Filmy

Postać Hellboya narodziła się w głowie Mike'a Mignoli już w 1991 roku. Wtedy to twórca komiksu sam nie wiedział, co dokładnie chce stworzyć - eksperymentował on przez najbliższe parę lat, a Hellboy z każdym dniem różnił się od pierwotnego pomysłu coraz bardziej. Na początku miał być to zwykły człowiek z nadprzyrodzonymi mocami, potem ekipa bardzo specyficznych bohaterów, w końcu skończyło się jednak na wersji, którą przyjdzie nam oglądać dzisiaj: na kartach komiksu, w kinie, a nawet na ekranie monitora.

Chociaż każdy inny, wszystkich coś łączyło. Poza lateksowymi kostiumami superbohaterowie posiadali jeszcze jedną wspólną cechę - zawsze gdzieś obok nich kręciła się piękna kobieta, najczęściej zakochana po uszy tak samo w męskim osobniku, jak i jego nocnym alter-ego, skupionym na łapaniu bandziorów i pozowaniu do fleszy.

Does a good horror movie exist? This is a touchy subject, because cult horror films were mainly condemned by the critics and praised by pure fans of the genre. So, generally if something's beaten down by the pros, it might be liked by the public and vice versa. Bringing up this subject, in times of Hollywood remakes is quite important, because one can easily compare the original with the new version and fully appreciate the Asian cinematography. One of the movies that didn't got a chance of being remade is APT. directed by Byeong-ki Ahn, the creator of Nightmare and Phone.

Wbrew pozorom trochę filmów (niekoniecznie animowanych) z Człowiekiem-Nietoperzem w roli głównej powstało. W wielu z nich kostiumy mimowolnie kojarzyły się z panami chodzącymi do monopłciowych klubów nocnych i nic więcej sobą nie reprezentowały. Później za temat wziął się Burton, potem Schumacher, a parę lat temu - Christopher Nolan. Każdy z nich nakręcił po dwa filmy z latającym ssakiem w roli głównej i każdy zrobił to inaczej. Komu wyszło najlepiej?

Jak będzie wyglądał świat kilkaset lat po katastrofie ekologicznej? Temat ten już tyle razy pojawiał się w grach/filmach/literaturze, że wizję tę zna każde dziecko - Ziemia stanie się wyjałowioną, pustynną planetą, na której przetrwają tylko najsilniejsi. Podobnie ma się sprawa w nowej produkcji Disney Pixar - Wall.E.

Ostatnio nastała moda na filmy wykorzystujące muzykę legendarnych zespołów. Przykładem takiego trendu jest okupująca nasze kina Mamma mia. Warto także zwrócić uwagę na ukazujący się na DVD Across the Universe.

Cedric Klapisch to jednak wyjątkowy artysta. Mimo iż w Polsce jest głównie znany dzięki dwóm częściom Smaków życia, to już nawet dzięki tym produkcjom można odkryć zamiłowanie reżysera nie tylko względem uroku metropolii, ale przede wszystkim do refleksji nad codziennym życiem, które niekoniecznie musi być nudne i szare. Te komedie analizowały przede wszystkim relacje międzykulturowe i próbowały odkryć tajemnicę optymistycznego i lekkodusznego spojrzenia na świat. W swoim najnowszym filmie, Niebo nad Paryżem, twórca w dalszym ciągu prezentuje podobną tematykę, zmieniając nieco ton obrazu.

Na ten film czekało miliony widzów. Już w trakcie realizacji mówiło się o jego wyjątkowości szczególnie, że mroczna wizja Nolana zapoczątkowana w Batman: Początek była wprowadzeniem do kryminalnej sagi z nietoperzem w tle. W dodatku, nieszczęsna śmierć Heatha Ledgera zareklamowała obraz, czyniąc go kultowym parę miesięcy zanim oficjalnie zawitał do kinowych sal. Wszystko niestety wskazuje, że ta przedpremierowa propaganda była falstartem producentów. Zamiast dzieła sztuki otrzymaliśmy produkcję zaledwie dobrą.

"Ślepiec biegający nocą w czerwonym, lateksowym kostiumie z różkami na głowie, a na dodatek myśli, że budzi grozę. I gra go Ben Affleck". - właściwie tym krótkim tekstem mógłbym wypełnić całą recenzję. Postać komiksowego Daredevila nie jest wspaniale ciekawa, jednak jego historia zdobyła dużą popularność - sprawdzony schemat pokrzywdzonego w dzieciństwie człowieka, który stracił rodziców i teraz walczy z niesprawiedliwością. Bruce Wayne mnie jednak bardziej przekonał.

Gier na podstawie filmów nie brakuje, ale co z tego, jak większość to nic nie warte gnioty. Dobre tytuły dla dojrzalszych graczy można policzyć na palcach jednej ręki, zaś jeśli chodzi o produkty dla młodocianych, to dla nich tworzone są masowo - przy prawie że każdej premierze filmu animowanego. Czasem produkcji wychodzi więcej niż jedna. Tylko czy naprawdę są takie, które nie żerują na rodzicach dzieci wybuchających płaczem, jeśli nie dostaną wszystkiego, co związane jest z ich ulubionym filmem?

Rob Cohen to specjalista od efekciarskich filmów akcji. Ten, kto oglądał "xXx" i "Szybkich i wściekłych" wie o co chodzi. Ten sam reżyser zabrał się za trzecią "Mumię" i od razu wprowadził rewolucję. Jednak czy te zmiany wyszły filmowi na dobre? Polemizowałbym.

