Niepozorny film akcji rządzi w HBO Max. Nie udawaj, że masz lepszą opcję na wieczór

Kosztujący zaledwie kilkanaście milionów dolarów „Nikt” w reż. Ilyi Naishullera okazał się sporym zaskoczeniem. Po pierwsze: wyszedł na całkiem fajny plus finansowy (na tyle fajny, że wytwórnia zdecydowała się zrealizować sequel). Po drugie: to naprawdę porządne kino akcji, docenione przez krytyków i widzów. Jeśli zatem jeszcze go nie widzieliście, HBO Max może pomóc wam to naprawić.

Fabuła skupia się na pozornie zwyczajnym mężczyźnie (Bob Odenkirk), który prowadzi monotonne, spokojne życie na przedmieściach. Gdy w jego domu dochodzi do włamania, a on nie reaguje tak, jak oczekiwałaby rodzina i otoczenie, budzi się w nim dawno uśpione, mroczne „ja”. Okazuje się, że bohater ma za sobą brutalną przeszłość, z której próbował się wyrwać.

Ten jeden incydent uruchamia spiralę przemocy i zemsty, wciągając Hutcha z powrotem w świat, od którego dotychczas uciekał. 

„Nikt” fantastycznie łączy czarny humor z widowiskową akcją w stylu „Johna Wicka”, ale w bardziej ironicznym, ludzkim tonie (i z dalece bardziej realistycznymi sekwencjami walk). W gruncie rzeczy ten ton jeszcze kilka lat temu wydawał się wyjątkowo świeży, tym bardziej w produkcji o tak przekornie prostym, a jednak zaskakującym scenariuszu. Wszystko tu pięknie się ze sobą zazębia, włącznie z hektolitrami posoki, umiejętnym wykorzystaniem klisz, fantastycznym soundtrackiem i niepozorną twarzą Odenkirka. Obsada ewidentnie świetnie się bawi, sekwencje potyczek są zrealizowane na naprawdę wysokim, wręcz bolesnym (jeśli rozumiecie, o co mi chodzi) poziomie, a wszystko to składa się na unikalny styl całości.

Kilka scen, w tym chyba najbardziej znana - autobusowa - to małe arcydzieła w swojej kategorii. Nie przesadzam.

Ta technicznie dopieszczona, b-klasowa perełka jest, rzecz jasna, gęsto podlana sosem toksycznej męskości, ale umówmy się: bez niej by się tu nie obyło. Zwłaszcza, że pod nim czai się bardzo wiarygodna (tu również dzięki kreacji Odenkirka) opowieść w duchu kryzysu wieku średniego: o pogodzeniu się ze sobą.

Hutch naprawdę próbował porzucić przemoc, ale to zawsze łatwiej powiedzieć niż zrobić - i choć nietrudno dopatrzeć się tu jednej czy dwóch refleksji, nie ma co udawać, że w tej opowieści o przeciętniaku, który czuje potrzebę wyrwania się z tej przeciętności, chodzi o coś więcej niż fun, niż o hipnotyzująco zaprojektowany spektakl intensywnego ruchu. Co najważniejsze: „Nikt” nie nudzi ani przez minutę. Zaufajcie mi.

Czytaj więcej: