Kinowy hit wreszcie w HBO Max. Słodko-gorzka historia, w której się przejrzysz

W „Materialistach” Song ściera miłość z potrzebą stabilizacji i bezpieczeństwa, którą mogą zaspokoić pieniądze. Fabuła koncentruje się na Lucy (Dakota Johnson), profesjonalnej swatce pracującej dla bogatych klientów. Jej życie to w gruncie rzeczy katalogowanie ludzi według parametrów: dochodów, wyglądu, wzrostu, wieku i tak dalej. Można by rzec, że próbuje sprowadzić miłość do arkusza kalkulacyjnego, ale nie do końca o miłość chodzi większości jej klientów. Każdy ma swoje indywidualne oczekiwania, trudno zatem zarzucać bohaterce cynizm. I dziwić się, że zaczęła wierzyć w ten system, skoro tak wiele osób wokół traktuje związki jak inwestycje.

Sytuacja komplikuje się, gdy w jej życiu pojawiają się dwaj mężczyźni: ten „idealny” - przystojny, bogaty i emocjonalnie stabilny Harry (Pedro Pascal), oraz były partner, John (Chris Evans), z którym była niegdyś związana ze względu na szczere uczucie, którym wzajemnie się darzyli. Niestety, okazało się, że samo uczucie to zbyt mało, gdy brakuje pieniędzy. 

Song umiejętnie uchwyciła całą tę mechanikę współczesnego randkowania, jakimś cudem nie popadając w banał. Kreśląc ilustracje w stylu „związek jako transakcja”, „partner jako zasób” (nic nowego, serio) dopowiada przy okazji, że przeciętny człowiek zazwyczaj (choć, wiadomo, nie zawsze) ostatecznie wcale nie chce (albo nie potrafi, albo i jedno i drugie) sprowadzić tej kluczowej interakcji wyłącznie do kwestii społecznego kapitału.

„Materialiści” nie są filmem o tym, że ludzkość się zepsuła, jest chciwa i zależy jej na pieniądzach - Song stara się raczej przedstawić różne niuanse, przyczyny decyzji, które wydają się wypływać wyłącznie z egocentryzmu, które odruchowo chcielibyśmy napiętnować.

Jest tu zatem niemało trafnych tez, a przy okazji refleksji na temat kapitalizmu i naznaczonych neoliberalnym piętnem relacji. Sporo tu prawdy, a to sprawia, że obraz potrafi być boleśnie przygnębiający. Song konsekwentnie odmawia widzowi emocjonalnego komfortu: tam, gdzie Hollywood podsunęłoby katharsis, ona woli zamilknąć. Z drugiej strony: chętnie podsyca nadzieję. Wierzy w miłość i romantyzm, choć przypomina, że o jedno i drugie wcale niełatwo. Ot, trzeźwa ocena rzeczywistości, która nie zabija marzeń. Szanuję.

„Materialiści”, co ciekawe, potrafią zająć dość długimi sekwencjami rozmów - te bywają ponure, a czasem subtelnie zabawne, a charyzmatyczna obsada umiejętnie je uatrakcyjnia. Nie ma tu żenady, nie ma nudy, są ludzie z krwi i kości, których rozumiemy i czujemy. Nieidealni, chaotyczni, wrażliwi, a jednocześnie zdolni, by ująć myśli prosto, trafni, czasem poetycko. Szanuję jeszcze bardziej.

„Materialiści” - jak te postacie - nie są filmem idealnym, ale ich wady nie są warte rozpisywania się. Polecam sprawdzić. 

W filmie występują: Dakota Johnson jako Lucy Mason, Chris Evans – John Pitts, Pedro Pascal – Harry Castillo, Zoë Winters – Sophie, Marin Ireland – Violet, Louisa Jacobson – Charlotte, Dasha Nekrasova – Daisy, Eddie Cahill – Robert, Sawyer Spielberg – Mason, Joseph Lee – Trevor.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Czytaj więcej w Spider's Web: