Macie dość kiepskich i wtórnych adaptacji powieści dla młodzieży? No to koniecznie zobaczcie ten film

Nie bez znaczenia jest fakt, że autor powieści „Arystoteles i Dante odkrywają sekrety wszechświata” - wspomniany wcześniej Benjamin Alire Sáenz - nie jest żadnym lubującym się w fanfikach wattpadowcem czy też idącym na łatwiznę, przepisującym oklepane i płytkie opowieści młodzieżowe amatorem. Ten poeta i prozaik został pierwszym Latynosem wyróżnionym prestiżową nagrodą PEN/Faulkner Book Award for Fiction. Wydał kilka tomów poezji, publikował w prasie, pisał opowiadania, powieści dla dorosłych, książki dla dzieci oraz właśnie powieści young adult. Jego twórczość wielokrotnie mogła poszczycić się entuzjastycznym odbiorem czytelników i krytyków. 

Sáenz był przez 15 lat w związku małżeńskim z kobietą, ale w 2009 r. - w wieku 54 lat - złożył pozew o rozwód i ujawnił się jako osoba homoseksualna. Wiele swoich doświadczeń, marzeń, obaw i wewnętrznych zmagań przelał m.in. właśnie w opowieść o Arystotelesie i Dantem, która jest czymś znacznie więcej, niż ckliwą historyjką o nastoletnim zauroczeniu. 

Film w reżyserii Aitcha Alberto jest - podobnie jak książka, której ducha filmowiec starał się zresztą jak najwierniej przełożyć na język innego medium - romantycznym dramatem o dojrzewaniu. To coming-of-age, które tym razem stawia na powagę, odpuszczając komediową konwencję. Fabuła skupia się na dwóch nastoletnich chłopcach pochodzenia meksykańskiego, Arystotelesie i Dantem, którzy w 1987 r. w El Paso nawiązują bliską relację. Choć chłopaki pochodzą z diametralnie różnych środowisk, a ich charaktery nie mają ze sobą zbyt wiele wspólnego (jeden to krnąbrny buntownik, którego brat siedzi w więzieniu, zaś drugi to wszechwiedzący mądrala), obaj są samotnikami - pewnego dnia zaczynają spędzać wspólnie czas wolny i odkrywają, że łączy ich szczególna więź. Ta szczególna przyjaźń okazuje się, rzecz jasna, drogą do lepszego poznania samych siebie, samookreślenia i uzyskania odpowiedzi na pytanie, kim są i jacy chcieliby być. 

Powiedziałbym, że właśnie tak powinno się to robić. To znaczy: opowiadać o młodych ludziach. Jeśli nie za pośrednictwem humoru, który jest doskonałym nośnikiem poważnych i nieraz bolesnych tematów (dotyczących na przykład odkrywania swojej tożsamości, poczucia zagubienia, niezrozumienia, lęku czy innych trudnych, poznawanych dopiero emocji, dylematów), to właśnie za pomocą zderzenia wiarygodnych, pełnokrwistych, na wskroś ludzkich charakterów. „Arystoteles i Dante” to opowieść - w przeciwieństwie do wielu innych przedstawicieli gatunku - głęboko przemyślana, dopracowana. Nie ma w niej grama fałszu czy pozy; czuć w niej prawdę zaszczepioną tam przez autorów, którzy wiedzą, o czym mówią. 

Nie brak tu goryczy, ale i słodkości. To momentami urocza, momentami trudna historia odkrywania tytułowych „tajemnic wszechświata” (czyli - po prostu - życia), znaczenia przyjaźni, rodzinnych związków, zmagań z tożsamością etniczną, rasową czy seksualną, pełna czułości i troski. A przy tym wszystkim piękna historia miłosna. Ten queerowy dramat okazuje się zatem, nie boję się tych słów, jednym z najbardziej wielowymiarowych obrazów dla nastolatków w historii. A i starsi widzowie mogą dostrzec w nim sporo piękna - filmowego współczucia i nadziei. 

Czytaj więcej o nowościach w streamingu w Spider's Web:

Film Arystoteles i Dante odkrywają sekrety wszechświata znajdziecie wyłącznie w ofercie HBO Max.