Harry Hole od Netfliksa to najlepszy kryminał roku. Tak sobie go wyobrażałam
Gdyby Jo Nesbo od razu zakasał rękawy i wziął się za ekranizację powieści z serii o Harrym Hole'u, być może pierwsza ekranizacja nie okazałaby się rozczarowującym potworkiem. Bo kiedy autor serii książek o norweskim detektywie w końcu został w pełni zaangażowany do stworzenia serialu dla Netfliksa, okazało się, że da się to zrobić dobrze. Mogłabym nawet pokusić się o stwierdzenie, że "Harry Hole" to jeden z najlepszych seriali kryminalnych, jakie są obecnie dostępne na platformie.
Film "Pierwszy śnieg" był pierwszą adaptacją powieści Jo Nesbo o tym samym tytule, o której wielu widzów wolałoby zapomnieć. Produkcja z Michaelem Fassbenderem w roli Harry'ego Hole'a spotkała się z zarzutami, które dotyczyły ogromnych luk fabularnych (podobno w związku z napiętym harmonogramem nie udało się nakręcić całego scenariusza), niespójnej narracji i słabej adaptacji materiału źródłowego. Filmu nie uratowała nawet gwiazdorska obsada - obok Fassbendera na ekranie pojawili się Rebecca Ferguson czy Val Kilmer.
Kiedy pojawiła się informacja, że Netflix planuje nakręcić serial o tytule "Harry Hole", tym razem głównie na podstawie książki "Pentagram", pojawiła się nadzieja, że produkcja odczaruje niesmak po filmie Tomasa Alfredsona. W zasadzie to osobiście byłam przekonana, że będzie to tytuł co najmniej niezły. Dlaczego? Pierwszym sygnałem był fakt, że "Harry Hole" będzie produkcją norweską. Drugim - że showrunnerem będzie sam Jo Nesbo, autor serii powieści. To nie miało prawa się nie udać, o czym można przekonać się właśnie dzisiaj.
Harry Hole - recenzja serialowej adaptacji powieści Jo Nesbo
Serial zaczyna się od tragicznego wydarzenia, które rzuciło cień na karierę Harry'ego Hole'a (Tobias Santelmann). Policjant wyruszył bowiem w pościg za napadającym na bank przestępcą, wsiadając za kierownicę pod wpływem alkoholu. Doprowadziło to do nieszczęśliwego wypadku, w którym zginął kolega Harry'ego. Pięć lat później Harry wciąż próbuje rozwikłać nierozwiązaną sprawę, ponieważ nadal nie wiadomo, kto stał za rabunkiem i morderstwem młodej pracowniczki banku. Teraz jest jednak człowiekiem, który stroni od używek - to warunek, by pozostać w związku z Rakel Fauke (Pia Tjelta) i nie stracić kontaktu z jej synem.
Tymczasem śledztwo rusza do przodu - szczęśliwie okazuje się, że broń z miejsca zbrodni została powiązana ze Sverre Olsenem (Arthur Hakalahti), młodym handlarzem bronią. Kiedy Hole i jego koleżanka Ellen Gjelten (Ingrid Bolso Berdal) angażują się w sprawę, okazuje się, że to nie jest ich jedyny problem - w Norwegii pojawia się bowiem potencjalny seryjny morderca, który zostawia po sobie ślady w postaci drobnych klejnotów w kształcie pentagramów, umieszczając je na ciałach swoich ofiar. W związku z tym, że jego schwytanie wymaga pełnej mobilizacji służb, Hole będzie musiał połączyć siły z Tomem Waalerem (Joel Kinnaman), innym komisarzem, któremu, krótko mówiąc, nie ufa.
