Trzyma w napięciu bardziej niż niejeden thriller. Cudny film wreszcie online
Trochę się naczekaliśmy, zanim jeden z najpotężniejszych w wydźwięku obrazów ostatnich lat trafi do streamingu w abonamencie. Najwyższa pora. „Jutro będzie nasze” to jeden z tych filmów, które obejrzeć nie tylko warto, ale wręcz należy, jeśli jest się miłośnikiem kina - dzieło Paoli Cortellesi jest bowiem spełnione właściwie w każdym aspekcie.
„Jutro będzie nasze” z 2023 r. to - trudno uwierzyć - reżyserski debiut Cortellesi. Akcja włoskiego komediodramatu osadzona jest w powojennych latach 40. ubiegłego stulecia i skupia się na Delii, która, po otrzymaniu tajemniczego listu, zaczyna marzyć o innej przyszłości i wyłamywać się z tradycyjnych rodzinnych schematów. Obraz zgarnął mnóstwo nagród i okazał się najbardziej kasowym filmem włoskim 2023 r., a także dziesiątym najbardziej dochodowym filmem w historii włoskiego box office’u.
Rok 1946. Rzym pogrążony jest w biedzie i poczuciu wszechobecnego napięcia, podsycanego przez zbliżające się referendum instytucjonalne oraz wybory do Zgromadzenia Konstytucyjnego. W tej rzeczywistości patriarchat to fundament, naturalny stan rzeczy, niepodważalny element codzienności. Wspomniana Delia to żona i matka, która żyje w cieniu dominującego, znęcającego się nad nią psychicznie i fizycznie męża, godząc się z rolą narzuconą jej bliskich i obyczaj. Bliźniaczo do siebie podobne dni kobiety wypełniają praca, opieka nad bliskimi i ogrom krzywdy. Z rzadka - drobne gesty solidarności ze strony innych kobiet, przypadkowych sojuszników.
Gdy pojawia się impuls do zmiany, Delia zaczyna dostrzegać, że podporządkowanie nie jest jedyną możliwą drogą, a przyszłość może wyglądać inaczej niż dotąd sądziła.
Co obejrzeć w weekend? Jutro będzie nasze w CANAL+
Cortellesi bezbłędnie portretuje moment wewnętrznego przebudzenia kobiety, osadzając osobistą historię na tle przełomowych wydarzeń społecznych i politycznych. To bezkompromisowe spojrzenie na powojenną społeczną opresję bazuje na nieoczekiwanym połączeniu satyry i emocjonalnego napięcia, przy okazji sprytnie wpisując większe, uniwersalne, poważne tematy w intymną ilustrację trudów kobiecej codzienności.
To właśnie płynność gatunkowa wydaje się tym, co sprawia, że obraz tak błyszczy i fascynuje, przykładowo: zręczne przechodzenie od obrazów brutalnej nędzy do suchych dowcipów. Film w ogóle pełen jest takiej, nazwijmy to, formalnej figlarności: sceny przemocy inscenizowane są jak mroczne i komiczne zarazem układy taneczne, muzycznie podbite skocznymi włoskimi balladami miłosnymi z epoki, takimi jak „Nessuno”. W ten sposób film nieustannie wytrąca opowieść z utartych schematów (często za sprawą nieoczywistych muzycznych wyborów). Jednocześnie twórczyni stawia na styl neorealistyczny i centralne kreacje utrzymane w poważnym tonie.
Rzecz jasna, cała ta „zabawa” - groteska, ironia - ma swoją funkcję. Pokazuje - między innymi - jak codzienna, patriarchalna przemoc jest normalizowana, spłaszczana, wręcz bagatelizowana jako coś absolutnie naturalnego, zwykłego.
Dramaturgia realizowana jest podręcznikowo, najmocniejszy okazuje się jednak przepiękny finał, dzięki któremu całość wybrzmiewa z wielką mocą - porusza, przejmuje, a jednocześnie bawi. Magiczna i inteligentna rzecz, którą trzeba sprawdzić. To naprawdę dobra inwestycja wolnego czasu.
Jest tego więcej: Ustaw Spider's Web jako preferowane medium w Google
Czytaj:
- Nowy serial Marvela szokuje. Pamiętasz terrorystę sprzed 13 lat?
- Netflix po cichu skasował swój popularny serial. Fani rwą włosy z głowy
- To sci-fi staje w obronie AI. Do tej pory nie mogę dojść do siebie
- Najmocniejsze nowości Netfliksa na weekend. Kultowe kino i opowieść o oszuście
- Stary Spider-Man pogrzebany. Nie będzie 4. filmu
