z banalnym szufladkowaniem dowcipach sprzed lat? Od czasu nieszczęsnej „Trzeciej połowy” nie zmieniło się zupełnie nic.Żeby nie być gołosłownym – przykłady. Jak możecie się domyślać, każdy dowcip oparty jest na tym, że gość nie myśli o niczym innym niż mistrzostwa, swoją dziewczynę traktuje bardzo protekcjonalnie, a ona jest właściwie kulą u jego nogi, uniemożliwiającą radosne ekscytowanie się piłką nożną. Widzicie swoje odbicie w postaci Ali, drogie panie? Ach, dodam jeszcze, że całość, zupełnie jak mecz, komentują ze studia przerzucający się sucharami Laskowski z Milą. W oficjalnym opisie TVP podkreśla, że „mimo ewidentnego nawiązania do piłki nożnej jest to przede wszystkim historia obyczajowa, nie tylko dla fanów futbolu”.

To, że kilka odcinkowych produkcji TVP wylądowało w ofercie platformy Netflix, nie jest żadną tajemnicą. Być może jednak umknął wam fakt, że trafiło tam naprawdę sporo seriali Telewizji Polskiej, które przeżywają tam drugą młodość. Co więcej, część z nich to naprawdę solidne tytuły.„Archiwista” to serial TVP, który niespodziewanie wbił się na czwarte miejsce w TOP 10 najpopularniejszych produkcji na platformie Netflix. Jest to zjawisko całkiem interesujące, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że swoją premierę miał w styczniu 2020 roku w TVP1. Ale to nie pierwszy taki przypadek. W kategoriach „popularne” znajdziemy wiele innych seriali, za których produkcję odpowiada Telewizja Polska. Część z nich to zwykłe klopsy, ale niektóre wypadają naprawdę nieźle.

W przyszłym miesiącu wiele wieczorów spędzimy wspólnie z Netflixem. Brzmi to w sumie smutno, ale z drugiej strony kto będzie się w stanie oprzeć drugiemu sezonowi „Rojsta” lub antologii horrorów „Ulica Strachu”. Dla geeków też się znajdzie kilka tytułów z cyklu „must-see”.

Netflix stopniowo, ale konsekwentnie, odkrywa komercyjny potencjał tkwiący w zagranicznych (czyli tych spoza Stanów Zjednoczonych) treściach i prawdopodobnie wciąż będzie podążał w tym kierunku. Ostatnio co-CEO firmy ujawnił, że zainteresowanie nieanglojęzycznymi produkcjami na platformie znacząco wzrosło w czasie pandemii.

Większość dorosłych superbohaterów uprawia seks. Nie zastanawiamy się nad tym zbyt często, ale sam fakt posiadanie przez nich dzieci na to wskazuje. Tylko czy chcielibyśmy zobaczyć to na ekranie? DC uznało, że nie i zabroniło pokazywania sceny seksu między Batmanem i Catwoman w 3. sezonie „Harley Quinn”.

Choć pierwszy i jedyny sezon serialu ujrzał światło dzienne w 2016 roku, to dzisiaj „Artyści” ciągle zachwycają, zarówno formą, jak i aktualnością. To też doskonała okazja, aby po długiej przerwie wrócić do teatru, nawet jeśli tylko za pośrednictwem ekranu telewizora.

Netflix stale poszerza swoją bibliotekę o kolejne produkcje, dlatego ich dawne hity z czasem muszą ustąpić pola nowościom. I rzadko kiedy dostają aż cztery sezony. Wszystko to świadczy dobrze o tym, jak wielkim sukcesem był „Atypowy”.

Wybuchowa końcówka 6. serii „Fear the Walking Dead”, czyli pierwszego spin-offa „Żywych trupów”, już za nami. Scenarzyści nie ceregielą się w tańcu, a my podsumowujemy, kto przeżył i kto zginął w finale sezonu. Jak wygląda krajobraz po tym, jak spadły bomby? Uwaga na spoilery.

Serwis Apple TV+ w ciągu prawie dwóch lat swojego istnienia doczekał się tylko garstki prawdziwych hitów, ale akurat o serialu „The Morning Show” było głośno na całym świecie. Dlatego nadchodząca premiera 2. sezonu zapowiada się niezwykle gorąco.

Dawid Ogrodnik i Andrzej Seweryn wracają w nowej odsłonie serialu „Rojst”. „Rojst '97” to kontynuacja polskiej produkcji Showmaksa. Ale tym razem, po tym jak wspomniany serwis zwinął się z Polski, za stworzenie sezonu wziął się Netflix.

Trwa specjalne wydarzenie promujące najgłośniejsze tytuły streamingowego giganta: Netflix Geeked Week. Dziś serwis VOD przedstawił kilka kolejnych nadchodzących tytułów. Uwagę widzów i subskrybentów w szczególności przykują zapowiedzi kontynuacji seriali „Dom z papieru” i „Lock and Key”, a także adaptacji kultowych komiksów Neila Gaimana: „The Sandman”. Netflix wie, jak podkręcić atmosferę oczekiwania i niecierpliwość widzów. Geeked Week to interaktywne wydarzenie, które od wczoraj promuje największe nowe i powracające z kolejnymi sezonami tytuły. Tutaj znajdziecie podsumowanie wczorajszego dnia, tymczasem dziś otrzymaliśmy kolejną serię zapowiedzi, w tym kontynuacji „Domu z papieru” czy „Lock and Key”.

Już w przyszłym miesiącu w Canal + pojawi się „Kruk. Czorny woron nie śpi”. Ledwie ochłonęliśmy po świetnym „Klangorze”, a reżyser Maciej Pieprzyca i scenarzysta Jakub Korolczuk ponownie zabierają nas na Podlasie.

