Recenzje filmowe

Gdy Amerykanie robią film o Godzilli, w najlepszym wypadku dostajemy widowisko okupione najbardziej naiwnymi tradycjami Kina Nowej Przygody ("Godzilla vs. Kong"). Kiedy natomiast za film o Godzilli biorą się Japończycy, nie dość, że możemy liczyć na jeszcze większe widowisko, to jeszcze zostaje ono zbudowane na wciągającej ludzkiej opowieści.

"How to Have Sex"? Raczej "How Not to Have Sex". Nie dajcie się zwieść zadziornemu tytułowi i rozochocającym zwiastunom. To film elektryzujący, ale w zupełnie inny sposób niż można by się tego spodziewać. Jest wstrząsający.

W ostatnich latach filmy Ridleya Scotta to loteria. Co drugi tak naprawdę wypada ok, albo nawet nieźle. Na szczęście twórca "Obcego" poprzednio zaserwował nam "Dom Gucci". W "Napoleonie" bez problemu przechodzi więc nad ustawioną w ten sposób poprzeczką.

Spokojnie, w "DogManie" żaden pies nie ginie. Wręcz przeciwnie. To czworonogi są tu zabójcze i na polecenie swojego nie tyle pana, co przyjaciela, potrafią nawet podbiec do mafijnego bossa i chwycić go zębiskami za jaja. Szkoda, że sam film nie może pochwalić się podobną brawurą.

W prequelu "Igrzysk śmierci" Suzanne Collins zdecydowała się na odważny krok. Głównym bohaterem postanowiła bowiem uczynić człowieka, którego fani zdążyli już znienawidzić. Po filmowej adaptacji "Ballady ptaków i węży" nie spodziewajcie się więc powtórki z rozrywki. Tutaj świat przedstawiony niby jest znajomy, ale jednocześnie zupełnie inny.

Zachodni krytycy mają już za sobą pierwsze prasowe pokazy "Napoleona" Ridleya Scotta. Monumentalny obraz, który na ekrany polskich kin wejdzie 24 listopada, zgodnie z przewidywaniami okazał się udaną, choć niedoskonałą produkcją. Co chwalą, a na co narzekają dziennikarze?

Roman Polański wielkim, aczkolwiek wyklętym reżyserem jest. Dlatego po premierze jego najnowszego filmu na festiwalu w Wenecji, krytycy nie bardzo wiedzieli, jak do niego podejść. Postanowili więc "The Palace" zignorować, albo totalnie zmasakrować (0 proc. pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes). Zachowanie zrozumiałe, jednak niekoniecznie słuszne.

Miał wzbudzić ciarki przerażenia, a pozostawił mnie z ciarkami żenady. I choć zapowiadało się naprawdę nieźle, to niestety najnowszy thriller psychologiczny Netfliksa "Zamknięcie", jak sam tytuł wskazuje, powinien pozostać zakopany w najgłębszych czeluściach biblioteki serwisu. Nawet Famke Janssen nie zdołała go uratować.

Wiedzieliście, że leniwce mogą uprawiać seks nawet przez 42 godziny? Nie? A mogą! Ale to wiedza bezużyteczna, która nijak ma się do recenzowanego tu filmu. Leniwiec Alfa ze "Slotherhouse: Leniwej śmierci" nie jest zboczeńcem z memów, a żądnym krwi mordercą.

"The Burial" to kino proste i znajome, z gatunku tego, po które Hollywood sięga dzisiaj niezmiernie rzadko. Nie jest krzykliwe i w żaden sposób nie ucieka w wysokobudżetową ekstrawagancję. Zamiast tego film Amazona chce nam przypomnieć stare prawdy w sposób tyleż dosadny, co przeładowany oldschoolowym urokiem.

Stara krew i nowa krew w jednym filmie - właśnie takim hasłem wytwórnia reklamuje „Niezniszczalnych 4”. Niestety list miłosny do fanów kina akcji z lat 80. stracił już cały swój urok. Stara gwardia już nie daje rady, nowa nie dorasta jej do pięt, a my dostaliśmy niesmacznego odgrzewanego kotleta.

