Filmy

Zaznaczam, że poniższa recenzja będzie wyjątkowo subiektywna. Jestem ogromnym wielbicielem dzieł zarówno filmowych, jak i książkowych Woodiego Allena. Każdy jego obraz, nawet jeśli jest przykładem spadku formy reżysera, stanowi ciekawą analizę wielu tematów. Fakt, poszczególne motywy powtarzają się w wielu jego filmach, ale to cały urok allenowskich produkcji. Dlatego czytając recenzje "Snu Kasandry" w rodzimych czasopismach specjalistycznych odrobinę się zląkłem, szczególnie, że większość tych opinii wskazywała właśnie ten film jako jeden ze słabszych obrazów nowojorskiego reżysera. Na szczęście ja tego nie odczułem.

Można go kochać lub nienawidzić, ale nigdy nie przejdzie się koło niego obojętnie. Woody Allen zapisał się w historii kinematografii nie tylko jako cynik, pesymista czy zrzęda, ale również jako baczny obserwator ludzkich zachowań, szczególnie kultury amerykańskiej. Będąc człowiek sędziwego wieku zdołał nam już pokazać wiele spojrzeń na zmieniający się świat, wynajmując do swoich filmów coraz to lepszych bądź bardziej sławnych aktorów. Odkąd jednak opuścił Stany Zjednoczone wena twórcza działa jeszcze mocniej. Po znakomicie przyjętym "Wszystko Gra", przyszła pora na drugi projekt Allena na brytyjskiej ziemi. Jego tytuł to "Scoop - Gorący Temat".

Woody Allen. Twórca nie ulegający współczesnym trendom. Reżyser, scenarzysta, pisarz, muzyk. Ma dość specyficzne podejście do życia. Jest jedną z osób, które albo się kocha, albo nienawidzi. Gdy kręci filmy, trzyma się swoich własnych reguł. W każdym dziele znajduje się nawet najmniejsza część jego osobowości. Od kiedy zaczął swoją karierę, wszystko obracało się wokół Ameryki i jej mieszkańców. Pod wieloma kątami badał kulturę społeczeństwa amerykańskiego, raz w większym, a raz w mniejszym stopniu. Zawsze wciela się w neurotycznego, sarkastycznego mędrca, który uważa, że to świat zwariował, a on dalej pozostał sobą. Jego ostatni film, "Wszystko Gra", możemy już od września zobaczyć na półkach sklepowych. Co tym razem Allen nam zaprezentował?

Pierwszorzędny nowojorski satyryk, znany również jako Woody Allen, zabawiał Amerykanów w sposób przeróżny. W swoich komediach spogląda jednak głównie przez pryzmat krzywego zwierciadła na populację intelektualistów w Stanach Zjednoczonych oraz krytykuje ludzi za zbyt błahe podejście do niektórych aspektów życia. Specjalizuje się we własnych wizjach Nowego Jorku, gdzie kręcił swoje wersje amerykańskich gatunków filmowych. Jednym z nich jest konwencja komedii kryminalnej. Mogliśmy ją zobaczyć w "Tajemnicy Morderstwa na Manhattanie", "Drobnych Cwaniaczkach" czy niedawno wydanym "Scoopie". Postanowiłem jednak swoją uwagę skupić na dość niesłusznie niedocenionym obrazie - "Klątwa Skorpiona".

Woody Allen. Twórca nie ulegający współczesnym trendom. Reżyser, scenarzysta, pisarz, muzyk. Ma dość specyficzne podejście do życia. Jest jedną z osób, które albo się kocha, albo nienawidzi. Gdy kręci filmy, trzyma się swoich własnych reguł. W każdym dziele znajduje się nawet najmniejsza część jego osobowości. Od kiedy zaczął swoją karierę, wszystko obracało się wokół Ameryki i jej mieszkańców. Pod wieloma kątami badał kulturę społeczeństwa amerykańskiego, raz w większym, a raz w mniejszym stopniu. Zawsze wciela się w neurotycznego, sarkastycznego mędrca, który uważa, że to świat zwariował, a on dalej pozostał sobą. Jego ostatni film, "Wszystko Gra", możemy już od września zobaczyć na półkach sklepowych. Co tym razem Allen nam zaprezentował?

