Dramat

Któż z fanów "kina orientalnego" nie zna takich filmów jak: "Dom latających sztyletów", "Przyczajony tygrys, ukryty smok" czy "Klasztor Shaolin"? Te produkcje stanowią kanon gatunku, który - prócz miłośników dalekowschodniej, starożytnej kultury - gromadzi przed ekranami także entuzjastów kina akcji.

Zaznaczam, że poniższa recenzja będzie wyjątkowo subiektywna. Jestem ogromnym wielbicielem dzieł zarówno filmowych, jak i książkowych Woodiego Allena. Każdy jego obraz, nawet jeśli jest przykładem spadku formy reżysera, stanowi ciekawą analizę wielu tematów. Fakt, poszczególne motywy powtarzają się w wielu jego filmach, ale to cały urok allenowskich produkcji. Dlatego czytając recenzje "Snu Kasandry" w rodzimych czasopismach specjalistycznych odrobinę się zląkłem, szczególnie, że większość tych opinii wskazywała właśnie ten film jako jeden ze słabszych obrazów nowojorskiego reżysera. Na szczęście ja tego nie odczułem.

Woody Allen. Twórca nie ulegający współczesnym trendom. Reżyser, scenarzysta, pisarz, muzyk. Ma dość specyficzne podejście do życia. Jest jedną z osób, które albo się kocha, albo nienawidzi. Gdy kręci filmy, trzyma się swoich własnych reguł. W każdym dziele znajduje się nawet najmniejsza część jego osobowości. Od kiedy zaczął swoją karierę, wszystko obracało się wokół Ameryki i jej mieszkańców. Pod wieloma kątami badał kulturę społeczeństwa amerykańskiego, raz w większym, a raz w mniejszym stopniu. Zawsze wciela się w neurotycznego, sarkastycznego mędrca, który uważa, że to świat zwariował, a on dalej pozostał sobą. Jego ostatni film, "Wszystko Gra", możemy już od września zobaczyć na półkach sklepowych. Co tym razem Allen nam zaprezentował?

Woody Allen. Twórca nie ulegający współczesnym trendom. Reżyser, scenarzysta, pisarz, muzyk. Ma dość specyficzne podejście do życia. Jest jedną z osób, które albo się kocha, albo nienawidzi. Gdy kręci filmy, trzyma się swoich własnych reguł. W każdym dziele znajduje się nawet najmniejsza część jego osobowości. Od kiedy zaczął swoją karierę, wszystko obracało się wokół Ameryki i jej mieszkańców. Pod wieloma kątami badał kulturę społeczeństwa amerykańskiego, raz w większym, a raz w mniejszym stopniu. Zawsze wciela się w neurotycznego, sarkastycznego mędrca, który uważa, że to świat zwariował, a on dalej pozostał sobą. Jego ostatni film, "Wszystko Gra", możemy już od września zobaczyć na półkach sklepowych. Co tym razem Allen nam zaprezentował?

Zaznaczam, że poniższa recenzja będzie wyjątkowo subiektywna. Jestem ogromnym wielbicielem dzieł zarówno filmowych, jak i książkowych Woodiego Allena. Każdy jego obraz, nawet jeśli jest przykładem spadku formy reżysera, stanowi ciekawą analizę wielu tematów. Fakt, poszczególne motywy powtarzają się w wielu jego filmach, ale to cały urok allenowskich produkcji. Dlatego czytając recenzje "Snu Kasandry" w rodzimych czasopismach specjalistycznych odrobinę się zląkłem, szczególnie, że większość tych opinii wskazywała właśnie ten film jako jeden ze słabszych obrazów nowojorskiego reżysera. Na szczęście ja tego nie odczułem.

Gdyby nie oscarowa nominacja, Polska nie usłyszałaby o tym filmie. Piękna, akustyczna piosenka śpiewana na dwa głosy przez Glena Hansarda i Marketę Irglovą była jedyną szansą dla "Once" na zdobycie prestiżowej w świecie filmowym statuetki. Parę tygodni po ogłoszeniu oficjalnej nominacji, Akademia chciała zdyskwalifikować utwór, gdyż nie był on napisany specjalnie pod film. Tak się jednak nie stało i "Falling Slowly" nic nie powstrzymało przed zgarnięciem nagrody. Historia tej piosenki jest pewnie jeszcze dłuższa (wcześniej Glen Hansard grał ją wraz ze swoim zespołem The Frames), lecz to wydarzenie utwierdziło polskiego dystrybutora - Gutek Film - w przekonaniu, że "Once" powinno pojawić się na polskich ekranach.