"Sound of Freedom. Dźwięk wolności" to film legenda. Lewicowe elity podobno nie chciały, żebyśmy go zobaczyli i gdy tylko udało mu się trafić do amerykańskich kin, prawicowe środowiska wzięły go na swoje sztandary. W końcu dotarł też do Polski. I jak się okazuje, jest... okej.

Ile kosztuje pozytywna recenzja? Co najmniej 50 dolarów. Skąd to wiemy? Dzięki aferze, która wybuchła na agregatorze recenzji Rotten Tomatoes. Pewna firma PR-owa postanowiła bowiem podbić wynik promowanego przez siebie filmu, kupując przychylne opinie krytyków.

Adaptacja bestsellerowego thrillera Jakuba Szamałka zabiera nas do chłodnej, brudnej i spowitej deszczem Warszawy, której zaułki są równie mroczne, co sekrety skrywane przez gwiazdy telewizji. Młodej dziennikarce przychodzi nie tylko stopniowo je odkrywać, ale przede wszystkim przekonać się, że coś takiego jak prywatność dzisiaj już nie istnieje. Po seansie "Ukrytej sieci" zaczniecie kompulsywnie sprawdzać, czy zaślepka na kamerkę waszego laptopa, na pewno dobrze się trzyma.

„Nie jesteś zaproszona na moją bat micwę” to kolejny z wyprodukowanych dla Netfliksa przez Adama Sandlera filmów. Komediodramat napisany przez Alison Peck i wyreżyserowany przez Sami Cohen należy do miłych zaskoczeń, które popularny komik lubi czasem zaserwować widzom. 

"Kochanica króla Jeanne du Barry" to film piękny, który pierwszymi kadrami wciąga widza w świat przedstawiony. W tych porywających pejzażach XVIII-wiecznej Francji rozgrywa się feministyczna w swym duchu opowieść o walce o samoświadomość i możliwość stanowienia o sobie, w zmanierowanej dworską etykietą rzeczywistości.

"Reality", oparty na faktach reżyserski debiut Tiny Satter, od kilku miesięcy jest dostępny w zagranicznych ofertach HBO Max. W Polsce obraz dopiero trafił do kin - i wygląda na to, że mamy do czynienia z najciekawszą premierą sierpnia. Poważnie: jeśli mielibyście wybrać się tylko na jeden film, który w tym miesiącu pojawił się lub lada dzień pojawi w repertuarach, niech to będzie ta produkcja z Sydney Sweeney w roli głównej. Nie pożałujecie.

"Meg 2" jest wszystkim tym, czym jedynka próbowała być, ale zatonęła w oceanie melodramatyzmu i sentymentalnego bełkotu. Sequel to bowiem nie tylko spełniona opowieść o starciu człowieka z naturą zabarwiona elementami ekothrillera, ale przede wszystkim odjechana rozrywka do popcornu. W sam raz na lato.

"Barbie" to hollywoodzki koń trojański, który mieni się różem i oślepia błyszczącym plastikiem. Spod tej całej jaskrawości z czasem przedzierają się kłujące widza idee, zmieniając całą opowieść w kąśliwy komentarz społeczny i filozoficzny dramat egzystencjonalny. Ale spokojnie, to wciąż blockbuster zrealizowany przez wielką wytwórnię, więc wszystko, co może nas zaboleć, zostaje podane za pomocą szeregu błyskotliwych żartów i gatunkowych atrakcji.

W sieci pojawiła się baza filmów i seriali, która ma krytykować postępowe podejście twórców kina. Jej pomysłodawcy nie interesują artystyczne walory danych tytułów, tylko reprezentacja rasy, płci, czy orientacji seksualnej. WorthItOrWoke ma więc chronić delikatne uczucia, widzów zaszczutych przez polityczną poprawność.