REKLAMA

Kiedy padł ostatni klaps, zacząłem płakać - rozmawiamy z Wiktorią Filus i Hubertem Miłkowskim z „W głębi lasu”

Wiktoria Filus i Hubert Miłkowski wcielają się w Laurę Goldsztajn i Pawła Kopińskiego z lat 90. we „W głębi lasu”. Z aktorką i aktorem porozmawialiśmy o tym, jak to jest być częścią tak dużego projektu i pracy na planie.

W głębi lasu. Wywiad z Wiktorią Filus i Hubertem Miłkowskim
REKLAMA
REKLAMA

Rafał Christ: Na początku chciałbym się dowiedzieć, jak zareagowaliście, kiedy dostaliście swoje role. To w końcu duży projekt.

Wiktoria Filus: To były wszystkie etapy niedowierzania, jakie można sobie wyobrazić. Szybszy puls, większe ciśnienie, płytki oddech – wszystko to naraz. Byłam podekscytowana, że będę mogła zmierzyć się z tak dużą postacią i odpowiedzialnością. Młoda Laura jest przecież większą partią tego ogromnego projektu. Na samym początku nie było dla mnie oczywiste, jaki będzie tego rozmach. Teraz przy promocji to do mnie dociera.

REKLAMA

Hubert Miłkowski: Na początku był zachwyt. Cieszyłem się, że będę zaangażowany w serial. W pierwszej chwili krzyknąłem coś do telefonu, a potem obdzwoniłem mamę, przyjaciół, dosłownie wszystkich, żeby się pochwalić. Następnie przeczytałem książkę i dostałem scenariusz. Wtedy pojawiły się wątpliwości. Zrozumiałem, jaka odpowiedzialność na mnie spoczywa, i zastanawiałem się, czy dam radę, czy mój wachlarz emocjonalny pozwoli mi wykreować młodego Pawła.

REKLAMA

R.Ch.: Jaki był więc klucz do interpretacji waszych postaci?

W.F.: Dużo od siebie włożyłam do Laury. Nie lubię pracować na zasadzie, że przypomina mi się sytuacja z mojego życia i odtwarzam to na planie, bardziej chodzi o wachlarz emocjonalny. Mogłam stworzyć kompletną i konsekwentną postać, oddając mnóstwo cech jej charakteru, a także ich odcieni. Długo zastanawiałam się, jakie są różnice w postrzeganiu świata zewnętrznego przez kogoś, kto ma 16 lat, od kogoś nieco starszego, jak ja teraz. Najbardziej interesujące wydało mi się szkicowanie siebie w tym wieku, obawy o to, co ludzie powiedzą, szukanie własnej tożsamości. Starałam się to pogłębić i wykorzystałam przy tym własną wrażliwość. Z tego względu bardzo się z tą moją bohaterką zżyłam. Podchodzę do niej z dużą czułością, ona ciągle we mnie tkwi i już tak chyba zostanie.

REKLAMA

W.M.: Miałem tak samo. To była zabawa w szukanie siebie w Pawle. Nie mogłem od tego uciec, bo mój okres przygotowawczy był bardzo krótki. Zaledwie sześć dni minęło od momentu, w którym dowiedziałem się, że dostałem rolę, do wejścia na plan. Nie było czasu na, powiedzmy, jakieś wydziwiania. Szukałem więc swojej emocjonalności w tym, co moja postać przeżywa. Od początku czułem z nim więź, więc dużo mogłem dać od siebie, czasem bezpośrednio, a czasem w wyobraźni, stawiając siebie w danych sytuacjach. On ma 18 lat, ja w momencie realizacji serialu miałem 20. Byliśmy więc na tym samym etapie, kiedy chłopak powoli staje się dorosłym, ale jeszcze jest, a nawet chce być dzieckiem. Wszystko dookoła jednak sprawia, że musi dojrzeć. A jest to bolesne. Razem przechodziliśmy tę bardzo intymną drogę. Byliśmy jedną osobą. Dlatego kiedy zdjęcia się skończyły i padł ostatni klaps, zacząłem płakać. Wszedłem między ludzi i chyba wszystkim zasmarkałem rękawy.

R.Ch.: To jest to, co wyście włożyli. A coś z tych postaci wyciągnęliście?

REKLAMA

H.M.: Nauczyłem się jeździć na desce. To na pewno. Jeśli zaś chodzi o coś głębszego, to przecinaliśmy się z Pawłem w tak wielu miejscach, że teraz trudno mi odróżnić, kto jest kim. Na pewno interesowała mnie ta odpowiedzialność, z którą on się mierzy. On rzeczywiście chciał mieć cały świat na barkach, a to się nie mogło udać. Idąc przez życie, trzeba pamiętać o tym, że samemu nie da się wszystkiego udźwignąć. Nawet jeśli mój bohater próbował to ostatecznie potrzebował kogoś, kto mu pomoże. W fabule była to Laura, a dla mnie bardzo często Wiktoria. To była taka moja lekcja z planu.

W.F.: Z praktycznych rzeczy ja nauczyłam się robić zdjęcia aparatem analogowym. A jeśli spojrzeć głębiej, to Laura razem z Pawłem przechodzą przez traumatyczne wydarzenia. Muszą zmierzyć się z samymi sobą. To było takie testowanie siebie prywatnie w ekstremalnych sytuacjach. I tak jak powiedział Hubert, w takich chwilach potrzebujemy tej drugiej osoby. Lepiej szukać pomocy i wsparcia niż radzić sobie samotnie. Czasem warto pozwolić sobie na pęknięcie przed inną osobą. I chociaż moja bohaterka zarówno w 1994 roku, jak i w teraźniejszości na wszelkie sposoby pielęgnuje w sobie siłę, to tego właśnie mogłam się od niej nauczyć.