Gdy pojawił się pierwszy Hellboy to nikt nie myślał, że zrodzi się z tego cała trylogia. Del Toro myślał co prawda o wykreowaniu kolejnych ekranizacji, ale po finansowej porażce trudno było przekonać producentów do nakręcenia kolejnych obrazów. Lecz Labirynt fauna oczarował wszystkich. Okazało się, że meksykański reżyser nie jest tylko specem od efektów specjalnych, ale potrafi również zachwycić atrakcyjnym i przerażającym wyimaginowanym światem. Dlatego, w połączeniu z okrucieństwem wojny, film jest niecodzienną baśnią dla dorosłych. W przypadku Złotej armii to właśnie wyobraźnia i talent del Tora grają pierwsze skrzypce i właśnie dzięki temu wytwórnia dała autorowi zielone światło na zrealizowanie projektu.

Czas mija nieubłaganie, także dla seriali telewizyjnych. Rok w rok widujemy coraz to nowsze produkcje na szklanym ekranie. Piętno czasu odcisnęło się również na "Get Smart" parodii przygód Jamesa Bonda z 1965 roku. Co jednak gdyby przenieść akcję takiego serialu, notabene całkiem niezłego, w dzisiejsze czasy?

Zeszłego roku, pod koniec października, wydawca Carisma Entertainment postanowił zaprezentować polskiej publiczności serię Mistrzowie horroru, która nie pojawiła się w rodzimych sieciach kablowych. Każdy reżyser zrealizował w niej blisko godzinny projekt ekranizujący pomysł lub opowiadanie przedstawicieli gatunku grozy. Pod koniec mają w kioskach pojawił się ostatni odcinek pierwszej serii. Czy tytuł tej antologii nie jest przesadzony? Ten artykuł ma na celu zaprezentować krótką recenzję każdego z epizodów oraz wysunąć ogólne wnioski co do poziomu pierwszego sezonu.

Któż z fanów "kina orientalnego" nie zna takich filmów jak: "Dom latających sztyletów", "Przyczajony tygrys, ukryty smok" czy "Klasztor Shaolin"? Te produkcje stanowią kanon gatunku, który - prócz miłośników dalekowschodniej, starożytnej kultury - gromadzi przed ekranami także entuzjastów kina akcji.

Stany Zjednoczone odwiedził już Borat z Kazachstanu, który drwił z amerykańskich zachowań, chcąc również spełnić swoje marzenie i ożenić się z Pamelą Anderson. Ta mocna i kontrowersyjna satyra zyskała aprobatę krytyków, pomimo swojej dosłownej i wulgarnej formy. Teraz przyjechał Zohan, izraelski komandos walczący przede wszystkim z terrorystami i Pakistańczykami. Czy stanie się kolejną kultową postacią hollywoodzkiej kinematografii?

Prędzej czy później musiało do tego dojść. Timur Bekmambetow, reżyser epickich ekranizacji prozy Siergieja Łukanienki, pragnie uzbierać fundusze na kolejne swoje produkcje poprzez realizację hollywoodzkiego filmu. I pomimo iż Straż nocna i Straż dzienna reprezentowały nurt mrocznego fantasy, to Wanted - Ścigani jest również przykładem bujnej fantazji scenarzystów. Takiej bajki jeszcze nie widzieliście.

Po premierze 40-letniego prawiczka, Judd Apatow został trochę nad wyrost nazwany królem współczesnej amerykańskiej komedii. Nie do końca potrafiłem zrozumieć fenomen tego filmu, gdyż nieudacznictwo głównego bohatera nie wydawało się zbyt wiarygodne. W końcu to był komik Steve Carrel, następca, a zarazem rywal Jima Carry'ego. Dopiero gdy nadeszła Wpadka urok tego typu humoru można było docenić. Mimo przeróżnych gagów i trywialnych hasełek, wszystko było naturalne i nieskazitelnie normalne jak w zwykłym życiu. Pod opieką Judda wyrosło również parę innych talentów, jak Jonah Hill czy Seth Rogen. Lecz na horyzoncie pojawił się Jason Segel (znany głównie z serialu Jak poznałem waszą matkę), który pod czujnym okiem producenta napisał scenariusz oraz zagrał główną rolę w Chłopaki też płaczą będącego idealnym przykładem szkoły Apatowa.

Guillermo del Toro znalazł się w Hollywood i najwyraźniej jest mu tam dobrze. Mimo iż rozpoczął spełnianie swojego amerykańskiego snu od kręcenia filmów bardzo słabych (Mutant oraz Blade II), to producenci nadal wierzyli w jego świetność. W końcu Kręgosłup diabła oraz Cronos stały się kultowymi obrazami kinematografii meksykańskiej. Zanim doszło do realizacji Labiryntu fauna - będącego punktem zwrotnym w karierze del Tora - to zekranizował on komiks Mike'a Mignoli pt. Hellboy.

Eddie Murphy ma jeden poważny problem - nie wie, kiedy powiedzieć "dość". Po zaskakującej nominacji do Oscara za rolę w Dreamgirls można było się spodziewać, że zajmie się poważniejszymi rolami na tle zbliżającej się aktorskiej emerytury. Jednakże "malinkowy" Norbit udowodnił, że komik nadal chce tworzyć idiotyczne komedie dla konkretnej grupy społecznej. Najnowszy projekt, w którym wziął udział, należy w pewnym stopniu do tego gatunku, gdyż jest typowym kinem familijnym na niedzielne popołudnia.