Nie będzie spoilerem, jeśli napiszę, że Waaler okazuje się być kretem w szeregach policji. Komisarz, który w przestępczym półświatku nazywany jest Księciem, nie tylko pomaga w przemycie broni, ale miesza również szyki swoim kolegom z komisariatu. Hole czuje pismo nosem, ale nie do końca może coś z tym zrobić - po tragicznym wydarzeniu znów popada w alkoholizm, co doprowadza z kolei do tego, że jego kariera w policji staje pod znakiem zapytania. Szczęście mu jednak sprzyja, ponieważ zapotrzebowanie na dobrych śledczych okazuje się być silniejsze od wątpliwości co do jego uzależnienia, które już raz doprowadziło do tragedii.
Nesbo postanowił zacząć swoją historię od środka, co już było prognozą dokładnie przemyślanej struktury serialu.
Chcąc pokazać Hole'a w swoim naturalnym norweskim środowisku, Nesbo porzucił możliwość adaptacji 1. tomu, czyli "Człowieka nietoperza", którego akcja rozgrywa się w Australii, a także 2. części o tytule "Karaluchy", gdzie Harry rozwiązuje kryminalną zagadkę w Tajlandii. Zamiast tego na tapet wziął głównie 5. tom, czyli właśnie "Pentagram", choć czerpał jednocześnie z "jedynki" (to właśnie tam pojawia się informacja, że Hole spowodował śmiertelny wypadek, będąc pod wpływem alkoholu za kierownicą), "trójki" ("Czerwone gardło", gdzie Harry wpada na trop przemyconej broni) oraz "czwórki" ("Trzeci klucz" skupia się po części na tajemniczym Ekspedytorze napadającym na banki).
Na pierwszy rzut oka wszystko to może wydawać się chaotyczne, ale jest to chaos całkowicie kontrolowany. Bo kiedy w pewnym momencie pojawia się coraz więcej niewiadomych, a sprawa tajemniczego handlarza bronią zaczyna przeplatać się z napadem na bank, tajemniczym duchownym z Pragi i seryjnym mordercą, który na ciałach ofiar zostawia swój podpis w postaci czerwonych diamentów w kształcie pentagramów, nie ma obaw, że zaraz wszystko się pomiesza. Tak się jednak nie dzieje. Dodatkowo Nesbo dokłada do tego jeszcze sprawy z prywatnego życia Hole'a, ukazując jego naturę samotnika. Robi to zresztą bardzo umiejętnie, często za sprawą drobnych gestów. Kiedy na przykład Rakel mówi, że go kocha, on nie odpowiada, bo nie jest w stanie wydusić z siebie tego wyznania. Ona to wie, dlatego mówi: "A ja wiem, że ty kochasz mnie", co bohater potwierdza.
Santelmann nie gra Harry'ego Hole'a - on jest nim całym sobą. Właśnie tak wyobrażałam sobie tego bohatera, czytając powieści Nesbo (mój redakcyjny kolega stwierdził, że jest za przystojny, ale mi to wcale nie przeszkadza). Mam przeczucie, że ta rola przylgnie do niego, jak Terminator do Arnolda Schwarzeneggera czy Harry Potter do Daniela Radcliffe'a. Perfekcyjnie oddał mroczną naturę Harry'ego, wobec którego można znaleźć wiele powodów do krytyki czy nawet niechęci, ale mimo to nie da się mu nie kibicować. Doskonała rola, którą, miejmy nadzieję, będzie miał okazję jeszcze powtórzyć.
Czytaj więcej w Spider's Web:
- Oto najmroczniejszy kryminał Netfliksa. Dla tego detektywa zapomnicie o spaniu
- Netflix ekranizuje kultową serię kryminałów. Harry Hole, czekam na ciebie
- To super, że Netflix zrobił serial o Harrym Hole'u. Jest jednak coś ważniejszego
- Netflix pokazał zwiastun nowego kryminału. Na nic nie czekam bardziej
- "Krwawy księżyc" od Jo Nesbo wyjaśnia, co łączy ślimaka i sklep zoologiczny z gejowskim klubem