REKLAMA
hubert-milkowski-w-glebi-lasu-wywiad
W głębi lasu/Netflix

R.Ch.: Stanęło przed wami bardzo trudne zadanie. Jednym z problemów na pewno było utrzymanie spójności postaci na dwóch płaszczyznach czasowych. Czy współpracowaliście nad tym jakoś z aktorami, którzy odgrywali starsze wersje waszych bohaterów?

W.F.: Z Agnieszką spotkałam się raz. Na próbach charakteryzacji, gdzie tworzyłyśmy to, jak Laura będzie wyglądać. Tam też byli reżyserzy i producentka. Dyskutowaliśmy na temat postaci i scenariusza. I to było ciekawe obserwować Agnieszkę w pracy. Patrzyłam, jak rozmawia z twórcami i w jaki sposób zadaje pytania. Oczywiście podglądałyśmy też siebie nawzajem i podłapywałyśmy swoje gesty. Bardzo pomogło mi to, że wiedziałam, jak Laura będzie wyglądać w przyszłości. Dowiedziałam się, co chce sobą reprezentować i jak pokazywać się światu. Dzięki temu mogłam w logiczny sposób poprowadzić swoją Laurę, aby mogła wyrosnąć na kobietę, którą się stała.

REKLAMA

H.M.: To odbywało się na etapie castingu. Dobierani byliśmy do konkretnych aktorów. Nie chodziło tylko o wygląd, ale również o energię. Na planie nieraz ktoś do nas mówił, że zrobiliśmy coś dokładnie jak tamta osoba. Zagrały tu więc czynniki zewnętrzne, a reżyserzy dbali i czuwali, aby to wszystko miało ręce i nogi. Dzięki nim mogliśmy się nawzajem odnaleźć z odtwórcami ról starszych wersji postaci. W moim przypadku nie było prawie żadnych ustaleń bezpośrednich. Dowiedziałem się jednak, że Grzegorz jest leworęczny, więc automatycznie Paweł stał się leworęczną postacią. W sumie cała reszta leżała już w rękach ekipy.

R.Ch.: Rozmawiałem wcześniej z reżyserami, którzy powiedzieli mi, że myśleli, że są podobni, a na planie od aktorów dowiedzieli się, że bardzo się od siebie różnią. Ciekawy jestem, jak to wyglądało z waszej strony.

REKLAMA

W.F.: Leszek i Bartek tworzą niesamowitą parę. Oni w jakiś dziwny sposób reprezentują jedno stanowisko w dwa różne sposoby. Na planie nie było walki o władzę ani żadnej rywalizacji. Miło się obserwowało, jak oni ze sobą współpracują i z dużym szacunkiem podchodzą do każdego członka ekipy.

H.M.: Oni się tak pięknie różnią, a jednocześnie dążą do jednego celu. Jeśli chodzi o styl pracy, to tych różnic było sporo. Bartek ma, że tak to nazwę, dokumentalne oko. On pozwala dziać się danym sytuacjom i je obserwuje. Dawał nam pole do improwizacji i dużo wcześniej omawiał wszystkie sceny. Przegadywał wszystko, wrzucając kolejne informacje do kociołka, a potem patrzył, jak to się rozwinie.

REKLAMA

W.F.: On przychodził na plan ze świetnie skonstruowanymi pytaniami do siebie i aktorów. Leszek natomiast zawsze miał dobrze sprecyzowaną wizję tego, co chce zobaczyć i z nas wyciągnąć.

H.M.: Co więcej, był w stanie ją konsekwentnie i precyzyjnie realizować. Czasami trzeba było dopieszczać jedno zdanie. Odgrywaliśmy je w obrębie jednej sceny wielokrotnie, bo nie brzmiało tak, jakby sobie tego życzył. I podsumowując, to było ciekawe doświadczenie spotkać się z tak różnymi podejściami. Można było czerpać z ich obu i zobaczyć, że one działają razem i w jakimś sensie się przecinają, chociaż pochodzą z odrębnych światów.

REKLAMA
wiktoria-filus-w-glebi-lasu-wywiad
W głębi lasu/Netflix

R.Ch.: Gdy oglądałem serial, powalił mnie klimat lat 90. w wątku z waszym udziałem. Naszła mnie taka nostalgia za tamtymi czasami. Chciałem się więc dowiedzieć, jak to było z waszej strony, bo przecież sami raczej ich nie pamiętacie.

W.F.: Nie kojarzymy lat 90. z własnych wspomnień. U mnie jednak były one w życiu obecne. Głównie za sprawą muzyki. Słuchałam popularnych kawałków z tamtych czasów, a kilka z nich pojawiło się w serialu. Nawet jak trzeba było uczyć się którychś słów na pamięć, to ten tekst był już w mojej głowie. Bardzo łatwo było wczuć się w cały ten klimat, bo dzięki scenografii jak tylko wchodziło się na plan, wszystko pachniało i wyglądało jak z tego 1994 roku. W ogóle lata 90. kojarzą mi się z rodzicami i czułam się jakbym, wklejała się w ich zdjęcia.

REKLAMA

H.M.: Faktycznie wchodzenie do tych lat 90. to była zasługa wszystkich tych osób dookoła nas. One wytworzyły klimat w tamtym miejscu, więc wchodząc na plan, przechodziliśmy przez, powiedzmy, portal i cofaliśmy się do 1994 roku. Nie potrzebowaliśmy researchu. Starczyło to, co mieliśmy zakodowane w głowie dzięki opowieściom rodziców czy zasłyszanym historiom.

Serial „W głębi lasu” już dostępny na platformie Netflix.

Rafał Christ
Redaktor
REKLAMA
REKLAMA