Fantasy

Doskonale znana wszystkim miłośnikom gatunku science fiction "Trylogia marsjańska" Kima Stanleya Robinsona doczeka się serialu opartego na jej motywach. Autorem scenariusza będzie Joe Michael Straczynski.

Beowulf, epicki poemat heroiczny, znany już od VIII wieku, doczekał się już kilku, mniej lub bardziej udanych, ekranizacji i adaptacji. Prawdopodobnie już wkrótce, za sprawą ITV, powstanie także serial na jego motywach. 

"Iluzjonista" z Edwardem Nortonem w roli głównej okazał się być filmem nie tylko bardzo udanym, ale również kasowym - przyniósł przeszło 70 milionów dolarów zysku. Dziś, 8 lat po jego premierze, zapowiedziano powstanie opartego na nim serialu. Czy ma szansę powtórzyć jego sukces? 

Andrzej Tucholski, najbardziej chyba znany ze swojej działalności na blogu jestKultura.pl, wydał wczoraj swoją debiutancką książkę - "Admiralette". Choć nie planowałem jej zakupu, ciekawość zwyciężyła i teraz spróbuję przekonać do lektury wszystkich niezdecydowanych. Bo warto. 

Kolosalny sukces, jaki odniosła "Gra o Tron" dobitnie wskazuje na to, że fantasy nie jest gatunkiem, którym mogą zainteresować się tylko nastolatkowie. Odpowiednio dojrzałe i interesujące, potrafi zaciekawić odbiorcę w każdym wieku. Kluczową rolę odgrywa tutaj kreacja świata przedstawionego, który - podobnie jak Westeros - nie jest tylko klasyczną kalką popularnych klisz ściągniętych z Tolkiena. Przed wami kilka propozycji uniwersów, które z powodzeniem sprawdziłyby się jako tło dla intrygującego, wielowątkowego serialu. 

HBO ujawniło datę premiery jednego z najpopularniejszych seriali fantasy – Gry o Tron. Pierwszego odcinka 4 sezonu możemy spodziewać się 6 kwietnia 2014 roku, ale to nie wszystko. Już w najbliższą sobotę przed premierą True Detectiv, będziemy mogli także obejrzeć zwiastun najnowszej serii Gry o Tron.

Nie będę ściemniał, w kwestii konsumpcji literatury fantasy jestem zwykłym chłystkiem, w swoim życiu ograniczając się głównie do beletrystyki i często niezbyt udanej literatury z pogranicza Forgotten Realms. Jeszcze w czasach e-zinu Playback jednym z naszych dużych patronatów była jednak właśnie "Elantris" i siłą rzeczy musiałem ją przeczytać, by wiedzieć mniej więcej o co chodzi. I wiecie co? To było genialne! 

Dzieci piszą książki dla dzieci. Tak w skrócie można skomentować sytuację związaną z Eragonem i jego kontynuacjami, natomiast z całą pewnością nie chciałbym, żebyście to stwierdzenie zaczęli interpretować pejoratywnie. 

Chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie kupuje iPada głównie do czytania e-booków. Ekran odbija światło, męczy na dłuższą metę oczy, a urządzenie ciąży w dłoni. Problem w tym, że kiedy widzę tak bogatą ofertę ciekawych książek, wszystkie te przeciwwskazania odchodzą na trzeci plan.

Co począć, kiedy najnowsza książka Neila Gaimana okazuje się być przeznaczona dla młodzieży? Ano nic. Po prostu idziemy ją kupić, następnie czytamy ją, by potem stwierdzić, że mimo iż od lat młodzieńczych trochę już nas dzieli, to nadal nieźle się bawiliśmy i miło spędziliśmy czas z "Księgą cmentarną".

Dzienny Patrol autorstwa dwóch rosyjskich pisarzy - Siergieja Łukjanienki (Brudnopis, cykl Głębia) oraz Władimira Wasiliewa (Oblicze Czarnej Palmiry, Czarna Msza) - razem ze swoimi poprzednikami i następcami należy do wariacji na temat fantastyki - urban fantasy. Co mogło wyniknąć ze współpracy tak uzdolnionych pisarzy? Niewątpliwie coś bardzo dobrego!

Manga często pojawiała się w Japonii jako dodatek do tamtejszych gier, natomiast gorzej było z anime. Jako że połowa z czytelników pewnie nie rozróżnia tych dwu, służę wyjaśnieniem. Te pierwsze, manga, to coś w rodzaju komiksu - ale z dalekiego wschodu; zwykle czyta się je od prawej do lewej. Rysowane jest to w nietypowy, azjatycki sposób - wielkie oczy i tym podobne. Anime to z kolei manga, tylko że w telewizji, jako animacja. Wracając do sedna sprawy, Devil May Cry anime powstało na podstawie gry tuż po wydaniu mangi, co jest czymś niespotykanym - nie potrafię przypomnieć sobie wielu japońskich filmów animowanych na podstawie gier.

