Netflix rozegrał to dobrze. Ten serial to cudownie relaksująca rozrywka
Wracamy do alternatywnego uniwersum fikcyjnych drużyn. Alternatywnego, bowiem główna bohaterka „Rozgrywającej”, Isla Gordon (Kate Hudson), nie jest bezpośrednio oparta na działaczce Lakersów Jeanie Buss (tak, tu zamiast LA Lakers mamy LA Waves). Mimo tego podobieństwa są wyraźne, a sama Buss pełni funkcję producentki.
Alternatywna jest również sama koszykówka, biorąc pod uwagę bardzo nieporadnie zrealizowane sceny boiskowych potyczek. Niewiele tu zatem realizmu sportowego. Nie szkodzi: wcale go nie potrzebujemy. „Rozgrywająca” to przede wszystkim komediodramat skupiony na specyficznym środowisku, w którym sama praca schodzi na dalszy plan - na pierwszym znalazły się natomiast równolegle prowadzone wątki grupy postaci. Podkreślę: wadliwych, nieraz wręcz dysfunkcyjnych, ale wiarygodnych i dobrze napisanych.
W 2. sezonie biuro zarządu pracuje na najwyższych obrotach, chcąc przebić się o krok dalej niż ostatnim razem, gdy Waves odpadli tuż przed finałem, przegrywając siódmy mecz serii. Łatwo nie będzie, tym bardziej, że oto po przerwie powraca brat Isli, Cam, który - mimo deklarowanej przemiany - potajemnie próbuje odzyskać kontrolę nad klubem, wykorzystując błędy siostry i manipulując rodziną. Ten wątek stanowi rdzeń sezonu, którym okazuje się walka o władzę zanurzona w rodzinnych toksynach.
Rozgrywająca, sezon 2. - opinia o serialu Netfliksa
„Rozgrywająca” - jako produkcja, która świadomie balansuje między lekkością sitcomu a dramatem obyczajowym osadzonym w świecie sportowego biznesu - była w porządku. A teraz jest lepsza. Waves są o krok od sukcesu, a Isla przestała być „przypadkową” szefową i wreszcie zaczyna funkcjonować jako pełnoprawna liderka pod nieustanną presją. 1. sezon ustawił ton: sport jest tu raczej dekoracją niż osią narracji, a sednem są relacje, konflikty i mechanizmy władzy w quasi-korporacyjnym świecie. W 2. serii jest podobnie, a nawet - jak to w sequelach bywa - więcej i bardziej.
Serial zyskał większą pewność narracyjną - twórcy jeszcze lepiej zrozumieli swoje postacie i pozwolili im działać w rytmie bardziej naturalnym, bez tłumaczenia wszystkiego widzowi (mniej ekspozycji, więcej wiary w odbiorcę, szanuję!). Chemia między członkami obsady robi robotę, a dialogi zachowują lekkość i popkulturową błyskotliwość. Scenarzyści pozostają też bardzo sprawni w łączeniu humoru z dramatem w ramach jednego odcinka, co dla mnie jest chyba największą wartością. Tym bardziej, że relacje między nimi się pogłębiły i nabrały wyrazistości.
No, ale skupmy się na postaciach, bo to one są sercem produkcji. Ci bohaterowie nieustannie funkcjonują w trybie kryzysowym - zdrady, fatalne pomysły, manipulacje - i wspaniale śledzi się ich zmagania, bo scenariusz nie idzie w tej sferze na łatwiznę. Dzieje się Okej, czasem aż za dużo: natłok (świetnych!) gościnnych występów i rozgałęzionych wątków czasem odbija się na rozwoju psychologicznym głównych postaci.
To mały problem. Dodajmy do tego kilku udanych nowych bohaterów w już i tak fantastycznej, świetnie obsadzonej ekipie oraz porażający urok Hudson w roli głównej i wspomniane już wartkie dialogi - efektem jest naprawdę sprawna, przystępna, satysfakcjonująca komedia. Oto wzorowy „comfort show”, serial, który ogląda się dla przyjemności bez dużego emocjonalnego ciężaru, ale z zaangażowaniem. Przyjemna rzecz. A zainteresowanie koszykówką nie jest wymagane!
Czytaj więcej w Spider's Web:
- Nowy hit Netfliksa zbiera jedynki od widzów. Powód? Głupszego znaleźć się nie dało
- Zwyzywał graczy Call of Duty, teraz wyreżyseruje adaptację. Będzie bojkot
- Aktualnie nie ma w streamingu lepszego serialu. Wszystkim się podoba
- Yellowstone: kolejność. Jak oglądać te westerny, aby było dobrze?
- Ile pieniędzy zebrał Łatwogang? Ostateczna kwota jest inna
Rozgrywająca 2 - obsada serialu
- Kate Hudson – Isla Gordon
- Justin Theroux – Cam Gordon
- Brenda Song – Ali Lee
- Drew Tarver – Sandy Gordon
- Scott MacArthur – Ness Gordon
- Fabrizio Guido – Jackie Moreno
- Toby Sandeman – Marcus Winfield
- Chet Hanks – Travis Bugg
- Uche Agada – Dyson Gibbs
- Max Greenfield – Lev Levenson
- Jay Ellis – Jay Brown
- Ray Romano – Norm Stinson
- Ken Marino – Al Fleischman
- Tommy Dewey – Magnus
- Richa Moorjani – Aruna
- Jake Picking – Tommy White
- Blake Anderson – Leroy
- Duby Maduegbunam – Benson
- Aliyah Turner – Zoé Debay
- Ike Barinholtz – Benny
- Octavia Spencer – Diane Robichaux
- Scott Speedman – Luke McShay
- Nicole Richie – Nicole Vark
- Oliver Hudson – Oliver McShay
