2. sezon One Piece jest wspaniały. Na taki powrót czekałem

Netfliksowa adaptacja kultowego anime „One Piece” okazała się jednym z największych zaskoczeń 2023 r. Wersja live action, nad którą czuwał sam Eiichiro Oda, realizowana przez Kaji Productions i Shueisha (wydawca oryginalnej mangi), spotkała się z bardzo ciepłym przyjęciem zarówno ze strony krytyków, jak i fanów. Chwalono niemal wszystko: aktorstwo, scenariusz, efekty wizualne, dynamiczne sceny akcji, humor i wierność oryginałowi. Czy 2. sezon utrzymał formę?

Michał Jarecki

10.03.2026 10:37

REKLAMA

Zaledwie dwa tygodnie po premierze „jedynki” Netflix zamówił 2. odsłonę „One Piece, do której zdjęcia rozpoczęły się w czerwcu 2024 r. Trochę sobie zatem poczekaliśmy, ale już dziś, 10 marca, do serwisu trafiło osiem świeżutkich, godzinnych epizodów. Fantastycznych epizodów, dodam.

2. sezon kontynuuje historię Monkey D. Luffy’ego i jego załogi Słomkowego Kapelusza tuż po wydarzeniach z finału pilotażowej serii. Bohaterowie wyruszają na najbardziej niebezpieczny akwen świata - Grand Line, legendarny ocean pełen, jakżeby inaczej, dziwnych wysp, potężnych (i jeszcze dziwniejszych) przeciwników oraz kuszących tajemnic. Cel ekipy jest niezmiennie ten sam: odnaleźć legendarny skarb One Piece i uczynić Luffy’ego Królem Piratów.

Fabuła ośmioodcinkowego sezonu adaptuje kolejne rozdziały mangi Eiichiro Ody, obejmując kilka ważnych historii (tzw. arców): Loguetown, Reverse Mountain, Whiskey Peak, Little Garden czy Drum Island. Można powiedzieć, że ten sezon to właściwy początek wielkiej podróży Słomkowych Kapeluszy: wyprawa ku Grand Line, poznanie nowych sojuszników (Chopper!) oraz pierwsze starcie z tropiącą piratów organizacją Baroque Works, która staje się głównym zagrożeniem w kolejnej części historii. A wszystko zacznie się od odwiedzin w miejscu początku Wielkiej Ery Piratów, gdzie Luffy przekona się, że jego rosnąca sława przyciąga uwagę coraz potężniejszych sił tego świata.

REKLAMA

One Piece 2 - opinia o serialu Netfliksa

Aktorskie „One Piece” w pełni zasługuje na miano fenomenu: mówimy o adaptacji mangi i anime, które przez lata uznawano za niemożliwe do przełożenia na wersję live action ze względu na ogromną skalę i absurdalną estetykę. Nie wspominając o tym, jak kiepsko wypadały dotychczas próby adaptacji innych ikonicznych tytułów, które okazywały się fatalne i zazwyczaj kończyły na jednym sezonie (nieszczęsny „Cowboy Bebop” to doskonały przykład). A jednak Tomorrow Studios i Netflix - w ścisłej współpracy z Eiichiro Odą - tym razem dali radę. I to jak!

2. sezon przenosi na ekran znacznie większą sagę (teraz jest to właśnie „Baroque Works”, poprzednio - „East Blue”), co siłą rzeczy wymagało też dużo większego rozmachu. I rzeczywiście, skala opowieści zauważalnie rośnie: świat staje się większy, przeciwnicy bardziej niebezpieczni, a historia zaczyna splatać się z szeroką intrygą polityczną i działaniami tytułowej organizacji. Finał, rzecz jasna, nie rozwiązuje wszystkich konfliktów, lecz przygotowuje grunt pod jeszcze większą przygodę - walkę o los królestwa Alabasty (3. sezon jest już zamówiony).

Nowej odsłonie zdecydowanie służy fakt, że nie potrzebuje już posilać się nieustannymi wyjaśnieniami. Twórcy mogli w mniejszym stopniu skupić się na budowaniu ekipy i przedstawieniu postaci, a bardziej na tym, jak funkcjonują one jako zespół (odkrywając jednocześnie związany z gildią zabójców spisek). Wszystkie te barwne, diametralnie się od siebie różniące charaktery ścierają się w nietypowej, urokliwej dynamice grupy w bardzo satysfakcjonujący, fascynujący sposób. Dosłownie każda z postaci (Monkey, mistrz miecza Zoro, nawigatorka Nami, snajper Usopp i kucharz Sanji) błyszczy, a chemia między nimi jest tu przecież kluczowa.

Całość działa też jako uczciwa adaptacja. Choć swego czasu zapoznałem się jedynie z kilkoma pierwszymi odsłonami oryginału, widzę, że wszelkie kompromisy, na które musieli pójść twórcy, by sprawnie rozwijać fabułę i wątki bohaterów w tej formie (m.in. istotne przyśpieszenie tempa), w żaden sposób nie odbijają się na sercu tej opowieści. Co więcej, serial wprowadza też elementy stworzone na potrzeby tej adaptacji, które poszerzają świat przedstawiony i jego mitologię w naprawdę fajny, wpasowujący się w klimat sposób. Produkcja wciąż świetnie radzi sobie z zachowaniem przejrzystości, nie przytłacza widza, a w przypadku ożywiania mangi tego typu to niełatwa sztuka.

Tak naprawdę jedyne problemy serii, które faktycznie zwracają uwagę, to te natury estetycznej. Ekscentryczni bohaterowie, kostiumy i cały kreowany przez Odę świat są z natury niedorzeczne; autor świadomie wykorzystuje zresztą te dziwaczność w służbie szerszego wydźwięku (wolność!). I o ile adaptacja poprzedniej sagi uwzględniała chyba najbardziej stonowane i „zwyczajne” komponenty tej rzeczywistości, o tyle „Grand Line” zanurza się znacznie głębiej we wszystkich tych ekstrawagancjach i kuriozach. W większości przypadków serial odtwarza je skutecznie, jednak część wykręconych charakteryzacji postaci, choć włożono w nie wiele pracy, nie ma prawa działać w „prawdziwym świecie” tak dobrze, jak w animacji. Okazjonalnie można też narzekać na CGI, choć przez większość czasu nowe „One Piece” to naprawdę dopracowane audiowizualnie widowisko.

„One Piece” wciąż pulsuje tą swoją unikalną energią. I porywa.

Wartkie tempo, imponujące sekwencje akcji, ekscentryczne postacie (zagrane w jeszcze bardziej ekscentryczny, świadomie przeszarżowany sposób - ukłony dla całej obsady), absurdalne moce i prawa rządzące tym światem, kreatywne wyzwania dla bohaterów, świetnie napisane relacje między postaciami i ciepłe przesłanie (to przecież opowieść nie tylko o wolności, ale i o miłości, akceptacji, walce o marzenia) - wszystko to śledzi się z pełnym zaangażowaniem i satysfakcją. „One Piece” czysta frajda, adaptacja jedna na tysiąc i odświeżający unikat wśród aktorskich produkcji.

Obserwuj nas w Google Discover