Woody'ego Allena albo kochasz, albo... a nie, to już było. No więc - znowu pojawia się typowo allenowski bohater i znowu kombinuje. Brzmi znajomo? No właśnie, dlatego Allena albo kochasz, albo... cholera, ten frazes ciśnie się na usta przy każdej próbie zrecenzowania czegokolwiek, co wyszło spod jego ręki. Bo jak tu nie kochać lub nienawidzić go za kolejny obraz nazbyt ambitnego fajtłapy, ponownie genialnie zagranego przez samego reżysera i scenarzystę?

Fascynacji kinem artystycznym Allen nie ukrywa. Otwarcie mówi o swoim uwielbieniu do śp. Ingmara Bergmana składając mu hołd w takich produkcjach jak Wrzesień, Wnętrza czy Seks nocy letniej. Bezpośrednio czerpie też inspirację wprost od Felliniego w Alicji z Mią Farrow. To jednak nie koniec. Cienie we mgle, wydane w 1992 roku, to dowód na to, że reżyser zachwyca się ekspresjonistycznym kinem niemieckim.

Drobiazgowość to słowo idealnie pasujące do twórczości Woody'ego Allena. Wszystkie jego filmy (a przynajmniej te, które dane mi było widzieć) są dopięte na ostatni guzik we wszystkich aspektach. I jak tu uwierzyć, że w przypadku tego dzieła również jest ono zgrane perfekcyjnie, ale tak jakby... lepiej?

Alicja w krainie czarów na haju - tak w skrócie można podsumować eksperymentalny projekt Woody'ego Allena z 1990 roku. Reżyser za źródło inspiracji wziął Giulettę i duchy Felliniego, przystosowując to dzieło do nowojorskich realiów i tworząc tym samym komedię, którą można odczytać na dwa sposoby.

Uwielbiam karty - brydż, poker, black jack. A jeszcze bardziej lubię oglądać rozgrywki turniejowe w TV bądź też filmy, w których na pierwszy plan wchodzą gry stolikowe. Nie raz widziałem sceny gry w karty w westernach czy zarabianie na hazardzistach w doskonałej Rodzinie Soprano, a Mavericka znam niemalże na pamięć. Ostatnio miałem także okazję widzieć Deal, jeden z nowszych filmów ze stareńkim Burtem Reynoldsem. W tej recenzji natomiast skupimy się na najnowszym dziele Roberta Luketica (twórcy komedii romantycznych, m.in. Legalna blondynka i Sposób na teściową).

"Najpierw twarz. To maska klauna - istny dar niebios. Gdy tylko się na nią spojrzy, to od razu wybucha się śmiechem." Tymi słowami Forster Hirsch rozpoczyna biograficzną książkę o Woodym Allenie. Trudno się z nimi nie zgodzić. To niczym żywa karykatura postaci żydowskiego intelektualisty, zamieszkującego Nowy Jork. Jest to osoba obok której nie można przejść obojętnie. Albo się ją kocha za niezdarność, seksualne skandale i uwielbienie dla psychoanalizy Freuda, albo nienawidzi za denerwujące absurdy, schematyczność każdej kolejnej produkcji lub, po prostu, za tę niezmienną, śmieszną twarz. Ten artykuł ma na celu krótko i w miarę wyczerpująco przedstawić portret amerykańskiej osobistości, jaką zdecydowanie jest Woody Allen.

Woody Allen jest zdecydowanie jedną z najbardziej cenionych osobowości hollywoodzkich. Jego sceptyczne spojrzenie na świat, gderanie na poważne tematy ludzkości czy też denerwowanie się oraz komentowanie ludzi chodzących wokół to jedne z najbardziej rozpoznawalnych cech reżysera i każdą z nich wplata jako integralną część do swojego filmu. Nic więc dziwnego, że ma zarówno fanów, jak i wrogów, ale na pewno jest postacią zapamiętywaną. W tym numerze Playbacku macie okazję przeczytać recenzję jego najnowszej produkcji, "Scoop - Gorący Temat", a w ramach powrotu do przeszłości chciałbym przypomnieć obraz, który Akademia Filmowa nagrodziła aż 4 Oscarami, w tym za Najlepszy Film roku 1977. Mowa oczywiście o "Annie Hall".

Gry oparte na motywach filmów (albo, tym gorzej, książek) zdążyły już wyrobić sobie wśród graczy pewną opinię. Dość nieprzychylną, trzeba dodać, bo zwykle produkcje takie są dokładnym przeciwieństwem tego, jak powinna wyglądać solidna gra... No każda reguła ma swoje wyjątki, nawet ta. Że też podsunę chociażby... noo... O, na przykład właśnie poprzednią część Bonda na Nintendo 64, GoldenEye. To było coś. Ale podejście do tematu się zmieniło, rynek się zmienił i czy teraz nowy Agent 007 ma szansę zamieść? No ba!

