Recenzje filmowe

Netfliksowa „Kate” to uczciwa opowieść o zemście, w której główne skrzypce gra przemoc. Fakt, nie grzeszy oryginalnością, ale i nie wodzi za nos.

Dzisiaj premiera filmu „Teściowie” Kuby Michalczuka. Ta opowieść o konfrontacji dwóch (i więcej) światów okazała się jedną z ciekawszych tegorocznych propozycji, stworzonych przez rodzimych twórców. Oceniamy produkcję.

Ważne pytania, miałkie odpowiedzi. „Ile warte jest ludzkie życie?” ma w sobie sporo potencjału, który z każdą kolejną sceną, powoli, acz konsekwentnie ulatuje.

Uczestnicy festiwalu w Wenecji mogli już zobaczyć „Diunę”. W sieci pojawiły się więc pierwsze recenzje filmu i są one bardzo entuzjastyczne.

Marvel korzysta z pandemicznego spowolnienia i wypuszcza nowe filmy z zawrotną prędkością. Niecałe dwa miesiące po „Czarnej Wdowie” w polskich kinach zadebiutował bowiem „Shang-Chi i legenda dziesięciu pierścieni”. Jak wypadła najnowsza część Marvel Cinematic Universe?

„Cały on” to kolejna komedia dla kretynów. Z takiego założenia z pewnością wyszedł reżyser, bo nie podejmuje nawet próby zrozumienia swoich bohaterów, od początku do końca wylewając na nich hejt.

Zupa nic – kultowe danie PRL-u zrobione z podstawowych składników spożywczych o słodkim smaku. Nic dziwnego, że tą właśnie potrawą Kinga Dębska firmuje swój najnowszy film. Z niczego wyszła jej przyjemna w oglądaniu produkcja.

Serial „Harmidom” to największy hit stacji Nickelodeon od czasu „Spongeboba Kanciastoportego”. Choć z produkcją wiąże się sporo kontrowersji, same dzieci od lat oceniają ją bardzo wysoko. Nic więc dziwnego, że Netflix postanowił wypuścić u siebie pełnometrażowy film z jej bohaterami.

Jeśli nie jesteście komiksowymi geekami, to pewnie nie słyszeliście wcześniej ani o Shang-Chi, ani o legendzie dziesięciu pierścieni. A to właśnie za jego sprawą Destin Daniel Cretton wprowadza do MCU świeżą krew, wreszcie wzbudzając we mnie prawdziwą ekscytację 4. fazą uniwersum.

„Zabójczy koktajl” jest cool pod każdym względem. Czasami aż za bardzo i chciałoby się, aby twórcy spuścili nieco z tonu. Nie mamy na to szans. Pozostaje nam więc tylko rozsiąść się w fotelu i rozkoszować postmodernistyczną zabawą gatunkiem.

„Annette” to film dziki i wściekły, od którego tempa w głowie może się zakręcić. Leos Carax buduje świat przedstawiony z gatunkowych powidoków rzeczywistości, a piosenki duetu Sparks układa w tragikomiczną narrację.

„The End” Tomasza Mandesa okazał się filmem niewątpliwie lepszym od „365 dni”, które wyreżyserował wraz z Barbarą Białowąs. Lepszym o tyle, że nieszkodliwym, choć zdecydowanie bardziej chaotycznym na poziomie scenariusza.

W „Domu nocnym” David Bruckner wyważa otwarte drzwi. Nie dość, że nie ma nic ciekawego do powiedzenia w podejmowanym przez siebie temacie, to jeszcze ubiera ten fakt w płaszcz horroru, na którym będziecie ziewać ze znudzenia zamiast obgryzać paznokcie ze zdenerwowania.

W „Świni” słowa ranią głębiej niż nóż, a dania są bardziej zabójcze niż karabiny. Zamiast widowiskowej akcji, mamy wykwintne potrawy. I ta zmiana anturażu zdaje się działać na Nicolasa Cage'a kojąco.

Jeśli po samym tytule „Niefortunny numerek lub szalone porno” spodziewacie się czegoś nieokrzesanego, dzikiego i obrazoburczego, to bardzo dobrze. Radu Jude w swoim najnowszym filmie nie bierze jeńców ani nie uznaje tematów tabu.

Akcja, międzynarodowa intryga i polityczny spisek. Koncepcja „Becketta” od Netflix miała wielki potencjał, ale twórcy bardzo szybko przenoszą swoje ambicje do sfery pretensji.

Norman Nordstrom powraca. Tym razem jest jeszcze bardziej brutalny i bezwzględny niż poprzednio. „Nie oddychaj 2” działa zgodnie z logiką sequeli, wedle której musi być szybciej, mocniej i więcej. I, jak to często przypadkiem wychodzi, bardziej absurdalnie.

Polskie komedie przez lata cieszyły się dużą renomą wśród widzów, ale ostatnie dwie dekady, przepełnione identycznymi jak dwie krople wody komediami romantycznymi, zmieniły ten stan rzeczy. Dlatego każda udana produkcja tego typu jest sporym zaskoczeniem. Co sprawia, że „Czarna owca” bawi zamiast żenować?

Jak na nową francuską ekstremę „Chmara” jest za mało ekstremalna. Jak na animal attack jest w niej za mało ataków zwierząt. Chociaż Just Philippot ma coś do powiedzenia, to jego pełnometrażowemu debiutowi brakuje tożsamości.

„Vivo” być może przypadnie do gustu najmłodszym widzom, ale jako rozrywka dla całej rodziny na pewno się nie sprawdzi. Wygląda i śpiewa ładnie, ale starsi odbiorcy podczas seansu szybko zaczną ziewać.