Współczesny chłopak z gitarą. "On My One", Jake Bugg - recenzja sPlay

Nawet jeśli "On My One" ma jakieś słabsze momenty, trudno na powyższe pytanie odpowiedzieć inaczej niż: tak i tak! Trzecia płyta dwudziestodwulatka z Nottingham to potwierdzenie klasy i kolejna podróż w muzyczną przeszłość, do której stara się on przemycić współczesne brzmienia. Już patrząc na Jake'a Bugga, trudno nie mieć wrażenia że ten młodzieniec o mocno angielskim wizerunku, przeniósł się do nas z lat 60. ubiegłego stulecia. Fryzura na Beatlesa, brytyjski akcent, strój, którego nie powstydziłby się angielski kibic piłki nożnej, także i ten sprzed kilkudziesięciu lat - to wszystko składa się na wyjątkowy charakter Bugga. Pamiętam, kiedy pierwszy raz usłyszałam jego utwory z poprzednich płyt, "Jake Bugg" i "Shangri La".

Przeszłość u Jake'a Bugga chowa się nie tylko w jego stylizacji, ale przede wszystkim w muzyce. Kimże już nie był ten młody artysta! Okrzyknięto go drugim Bobem Dylanem, a także, jesli dobrze pamiętam, jedyną współczesną nadzieją brytyjskiej sceny muzycznej. Cóż, trudno rzeczywiście nie sięgać po takie porównania, słuchając Bugga. Jego muzyka, także ta z "On My One" to mieszanka folku, rocka, country, bluesa i indie rocka. Kiedy to wszystko miesza się z jego specyficznym, momentami dość skrzeczącym głosem (ale jakże charakterystycznym i wspaniałym!) mamy wrażenie, że odrywamy się od teraźniejszości i przenosimy w lepszy, prostszy świat. Bugg to doskonała kontra i odpowiedź na to, co aktualnie dzieje się w muzyce. To powrót do korzeni.

"On My One" to płyta zróżnicowana, która mimo to ponownie pokazuje, że siła Bugga tkwi w prostocie. Kiedy ten młody muzyk wychodzi z gitarą i śpiewa jest totalny. Wiele bym dała (pewnie nie tylko ja), żeby takie chłopaki jak Jake Bugg śpiewały i grały na wszystkich ogniskach w licealnych czasach. Na najnowszym albumie artysty mamy trochę szybszych brzmień w stylu country, takich jak Put Out The Fire czy tych spokojniejszych flirtujących z tym samym gatunkiem, jak Livin' Up Country.  Jest też trochę bluesa (Hold On You) i ballad (Love, Hope And Misery i All That) oraz niekwestionowane hity, które nie bez powodu promowały nadchodzącą płytę muzyka (ponownie - Love, Hope And Misery i On My One, tytułowy kawałek z krążka).

Nie mogę natomiast przezwyciężyć swej niechęci do Gimmie The Love, utworu, który - jak powiedziała jedna z moich znajomych - sprawia wrażenie, że Bugg chce być fajniejszy niż jest w rzeczywistości. Ten kawałek rzeczywiście wydaje mi się przerysowany i niepotrzebny, bo Bugg nikomu nic udowadniać nie musi. Gimmie The Love nie pasuje jakoś do "On My One". Jakby ten utwór został tu umieszczony na siłę, chcąc być jednym z typowych przedstawicieli współczesnych brzmień. A temu młodemu artyście do twarzy jest przecież z przeszłością.

A od pewnego czasu to dla mnie wyznacznik tych dobrych albumów, do któych chcę wracać. I do "One My One" Bugga wracać będę. Tak jak zresztą do jego poprzednich płyt.