Krzysztof Krauze. Nie wiem czemu, ale nazwisko wydaje mi się idealnie pasować do osoby reżysera. Ponieważ niezbyt często oglądam polskie filmy, nie przypominam sobie, abym oglądał coś jeszcze poza "Długiem", ale wiem jedno - szereg nagród, jaki zdobył ten obraz, został przyznany jak najbardziej słusznie.

Film sprzed dwóch lat, "Plan doskonały", pokazał mi, że perfekcyjny skok to taki, w którym sprawcy nie da się wyłonić spośród sporej grupy niewinnych ludzi, z których każdy zdaje się mieć alibi. Wcześniej Quentin Tarantino we "Wściekłych psach" obmyślił koncepcję napadu, gdzie członkowie nawzajem się nie znają. Miało to zapobiec ewentualnemu "wsypaniu" wspólników. Niestety, w tym przypadku nie wyszło. Idźmy więc dalej, co zrobić, aby uniknąć wpadki? Scott Frank, scenarzysta m.in. "Raportu mniejszości", w swoim debiucie reżyserskim stosuje nową metodę rabunku. Pokazuje nam "Świadka bez pamięci".

Czy doświadczyliście kiedykolwiek panicznego lęku przed otwartą przestrzenią? Takiego, że ugięły się wam kolana oraz a krew zapulsowała w skroniach na dźwięk kroków, dobiegających tuż zza waszych pleców? Znacie to uczucie? Z pewnością jest to lęk, niepokój przed zagrożeniem, przed tym, co się może wydarzyć. Spoglądając śmierci prosto w oczy, człowiek zazwyczaj walczy bądź poddaje się temu co nieuniknione. A jak jest w tym przypadku?

Kiedyś mieliśmy kocioł bałkański (i w pewnym sensie nadal mamy), teraz zaś wzmożoną uwagę świata przyciąga sytuacja na Bliskim Wschodzie. Na tej pustyni chaosu i anarchii, Królestwo Arabii Saudyjskiej jawi się jako oaza spokoju i nowoczesności.

Spokojny człowiek to taka osoba, która wydaje nam się cicha, niewyrażająca żadnych skrajnych emocji. Pozbawiona agresji, nie wybucha nagle w stresowych sytuacjach. Ale co, jeśli ktoś jest taką opóźnioną bombą zegarową? Tłumi w sobie prawdziwe uczucia i w którymś momencie może po prostu eksplodować. Ze skutkami tragicznymi dla całego otoczenia.

Niektórzy z Was zapewne może się zastanawiać po jaką cholerę tykam się filmu, którego premiera odbyła się 2 lata temu? Otóż "Revolver" jest w moim mniemaniu najbardziej niedocenionym obrazem ostatnich lat! Ba, uważam, że to nie tylko najbardziej niedoceniony, ale również jeden z najlepszych filmów ostatnich lat! Nawet kolega Miguel, który w naszym redakcyjnym gronie nosi miano "Człowiek-Filmweb" stwierdził, że tytul ten to nic zachwycającego…

Minęło już 6 lat od czasu ataku terrorystycznego na Nowy Jork, w którym zginęło prawie 3 tysiące osób, a dwie wieże World Trade Center runęły w gruzach. Mimo to, wielu Amerykanów nadal cierpi od długotrwałych rezultatów tej tragedii. Niektórzy od różnych chorób wywołanych przez toksyczne opary azbestu, inni stracili swoich bliskich czy też obawiają się kolejnych ataków. Ta przepełniona strachem, niepewnością oraz smutkiem post-wrześniowa trauma musiała prędzej czy później pojawić się w hollywoodzkich realiach. Najwyraźniej Amerykanie nadal nie potrafią sobie poradzić ze skutkami tragedii, gdyż po serii przeciętnych dramatów "ku pokrzepieniu serc", nadeszła pora tym razem na słaby komediodramat: "Zabić Wspomnienia".