Odkąd na polskim rynku pojawił się Najgłupszy anioł, beletrystyka Moore'a stała się całkiem sprzedajnym towarem. Najwyraźniej taki typ humoru odpowiada czytelnikom i z chęcią sięgają po kolejne pozycje autora. Nawet obrazoburczy i parodystyczny Baranek okazał się całkiem sympatyczną opowieścią Biffa o Jezusie. Wydawnictwo Mag postanowiło tym razem wypuścić Krwiopijców, uznanych za najlepszą powieść 1995 roku według New York Timesa.

Udane debiuty pisarskie wyrastają ostatnimi czasy jak grzyby po obfitym deszczu. Choć może nie ma mowy o jakiejś pladze, to z pewnością zauważyć da się pojawianie się nowych autorów, o których zrobiło się po krótkim czasie głośno. Między innymi na myśli mam Brandona Sandersona, który zasłynął "Elantris" oraz "Z mgły zrodzonym", a także Scotta Lyncha, twórcę jak na razie dwóch z zapowiedzianych siedmiu tomów cyklu "Niecni Dżentelmeni". Kolejną osobą, która dołączyła - w moim mniemaniu - do tego zacnego grona, jest K.J. Bishop. Za sprawą nietuzinkowej "Akwaforty".

Rok 2008 należy zdecydowanie do super-bohaterów. Nic dziwnego, w końcu ludzie są żądni efektów specjalnych, humoru i odrobiny amerykańskiego patriotyzmu. Dlatego Iron Man czy Incredible Hulk miały wysokie notowania zarówno w kraju jak i za granicą. Choć prawdziwa rewolucja dopiero nadchodzi. Na szumnie zapowiadanego Mrocznego Rycerza czeka cały tłum fanów Batmana, a na drugą część Hellboya wszyscy oczarowani Labiryntem fauna Guillerma del Toro. Zanim jednak do tego dojdzie, hollywoodzcy twórcy postanowili przedstawić widzom kolejnego herosa - Johna Hancocka.

"Harry Potter", "Morze Trolli", "Eragon" - te i wiele innych powieści łączy wspólna cecha - nastoletni bohater. "Grimpow. Sekret ośmiu mędrców" również dołącza do tego grona. Czy "odmłodzenie" głównego bohatera i podążenie za dość popularnym ostatnimi czasy schematem wyszło powieści na dobre?

Odkąd poznałem świat wykreowany przez Siergieja Łukjanienkę, nie opuszcza mnie on ani o krok. Stoimy w korku? Sprawdzę tylko linie prawdopodobieństwa i trafię na pustą ulicę. Dostałem jedynkę ze sprawdzianu z polskiego? A job twoju mać! - i już nad psorką wisi ogromne inferno. Czy odrobiłem lekcje? Tak, mamo, oczywiście, i jeszcze śmiecie wyniosłem i pokój posprzątałem...

Nie wiem dlaczego, ale rosyjska fantastyka zawsze fascynowała mnie. Może rosyjscy pisarze mają oryginalniejsze pomysły, może używają jakiś czarów, przelewając myśli na papier. Jedno jest pewne - sięgając po wschodnie książki zawsze czułem zadowolenie. Od niedawna do grona moich ulubionych bardów dołączył Siergiej Łukjanienko, znany u nas m.in. z Nocnego Patrolu. Dlaczego dopiero niedawno? Odpowiedź jest niezwykle prosta. Ot, powieści z patrolem w tytule niezbyt przypadły mi do gustu i wolę na ich temat się nie rozpisywać, za to Brudnopis zauroczył mnie już od pierwszego akapitu.

To znowu ja. Tak, ten od wynurzeń na temat Nocnego Patrolu. Dzienny Patrol to druga część czteroczęściowej sagi rosyjskiego pisarza. Co ciekawe - jedyna z nich, niemal niedostępna w polskich księgarniach. Jakie szczęście, że istnieją jeszcze biblioteki...

Po książkach posiadających tak oddziałujący na zmysły tytuł jak Czarny Lord: Narodziny Dartha Vadera oczekuje się przeważnie bardzo wiele. Wrażenie potęguje autor: James Luceno ma na swoim koncie kilka naprawdę bardzo dobrych książek z uniwersum Gwiezdnych Wojen. Czego się spodziewałem, podchodząc do lektury? Dartha Vadera jako głównego bohatera, wyjaśnienia pewnych luk pozostawionych w Zemście Sithów, no i oczywiście niezapomnianego klimatu. Czy Luceno podołał spoczywającemu na nim zadaniu? I tak, i nie…