Każdy facet potrzebuje od czasu do czasu trochę adrenaliny. Można to osiągnąć na różne sposoby. Sam ostatnio pohasałem sobie po wapiennych skałkach i słowo daję, że gdyby nogi choć raz mnie zawiodły, zabawa skończyłaby się smutnym pogrzebem. Oczywiście to i tak bardzo lajtowy sposób na dawkę emocji. Spragnieni wrażeń nowocześni ludzie wymyślają coraz to nowe sporty ekstremalne, które fajnie się ogląda, ale - uwierzcie mi - nie są zbyt korzystne dla ludzkiego ciała.

Manoj Night Shyamalan w historii współczesnego amerykańskiego kina zawsze będzie znany jako twórca Szóstego zmysłu. Od czasu premiery tego rewolucyjnego filmu, reżyser nakręcił thriller Niezniszczalny, metaforyczne Znaki, utopijną Osadę oraz bajkową i naiwną Kobietę w błękitnej wodzie. Krytycy o każdym kolejnym filmie nie wypowiadali się nazbyt pozytywnie, a mimo to widzowie do dziś się kłócą o wartości zaprezentowane w poszczególnych produkcjach. Shyamalan eksperymentował, co spowodowało jego poważny upadek w Hollywood. Najnowszy obraz, Zdarzenie również można nazwać eksperymentem.

Zanim Xavier Gens nakręcił Hitmana, to chciał zostać zapamiętany jako reżyser zupełnie innego gatunku. Miał ochotę zaszokować widzów krwawą produkcją Frontiere(s). To właśnie na amerykańskim After Dark Horrorfest, ten francuski film został przedstawiony szerszej widowni i zyskał wiele pozytywnych opinii. Niedawno odbyła się jego polska premiera, a Monolith Films na plakacie promocyjnym twierdzi, że "to nie jest film dla normalnych ludzi." Czy aby na pewno?

W Hollywood da się zauważyć tendencję do rozkwitu horrorów botanicznych. W tym roku trafiły się aż dwa kasowe filmy, w których roślinki czy natura budzą się i straszą. Jednym z nich jest wspominane w tym numerze Zdarzenie Shyamalana. Drugim natomiast jest ekranizacja bestsellerowej powieści Scotta Smitha Ruiny. Oczywiście żadna z pozycji nie podeszła do tematu w tak zabawny i lekki sposób, jak Roger Corman w Sklepiku z horrorami z 1960 roku. Wszystko zrealizowane zostało na poważnie, ale na szczęście horror Cartera Smitha o klasę przewyższa namiastkę kina grozy, jakim jest Zdarzenie.

Rok 2008 należy zdecydowanie do super-bohaterów. Nic dziwnego, w końcu ludzie są żądni efektów specjalnych, humoru i odrobiny amerykańskiego patriotyzmu. Dlatego Iron Man czy Incredible Hulk miały wysokie notowania zarówno w kraju jak i za granicą. Choć prawdziwa rewolucja dopiero nadchodzi. Na szumnie zapowiadanego Mrocznego Rycerza czeka cały tłum fanów Batmana, a na drugą część Hellboya wszyscy oczarowani Labiryntem fauna Guillerma del Toro. Zanim jednak do tego dojdzie, hollywoodzcy twórcy postanowili przedstawić widzom kolejnego herosa - Johna Hancocka.

"Nareszcie!" - tym oto słowem, jako fan komiksów wytwórni Marvel, mogę podsumować film Iron Man, którego reżyserii podjął się Jon Favreau. Wreszcie przyszedł ten moment, w którym jestem zadowolony z przeniesienia na wielki ekran super bohatera ze stajni prawdopodobnie najpopularniejszego wydawcy obrazkowych powieści. Pierwszoligowa akcja, bardzo "ludzki" bohater, świetne efekty specjalne oraz idealnie dobrana muzyka sprawiają, że jest to jeden z najlepszych filmów na podstawie komiksu.

Dziewięć sezonów, dwa seriale na X-Files bazujące (The Lone Gunmen i Millennium), filmy, gry komputerowe, książki, komiksy i rzesze fanów. Widać jednak dla Chrisa Cartera i jego ekipy to wciąż za mało i po raz kolejny postanowił sięgnąć po wymyśloną przez siebie historię. Sześć lat po premierze ostatniego odcinka na ekrany kin wchodzi The X-Files: I Want to Believe.