Czarna Bandera

Porównanie Komudy do polskich seriali jest ryzykowne, nawet nie dlatego, że sam przeczytałem z przyjemnością wszystkie jego książki. O ile zarzut zagubienia się gdzieś w sztuczności, czy kompletnym odrealnieniu na przykład pani adwokat Magdy Komudy nie dotyczy - o ile można napisać tak o książce historyczno-fantastycznej - ale pisanie tasiemców jest niebezpieczną sprawą. Co jest jeszcze gorsze - autor nie ciągnie w nieskończoność tej samej historii, szlachcie nie "żyją" dłużej niż dziecinni magowie z Hogwardu. Historie pisane przez Komudę ciągną nas od Moskwy po Antyle i Jamajkę, grobami postaci które zginęły, bądź których dalsze losy nie są znane można byłoby spokojnie zająć całe Powązki. Innymi słowy - to nie jest serial, wbrew pozorom, a na takowy wyglądy, brakuje tylko odpowiedniego spoiwa by móc krzyknąć - "to żyje!".

Kolejna książka tegoż autora i kolejna możliwość weryfikacji powyższej tezy. (W tym momencie następuje książki przeczytanie, by następnie móc tryumfalnie rzec "a nie mówiłem?!"). Czarna Bandera, która składa się z sześciu niezwiązanych ze sobą opowiadań osadzona jest w całości w Nowym Świecie. Przedstawia mniej lub bardziej fantastyczne historie piratów i kaprów takich, którzy smażyć powinni się w piekle - co także charakterystyczną cechą Komudy jest (świętych nie uświadczycie). Akcja zdecydowanie na plus, tak samo klimat; choć z drugiej strony, Czytelnicy z autorem mało obeznani mogą w pewnych momentach być zażenowani - a chodzi na przykład o porwanie statku przez czarnych niewolników (co jeszcze się zdarzało, ale…) i, uwaga, uwaga, zbudowanie sobie w ładowni nibywioski. Taki kwiatek na całe szczęście jest tylko jeden i aż tak poczucia grozy nie burzy.

Wrażenie powtarzalności się kolejnych książek Komudy - czy to o polskich szlachcicach, czy angielskich szyprach - jest nie do przysłonięcia przez zmianę aranżacji. To widać gołym okiem i czuć nawet przy ogromnym katarze. Komu innemu najpewniej przebaczone by nie było… Ale i tą książkę przeczytałem z przyjemnością. Może dlatego, że lubię historię pisaną mniej sucho i w sposób jak najbardziej realny ("Jędrku, jam niegodna twych ran całować!" - pisane z pamięci, Sienkiewicz rzecz jasna), jestem fanem epoki i wojskowości jako całej. Tego Komudzie odmówić nie sposób - ma urok i jest i dla historyków, jak i dla przeciętnego czytelnika nawet mimo fachowych nazw z tamtych czasów.

Trzyma w napięciu i nie snuje banalnych opowiastek o bohaterach; jest twardy i męski - tak jak czasy, w których dozwolony był każdy cios, a nawet sugerowany ten poniżej pasa, by tylko przeżyć i dzień dłużej dowodzić pirackim okrętem. To jest siłą książki.

Tyle marudzenia o serialach, by stwierdzić, że jednak książka jest dobra? Wścibscy i czekający na potknięcie Czytelnicy muszą zadowolić się stwierdzeniem, że urok książki jest tak duży, że nawet zauważalne wady są do przełknięcia. Do polecenia fanom i ludziom, którzy Komudy nie czytali. Zmęczonym (a pewnie i tacy się znajdą) muszę jednakże powiedzieć - przykro mi, także w Czarnej Banderze nie znajdziecie nic innowacyjnego.