W ostatnim czasie zdarzyło mi się powtórzyć kilka epizodów sitcomu „Jak poznałem waszą matkę”. Pomyślałem sobie wówczas: dziwne, że już wielokrotnie wieszano psy na „Przyjaciołach”, a HIMYM wciąż jeszcze nie doczekało się linczu w związku z kilkoma, hm, wątkami. Tymczasem współtwórca serialu zdaje się uprzedzać fakty.Zanim więc jeszcze ktokolwiek solidnie „wsiadł” na „Jak poznałem waszą matkę”, Carter Bays, jeden z twórców serialu, na swoim Twitterze zamieścił kilka wiele sugerujących wpisów. Wyznaje w nich na przykład, że współcześnie wiele by ze swojego dzieła wyciął. Powodów, dla których podobne wpisy pojawiły się właśnie teraz, może być kilka; w jednym z nich dopatruję się zamówienia spin-offu z Hilary Duff, którego Bays jest współproducentem. Uprzedzając oskarżenia, które mogłyby towarzyszyć zbliżającej się premierze tej kontynuacji (bo przecież dzięki niej wielu widzów przypomni sobie o HIMYM, któremu do kultowego statusu takich „Przyjaciół” jednak daleko), filmowiec bez podawania konkretów odcina się od części scen. Czy to wstęp do zabezpieczających przeprosin? Być może nie; póki co twórca nie wyjawił dokładnie, o co chodzi, ale może się okazać, że pociągnie temat. W swoich wpisach zdradził, że jest w trakcie ponownego seansu całego serialu. Kończąc trzecią serię, napisał:

Matt LeBlanc, czyli nowy irlandzki wujek internetu, był najjaśniejszym punktem programu w specjalnym odcinku „Przyjaciół”. Z okazji premiery „Spotkania po latach” postanowiliśmy przypomnieć inny serial z jego udziałem, czyli „Joeya” — oficjalny spin-off „Friends”.

Za nami siódmy, ostatni odcinek „Mare z Easttown”. To miał być zwyczajny miniserial kryminalny bez fajerwerków, ale stał się odkryciem sezonu i z pewnością znajdzie się w czołówkach tegorocznych rankingów. Duża w tym zasługa dramatycznego i jednocześnie doskonałego zakończenia, w którym twórcy pokazali spekulującym widzom figę z makiem.

Choć trudno mówić o zalewie gorących nowości, nie martwcie się: w czerwcu nie zabraknie ciekawie zapowiadających się serialowych propozycji. Uwaga wielu widzów zwrócona jest przede wszystkim w kierunku kolejnego serialu Marvela, jednakże w najbliższych tygodniach w popularnych serwisach streamingowych pojawi się też kilka innych godnych uwagi tytułów. Wybieramy 10 najciekawszych seriali czerwca.

Można było przewidzieć, że specjalny odcinek „Przyjaciół” będzie najważniejszym wydarzeniem popkulturowym maja. Jednak to, co się dzieje się teraz w internecie, to jakiś kosmos. Wiecie, że Irlandczycy uznali, że Matt LeBlanc jest wujkiem ich wszystkich? Trzeba trochę postawić ich do pionu.

„Przyjaciele: Spotkanie po latach” są w Chinach na cenzurowanym. Największe platformy streamingowe postanowiły usunąć z programu gorszące ich zdaniem fragmenty. Wśród nich znalazły się występy BTS, Lady Gagi, Justina Biebera, czy wypowiedzi przedstawicieli społeczności LGBT.

Był reunion „Bajeru z Bel-Air”, był reunion „Przyjaciół”, ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Na jakie jeszcez spotkania po latach mamy wielką ochotę?

Stało się: po czterech latach przerwy „Specjalista od niczego” powraca z 3. sezonem. Serial Aziza Ansariego, uważany za jeden z najlepszych, jakie platforma Netflix kiedykolwiek zaproponowała swoim subskrybentom, doczekał się nowej, niecierpliwie wyczekiwanej odsłony. A jednak nazywanie trzeciej serii kontynuacją byłoby pewnego rodzaju nadużyciem. Nowy „Master of None” (o podtytule „Moments in Love”) ma niewiele wspólnego z tym, co widzieliśmy kilka lat temu. „Specjalista od niczego” to serial wychwalany przez widownię i krytyków, kilkakrotnie nagradzany i określany mianem najlepszej komediowej propozycji Netfliksa. Ciężko się dziwić, bo to jest kawał znakomitego scenopisarstwa. Postacie są bardzo naturalne i autentyczne, podobnie jak dialogi, które nie brzmią jak przygotowane z obłąkańczą potrzebą rozbawienia widowni teksty stand-uperów. To zwykłe, nieraz niezręczne, często urocze, mniej lub bardziej zabawne wymiany zdań między znajomymi. Momentami mogło się wydawać, że serial opowiada o niczym, było to jednak mylne wrażenie wywołane obcowaniem z fabułą wypchaną szczerością i przeciętnością zdarzeń. Jego bohaterowie to właśnie tacy przeciętni ludzie, którzy dążą do całkiem przeciętnych celów i poszukują, jak wszyscy, szczęścia, zmagając się z samotnością. Jest tu dużo smutku i radości o wymiarze przystępnym, łatwo przyswajalnym. Atmosfera wesołego zagubienia to coś, co wcielający się w głównego bohatera i współtworzący serial Aziz Ansari potrafi wykreować niezwykle sprawnie. Ansari to znakomity gawędziarz z niezwykłym talentem do snucia fascynujących opowieści o rzeczach prozaicznych i zwyczajnych.