Muzyka

Pikej to aktualnie król, a raczej krul, najczystszego, białego jak śnieg hejtu. Zbiera po równo od wszystkich, dziennikarzy telewizji śniadaniowych (Prokop), internetowych (Dynamitri z natemat.pl), vlogerów (choćby Szymon Nyczke, czyli kolorowyvlog), raperów (Tede) i wreszcie od niemal 18 tysięcy antyfanów swojego profilu na Facebooku.

Znacie to uczucie, kiedy usłyszycie jakąś piosenkę w radiu, w telewizji lub na jakimś playerze i nie dość, że jej nie znacie, to jeszcze w żadnym wypadku nie możecie jej się pozbyć z głowy? 

Danny Boyle nic już nie musi. Po „Trainspotting”, „Slumdog. Milioner z ulicy”, czy niezapomnianej „Niebiańskiej plaży”, można w ciemno stawiać na filmy przez niego wyreżyserowane. Boyle to reżyser tego rodzaju, który wierzy w widza i nie podsuwa mu pod oczy rozwiązania, nie prowadzi za rączkę. Do tego wybiera świetną muzykę. Nie wierzycie? Posłuchajcie.

Japończycy nie kochają zagranicznej muzyki. „Thriller” Michaela Jacksona, absolutny album wszech czasów, który na świecie sprzedał się w nakładzie 110 milionów egzemplarzy, w Japonii osiągnął dopiero siódme miejsce i znalazł nieco ponad 1.6 miliona nabywców. Czego zatem słucha prawie 130 milionów mieszkańców Japonii? To proste. Słuchają Japończyków.

Jeżeli ktoś kiedyś zastanawiał się jakby wyglądała mieszanka Gwen Stefani z Nicki Minaj to proszę bardzo, prosto z Australii - Iggy Azalea.

Wiem, że takich podsumowań jest dużo i najprawdopodobniej mój ranking nie wniesie zbyt wiele. Niemniej, zawsze mi się marzyło zrobić moje podsumowanie, które covery są warte uwagi, a które należy omijać z daleka. A jak Majka Jeżowska śpiewała - Marzenia Się Spełniają, więc do dzieła.

Ostatnio kilkoro wykonawców, którzy niestety nie mogli się pochwalić więcej niż jednym przebojem i szybko znikali z muzycznej mapy świata. Dziś czas przyjrzeć się paru jednorazowym hitom, o których wolelibyśmy nie pamiętać...

Gdy pogoda z oknem nie dopisuje, nie pozostaje  nic innego jak nałożyć słuchawki na uszy i zatopić się w dźwiękach cyfrowych syntezatorów. 

Ortodoksom, którzy wolą wąchać zapach papierowej koperty od płyty winylowej, polecam przejść się na spacer, bo o to jest! Nowy, szósty album Queens Of The Stone Age w wersji cyfrowej!

Co łączy ostrzyżonego na 3 milimetry rapera Michaela Jonesa i Justina Biebera ozdobionego nażelowaną na ciepło grzywą włosów? Obaj stali się popularni dzięki nagraniom zamieszczanym na You Tube, chociaż bez dwóch zdań Jones robi to lepiej. Nie wierzycie? Zobaczcie poniższy klip!

Moja nie tak znowu sporo młodsza koleżanka ze studiów i Dawid Podsiadło, którego trochę nie trawiłem, ale obronił się muzyką, znaleźli się wczoraj na kanapie Kuby Wojewódzkiego. 

Zwykło się przyjmować, że trzeci album jest tym najgorszym w dyskografii. Jak się okazuje, nie taki trzeci album straszny jak go malują, Wampiry przełamują klątwę i podążają dalej swoją utorowaną dwoma albumami ścieżką.

Przyznam się bez bicia: mam głęboko w... nosie te wszystkie bezużyteczne talent shows, których jedynymi gwiazdami zwykle są wyłącznie członkowie jury.

Przy okazji tekstu o Carly Rae Jepsen, zacząłem się zastanawiać, ile faktycznie potrafiłbym naliczyć takich one hit wonders, czyli bardzo krótkich błysków rozmaitych, często zapomnianych dziś artystów, którzy z jakiegoś powodu idealnie wcelowali w gusta masowej publiki swoim jednym, jedynym singlem.

Skuszony sławą, bogactwem i zazdrosny o sukces innych postanowiłem sam spróbować swoich sił, biorąc udział w castingu do programu Must Be The Music. Nie wyjawię pod jaką nazwą i z kim wystąpiłem, ponieważ nie chcę w żaden sposób promować zespołu i ustalmy jedną rzecz, moim celem nie był trolling, naprawdę!

Być może mogliście gdzieś przeczytać moje stanowisko na temat twórczości pojawiającej się na YouTube. Poza nielicznymi wyjątkami, które z czasem Wam na sPlay wypiszę, mam YouTube'a za stek bzdur i marnowanie czasu. Ale nie dziś, dziś przedstawiam dzieło geniuszu. 

To chyba kwestia parytetów. Klaudia Gawor wygrała trzecią edycję polskiego X-Factora, choć mnie osobiście swoim talentem wcale, a wcale nie urzekła. Co więcej - w mojej opinii w decydującej rundzie nie powinno być jej wcale! 

Nie łapię o co chodzi z tym całym tym Daft Punkiem. Najpierw Get Lucky jako singiel - co to, przeniosłam się do lat siedemdziesiątych czy jak? Potem cały album, to samo i jeszcze bardziej. Zresztą, dźwięki, których nie da się odtworzyć bez prądu to nie muzyka. Pal licho Daft Punk, mam inny problem ostatnio. Płytę, której nienawidzę, ale której nie mogę przestać słuchać i niedługo chyba popadnę w jakieś szaleństwo.

Latający ludzie, czołg szybki jak bolid F1 i rosyjska mafia. To mniej więcej przepis na „Szybkich i wściekłych” po raz szósty. Fantastyczna czwórka nie miałaby szans z Dominikiem Toretto (Vin Disel), nie mówiąc już o Luke’u Hobbsie (Dwayne Johnson). Film trafi do kin w najbliższy piątek, tymczasem od wczoraj można już posłuchać i pobiegać po ścieżce dźwiękowej z filmu, na której znalazły się m.in. kawałki The Crystal Method, czy deadmau5.

Serialowy soundtrack z Suits był prawdziwym hitem, do dziś widzę na Spotify i sPlay jak chętnie słuchacie go z naszej playlisty. Dziś propozycja z ramówki tej samej stacji telewizyjnej, a sam White Collar, choć gorszy, często do Suits jest właśnie przyrównywany.