Od paru dobrych miesięcy możemy zauważyć wszechobecną modę na remake'i. Hollywoodzkie wytwórnie biorą wszystko, co stare, dobre i klasyczne, a następnie przerabiają to na swoją modłę - więcej efektów, amerykańscy aktorzy, komercjalizacja. W efekcie najczęściej powstaje tandetny obraz dla mas. Bardzo zawiódł mnie ostatnio chociażby "Tropiciel", który opierał się na norweskim pierwowzorze z roku 1987. Teraz byłem nastawiony równie sceptycznie, bo "Niewidzialny" po raz pierwszy ukazał się też jako produkcja skandynawska (tym razem ze Szwecji), jeszcze w miarę świeża, bo powstała ledwo pięć lat temu.

Na pustyni Sonora w Meksyku odkryto kilka bombowców amerykańskich, które zaginęły ponad 30 lat, w 1945 w pobliżu Trójkąta Bermudzkiego. Podobnie na pustyni Gobi odnajduje się statek Cotpoaxi, który zaginął w równie dziwacznych okolicznościach. Obiekty są zachowane w idealnym stanie, jakby przeniesione w czasie, brakuje natomiast ludzi, którzy znajdowali się w środku.

Wakacje niewątpliwie dobiegły końca. Rozpoczyna się sezon jesienny, który w polskich salach kinowych może przynieść wiele ciekawych pozycji. Wrzesień, zarówno w pogodzie, jak i premierach filmowych, jest okresem przejściowym oraz czasem powrotu do szarej codzienności. Rodzimy dystrybutor, Monolith Films, postanowił w ostatnim dniu letniego wypoczynku wprowadzić na ekrany najnowszy obraz twórcy "Pretty Woman" oraz "Uciekającej Panny Młodej". Gary Marshall wybrał "urlopową" stylistykę "Twardej Sztuki" i zrealizował hollywoodzki dramat.

Wydarzeń z dnia 11 września nie musze nikomu przypominać. Dla tych, którzy zapomnieli (w co wątpię) - krótka informacja. Tegoż dnia uprowadzono 4 samoloty, które miały uderzyć w cele, jakimi były wieże WTC, Pentagon, a także - najprawdopodobniej - Biały Dom. Prawie wszystkie cele zostały osiągnięte przez wyznawców Al Kaidy. Prawie. Jeden z samolotów po prostu nie doleciał do celu.

Nie chcę uchodzić za marudę, ale mdli mnie, kiedy w internetowych komentarzach czytam, jakie to cudowne są seriale typu "Życie na Fali" czy "Pogoda na Miłość". Stereotypowe obyczajowe romansidła dla nastolatków (a częściej nastolatek) wpisały się na stałe do ramówki komercyjnych stacji telewizyjnych i zyskują sławę, wcześniej zdobytą przez prekursora gatunku - "Beverly Hills 90210". Oprócz tego, że ukazują świat bogatej amerykańskiej młodzieży, dodatkowo pozwalają aktorom młodego pokolenia stać się rozpoznawalnymi w hollywoodzkim światku. Jedną z tych postaci jest Adam Brody, który, mimo iż na swoim koncie ma już wiele ról, to jest bardziej znany z "Życia na Fali" niż z "The Ring" czy "Dziękujemy za palenie". Teraz możemy go oglądać w obrazie "W Świecie Kobiet".

Miłość od wielu wieków staje się inspiracją dla artystów różnego formatu. Niektórzy tworzą przepiękne symfonie, inni kręcą wzruszające filmowe ody, a grupa wieszczy przelewa swoje uczucia na papier, tworząc niezapomniane poematy bądź sztuki. I gdy w dzisiejszych czasach ta bezinteresowna adoracja piękna nie zyskuje światowej sympatii, tak na przełomie XVI i XVII wieku sytuacja prezentowała się zupełnie inaczej. Był to okres znakomitych brytyjskich dramaturgów (patrz Szekspir, Marlowe) oraz poetów, którzy eksperymentowali z ówczesnym stylem. Moda ta dotarła również do Francji, a jednym z głównych przedstawicieli gatunku był Jean-Baptiste Poquelin, znany również jako Molier. W sierpniu do polskich kin trafił film przedstawiający nieudowodniony historycznie fragment z jego życia.

Sandra Bullock wraca na ekrany w thrillerze "Przeczucie", który miał szansę stać się wciągającym dramatem psychologicznym. Niestety, zamiast trzymającej w napięciu opowieści, widzowie dostają chaotyczną historię z niepotrzebnym morałem.