Recenzje filmowe

Polacy rzucili się na „Nie uciekniesz od miłości”. I chociaż film trafił na pierwsze miejsce zestawienia najpopularniejszych tytułów dostępnych na Netfliksie w naszym kraju, równie dobrze mógłby podbić serca najwierniejszych widzów Hallmarka.

M. Night Shyamalan powraca z najbardziej absurdalną intryga, najgłupszymi rozwiązaniami fabularnymi i najgorszymi dialogami od czasów „Zdarzenia”. Albo „Kobiety w błękitnej wodzie”. Albo czegokolwiek, co zrobił między „Niezniszczalnym” a „Wizytą”.

Legendy o Królu Arturze doczekały się przez lata dziesiątków świetnych i słabych ekranizacji. Gdzie na tej liście plasuje się „Zielony Rycerz. Green Knight”? Produkcja poświęcona siostrzeńcowi króla Gawainowi to zjawiskowo piękne fantasy, ale gubi gdzieś po drodze i epickość, i pociąg oryginału.

„Ostatni najemnik” tak usilnie stara się być cool, że... wychodzi mu to naprawdę nieźle.

„Wyprawa do dżungli” przypomina, jak wielką frajdę może dać oparta na znanych nam schematach wycieczka w egzotyczne rejony z charyzmatycznymi bohaterami, goniącymi ich niemieckimi żołnierzami, odrobiną mistyki i dużą dawką humoru.

Netflix jest fanatykiem polskich filmów o MMA. „Underdoga” w nim nie znajdziemy, ale „Fighter” od dłuższego czasu gości w jego bibliotece. Platforma postanowiła więc wzorować się na tych produkcjach i tak powstał „Bartkowiak”.

„Ostatni list od kochanka” to nowa adaptacja jednego z bestsellerów Jojo Moyes, a odpowiada za nią platforma Netflix. Zapowiadało się kiepsko, wyszło... nie najgorzej.

Pasażerowie zamknięci w samolocie na wysokości tysięcy metrów, terroryści i... wampirzyca? Absurdalny koncept Netflix zmienił w całkiem dobry film. „Krwawe niebo” to bardzo miłe zaskoczenie.

Najbardziej fascynujący i tajemniczy bohater linii zabawek Hasbro, staje się w swoim solowym filmie zwyczajnym protagonistą B-klasowych akcyjniaków. Nie dość, że się rozgadał, to jeszcze nie walczy za dobrze.

Panie Robercie, wszystko w porządku? Każdy musi czasem zrobić coś dla kasy, ale... „Wojna z dziadkiem”? Dlaczego? Jest aż tak źle?

Crowd pleaser od Doroty Kędzierzawskiej? Pomysł tyleż frapujący, co absurdalny. Nadzieja miesza się z obawami. I jeśli przeważają te ostatnie, to bardzo słusznie. Do kin wszedł film „Żużel”.

Grupka ludzi, odludzie i mordercza sekta – w „Klasycznym horrorze” roi się od evergreenów amerykańskiego kina grozy. Odnajdywanie kolejnych odniesień do słynnych przedstawicieli gatunku początkowo sprawia niemałą radochę, ale im dalej w las tym gorzej.

Trup ściele się gęsto? Tak. Jest zabawnie? Owszem. Nie brakuje slasherowych evergreenów? Oczywiście. A jednak druga część adaptacji young-adultowych horrorów R.L. Stine’a nie jest już tak świeża jak pierwsza.

„Czarna Wdowa” to wyczekiwany od dwóch lat premierowy film 4. fazy Marvel Cinematic Universe. Produkcja poświęcona przeszłości tytułowej bohaterki miała przynieść widzom wiele radości, ale Marvel poszedł w okropnie leniwą i z każdą mijającą minutą coraz głupszą historię. A zaczęło się całkiem obiecująco.

Nie mogłem się nadziwić zagranicznym recenzjom: czy to możliwe, że doczekaliśmy się filmu, w którym główną rolę gra Megan Fox i jest on całkiem niezły? Postanowiłem przekonać się na własne oczy – i obejrzałem „Aż do śmierci”.

„Ósma noc” to nie do końca horror, raczej thriller okultystyczny z mocno zarysowanym wątkiem kryminalnym i czarnym humorem. Ten misz-masz gatunkowy z Korei Południowej opowiada historię z dreszczykiem osadzoną w fascynujących, egzotycznych realiach. Szkoda tylko, że ciągnie się jak kimchi z olejem.

Jak broń to tylko biała. Jak morderstwo to tylko wymyślne. Trup ściele się gęsto, a twórcy podlewają przemoc sporą dawką gatunkowej nostalgii. Pierwsza część „Ulicy Strachu” to bezpardonowa zabawa horrorowymi schematami, której łatwo wybaczyć drobne niedociągnięcia.

Jeśli religia to opium dla ludu, to twórcy horroru „Sanktuarium” zadają pytania o jego przedawkowanie. Co jeśli źródłem boskiej mocy nie jest jednak Bóg?

„Bodyguard i żona zawodowca” to udany sequel komediowego filmu akcji z Ryanem Reynoldsem i Samuelem L. Jacksonem w roli głównej. Bohaterowie, czyli takie dynamiczne duo z Salmą Hayek do kompletu, ponownie ubawili mnie do łez.

„Doskonałość osiąga się nie wtedy, kiedy nie można już nic dodać, ale raczej wtedy, gdy nie można nic ująć” - taki cytat z „Ziemi, planety ludzi” usłyszymy na początku „Wroga doskonałego”. I chociaż z filmu można by ująć naprawdę wiele, to zabawa podczas seansu jest przednia.